Φαντάσματα που φέρνουν παρηγοριά

«Αυτό που δεν φανταζόμουν είναι ότι μετά τον θάνατο του Πολ ο χρόνος θα μπορούσε να διαταραχθεί τόσο ώστε να μην τον αναγνωρίζω. Θυμάμαι και μετά ξεχνάω τι μέρα είναι. Θυμάμαι ότι είναι Μάιος και μετά ξεχνάω. Οι ώρες προχωρούν γρήγορα, αλλά τα λεπτά συχνά κυλούν αργά. (…) Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω. Η καρδιά μου χτυπάει πολύ γρήγορα, όχι συνέχεια, σε εκρήξεις. Εχω πόνους ανάμεσα στα πλευρά μου, μερικές φορές έντονους. Πονάει ο λαιμός και το κεφάλι μου. Τα νεύρα μου βουίζουν και βουίζουν, και ο ηλεκτρισμός εκτοξεύεται πάνω κάτω στα άκρα μου. Κοιμάμαι με χάπι. (…)
 
»Τις μέρες που ακολούθησαν αμέσως μετά τη μικρή κηδεία του Πολ στις 3 Μαΐου στο νεκροταφείο Green Wood, με κατέλαβε μια παρόρμηση να ταξινομώ, να πετάω και να τρίβω. Οταν είμαι στενοχωρημένη ή αγχωμένη, συχνά καθαρίζω. Βάζω τον δικό μου μικρό κόσμο σε λαμπερή τάξη. Ασκώ κάποιο έλεγχο ξεφορτώνοντας τη σκόνη, τα χνούδια και τη θολούρα. Δεν επρόκειτο να είμαι μια από εκείνες τις χήρες που αφήνουν τα ρούχα του συζύγου τους στην ντουλάπα για μήνες ή και χρόνια. Eνας νεκρός δεν χρειάζεται πουκάμισα, κλειδιά, αφρό ξυρίσματος. Ενας νεκρός δεν μπορεί να είναι άρρωστος. Δεν παίρνει χάπια».
 
Το παραπάνω απόσπασμα έχει την υπογραφή της συγγραφέως Σίρι Χούστβεντ. Ενα μικρό μόνο κομμάτι μιας σπαρακτικής εξομολόγησης που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες στον βρετανικό Guardian για τον συγγραφέα και σύζυγό της Πολ Οστερ. Στις 30 Απριλίου κλείνουν δύο χρόνια από τον θάνατό του. Η Χούστβεντ γράφει με τρυφερότητα και με εκείνη την απόσταση που φέρνει ο θάνατος για τις μικρές και μεγάλες στιγμές που έζησε με τον Οστερ πριν έρθει το τέλος από τον καρκίνο. Για τη συνήθειά του να έχει πάντα στην τσέπη του τα κλειδιά του, το πορτοφόλι του και ένα μικρό ημερολόγιο, το άγχος του να πηγαίνει ώρες νωρίτερα στο αεροδρόμιο για να μη χάσει την πτήση του, την επιθυμία του να πεθάνει στον τρίτο όροφο του σπιτιού τους στο Μπρούκλιν, εκεί που το φως του ήλιου έλουζε τη βιβλιοθήκη του, για το χιούμορ που δεν έχασε και την ανησυχία του για την παρακμή της Αμερικής. «Επειτα από όλα τα φρικτά πράγματα που ζήσαμε, αν πεθάνω από καρκίνο θα μοιάζει με μια κακή ιστορία», της είχε πει. Tο 2022 η μόλις 10 μηνών εγγονή του Οστερ πέθανε από κατανάλωση ναρκωτικών, συνελήφθη ο γιος του που ήταν μαζί της και ήταν χρήστης και όταν αποφυλακίστηκε αυτοκτόνησε.
 
Ολες αυτές οι ιστορίες, ιστορίες φαντασμάτων όπως τις λέει η Χούστβεντ, είναι μέσα στο βιβλίο με τα απομνημονεύματά της, το «Ghost Stories», που κυκλοφορεί στα αγγλικά. Είναι και αυτός ένας τρόπος διαχείρισης του πένθους. Το τρομακτικό κενό που αφήνει ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου. Ο χρόνος λέμε ότι κλείνει τις πληγές, αλλά δεν τις επουλώνει πάντα.