ΣΙΝΕΜΑ

Μια «αναμέτρηση» με τη φτώχεια και τον συντηρητισμό.

Είδαμε την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, ανάμεσα σε οικογένειες, εναλλακτικούς και ηλικιωμένους θεατές, και προσπαθήσαμε να καταλάβουμε γιατί όλος αυτός ο θόρυβος.

Η άγνωστη ιστορία του Πίκο Αϊερ που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε στα γυρίσματα του «Marty Supreme».

Το πλάνο είναι ένα παράθυρο με διαφανή κουρτίνα, μια φθαρμένη ταπετσαρία, ένα τραπέζι, ένας στρογγυλός καθρέφτης κρεμασμένος… Στο βάθος ακούγεται ήχος καμπάνας. Επί δύο λεπτά δεν συμβαίνει τίποτα. Yστερα εμφανίζεται μια ανδρική φιγούρα, πλάτη στον θεατή, προχωράει προς το παράθυρο, στέκει, κοιτάει, αποσύρεται.

Αγαπημένος δάσκαλος μας έλεγε ότι, για τους ιστορικούς, τα «προϊόντα υψηλής εκλαΐκευσης» απαιτούν γνώση, κόπο και φαντασία, περισσότερο από τα επιστημονικά που θα απευθυνθούν στην κοινότητα των ιστορικών.

Τη στιγμή που ο «Καποδίστριας» διχάζει στη δημόσια συζήτηση, σχεδόν 400.000 θεατές έχουν ήδη γεμίσει τις αίθουσες για να δουν την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Ποια είναι λοιπόν η ανθρωπογεωγραφία των sold out αιθουσών του… κυβερνήτη;

Τα μπλοκμπάστερ του 2026 που φιλοδοξούν να καθηλώσουν το παγκόσμιο κοινό.

Τα ναρκωτικά, η -ξάγρυπνη- δημιουργία και η «εξορία» στη Ρώμη. Ο δημιουργός του «Bad Lieutenant» εξομολογείται πριν τον δούμε στο «Marty Supreme» του Τζος Σαφντί.

Μια γεμάτη αυθεντικότητα ματιά στους δρόμους της Ταϊπέι με τη χρήση κινητού τηλεφώνου από τη σκηνοθέτιδα Σι-Τσινγκ Τσου.

Οσον αφορά την κινηματογραφική αξία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, λίγα έχω να πω· μάλλον τίποτα. Δεν είμαι εκπαιδευμένος κριτικός κινηματογράφου, δεν έχω γνώσεις ούτε εμπειρία για να εκτεθώ σε αυτόν τον τομέα.

Ο ασυμβίβαστος και επιδραστικός σκηνοθέτης του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Δημιουργός των «Sátántangó» (1994) και «Werckmeister Harmonies» (2000), ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες του σύγχρονου σινεμά.