Ευτύχης Βαρδουλάκης

Η μάχη για τη δεύτερη θέση θα κλιμακωθεί το επόμενο διάστημα, καθώς όποιο κόμμα εδραιωθεί σε αυτήν θα μπορεί να φιλοδοξεί ότι θα αναδειχθεί στον βασικό πόλο συσπείρωσης όσων θέλουν αλλαγή διακυβέρνησης.

Ο Μιτεράν είχε πει ότι «στην πολιτική περισσότερο από φίλους χρειάζεσαι εχθρούς». Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στη χώρα μας δείχνουν να τον επιβεβαιώνουν.

Ο πολυκερματισμός του πολιτικού τοπίου είναι πρωτοφανής, ιδίως στον χώρο της αντιπολίτευσης. Παρά το κλισέ ότι «δεν υπάρχει αντιπολίτευση», ποσοτικά τουλάχιστον, αλλά και ως προς την ένταση του αντιπολιτευτικού λόγου, δεν υπάρχει έλλειμμα αλλά περίσσευμα αντιπολίτευσης.

Η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως ξεδιπλώθηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, έχει μια ξεκάθαρη λογική.

Η Ν.Δ. παραμένει το πιο ανθεκτικό κόμμα της Μεταπολίτευσης. Με τη μακροβιότερη κυβερνητική θητεία και τον διαχρονικά πιο συμπαγή πυρήνα.

Η πολυθρόνα της δεύτερης θέσης χωράει έναν. Και σ’ αυτή τη φάση αυτός θα είναι είτε το ΠΑΣΟΚ είτε το κόμμα Τσίπρα. Βάσει δημοσκοπήσεων θα μπορούσε να είναι και το κόμμα Καρυστιανού, οι τάσεις του εγχειρήματος, ωστόσο, μοιάζουν πτωτικές.

Είναι σύνηθες το πολιτικό σύστημα, ιδίως υπό την πίεση της συγκυρίας, να προσπαθεί να αντιμετωπίσει παθογένειές του με τρόπο σπασμωδικό.

Και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης είχαν τα δίκια τους κατά την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή. Ο πρωθυπουργός είχε δίκιο όταν έλεγε ότι σε μια ταραγμένη διεθνή συγκυρία και με έκδηλη ανησυχία για μια κολοσσιαία ενεργειακή και οικονομική κρίση, η εγχώρια πολιτική αντιπαράθεση παροξύνεται και μάλιστα με αφορμές δυσανάλογες σε σχέση […]

Κατά κανόνα τα κόμματα εξουσίας χαρακτηρίζονται από εσωτερικές αντιφάσεις. Ενσωματώνουν, μεταξύ άλλων, δυνάμεις που όντως επιδιώκουν τον λειτουργικό εκσυγχρονισμό του κράτους, καθώς και άλλες που αναπαράγουν παλαιοκομματικές πρακτικές.

Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ να αποκηρύξει κάθε σενάριο συνεργασίας με τη Ν.Δ. δεν αποτέλεσε έκπληξη.

Για να επιτύχει το ΠΑΣΟΚ τις πολιτικές του επιδιώξεις πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο στόχους. Από τη μία, να αναδειχθεί εκείνο σε βασικό αντιπολιτευτικό πόλο συσπειρώνοντας τις (διάσπαρτες σήμερα) δυνάμεις που θέλουν κυβερνητική αλλαγή.

Τελικά, το ποτήρι του ΠΑΣΟΚ είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο; Οι αισιόδοξοι λένε ότι από τρίτο κόμμα έχει γίνει δεύτερο. Οτι είναι το μόνο «συστημικό – κυβερνητικό» κόμμα με μικρές έστω ανοδικές τάσεις. Η δε δυνητική ψήφος δείχνει ότι έχει υψηλό ταβάνι. Οι πιο επικριτικοί λένε ότι με τη Ν.Δ. σε πτώση και τον ΣΥΡΙΖΑ διαλυμένο, […]