ΚΑΝΝΕΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ. «Για να πω την αλήθεια δεν πίστευα ποτέ ότι θα μου απονείμουν Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, με τον ίδιο τρόπο που δεν πίστευα ότι θα κάνω άλμα εις ύψος ή χορό της κοιλιάς… Επίσης είναι ωραίο να σ’ τον δίνουν χωρίς καν να έχεις κάνει ταινία», ανέφερε ο Πίτερ Τζάκσον, προκαλώντας βροντερά γέλια στη χθεσινή «Συνάντηση» –ουσιαστικά μια συνέντευξη μπροστά σε ζωντανό κοινό– που διοργάνωσε το Φεστιβάλ Καννών. Από τα πρώτα πράγματα που προσέχει κάποιος είναι το χιούμορ και η θετική αύρα του, όπως φάνηκε και στην απονομή του τιμητικού Χρυσού Φοίνικα τη βραδιά της τελετής έναρξης.
Η μία και παραπάνω ώρα μαζί του το πρωί της Τετάρτης ήταν μακράν το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχουμε παρακολουθήσει έως τώρα στις Κάννες, με τον Τζάκσον να μιλάει περίπου για τα πάντα: από το ξεκίνημά του με χειροποίητες ταινίες τρόμου σαν το «Bad Taste» στη Νέα Ζηλανδία («είναι φυσικό να κάνεις ταινία τρόμου όταν δεν έχεις καθόλου χρήματα. Δεν χρειάζεται καν σενάριο, βάζεις τη φαντασία σου να δουλέψει και προσθέτεις όσο περισσότερο αίμα γίνεται, για να κάνεις εντύπωση») μέχρι την απόλυτη δόξα και τα Οσκαρ που κέρδισε με τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» («δεν το έχω δει εδώ και 20 χρόνια, αλλά οι άνθρωποι φαίνεται να τον απολαμβάνουν ακόμη).
Καθοριστική πάντως για εκείνον ήταν μια άλλη ταινία, την οποία αργότερα επανέλαβε και ο ίδιος στην οθόνη. «Είδα τον ορίτζιναλ “Κινγκ Κoνγκ” στην τηλεόραση ένα βράδυ Παρασκευής, όταν ήμουν 8-9 ετών. Αλλαξε τη ζωή μου· τότε σκέφτηκα για πρώτη φορά ότι θέλω να κάνω ταινίες». Ολοι βέβαια περίμεναν να ακούσουν τι είχε να πει για το μεγάλο επίτευγμά του. «Η αλήθεια είναι ότι είχαμε μόλις φτιάξει ένα στούντιο ειδικών εφέ για τον “Κυνηγό φαντασμάτων” και δεν θέλαμε να αφήσουμε τους ανθρώπους χωρίς δουλειά. Οπότε σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα φιλμ φαντασίας, όμως κάθε ιστορία που σκεφτόμασταν μας θύμιζε τον “Αρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Κάποια στιγμή καταλάβαμε το προφανές και αναζητήσαμε τα δικαιώματα του βιβλίου». Οταν του ζητούν να περιγράψει τις δυσκολίες ενός τέτοιου τιτάνιου πρότζεκτ, ξεφυσάει. «266 ημέρες γυρισμάτων, δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό. Ξέρετε, τέτοια πράγματα γίνονταν μόνο στο Χόλιγουντ ή στη Βρετανία, ποτέ στη Νέα Ζηλανδία. Οπότε δεν είχαμε ιδέα πόσο δύσκολο είναι, απλώς πιστέψαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε. Αν γνωρίζαμε, μάλλον δεν θα είχαμε ξεκινήσει καν. Υπήρχαν μέρες που πήγαινα στο σετ και δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Το κόλπο είναι να προσποιείσαι. Ακούς τις ιδέες του βοηθού σου, του συνεργείου κ.τ.λ. και μετά τις παρουσιάζεις ως δικές σου. Ευτυχώς είχα σπουδαίο συνεργείο», λέει χαμογελώντας. Πώς όμως δημιουργείς μια τεράστια σκηνή μάχης, όπως τόσες και τόσες στις ταινίες του, καταφέρνοντας να μην αποπροσανατολίσεις τον θεατή ούτε δευτερόλεπτο; «Αν έχεις μια σκηνή με έξι άτομα σε ένα δωμάτιο, πηγαίνεις από τον έναν στον άλλο, φροντίζοντας να είναι πάντα ξεκάθαρο ποιος είναι πού, τι λέει κ.ο.κ. Στη σκηνή μάχης είναι το ίδιο με τις εστίες της δράσης. Επίσης είναι σημαντικό να επικεντρώνεσαι στους ήρωες. Στη μάχη στο Φαράγγι του Χελμ είχαμε έναν κανόνα: ποτέ πάνω από δύο πλάνα χωρίς να δείξουμε κάποιον από τους κεντρικούς χαρακτήρες. Ετσι ταυτίζεται ο θεατής, αλλιώς παρακολουθεί απλώς ένα δίχως νόημα θέαμα», απαντά ο Πίτερ Τζάκσον.
Μας πληροφορεί ακόμη ότι παρακολουθεί από κοντά τα γυρίσματα του επερχόμενου «The Hunt for Gollum», το οποίο δεν σκηνοθέτησε γιατί «ο Αντι [Σέρκις] ξέρει από πρώτο χέρι την ψυχολογία του Γκόλουμ και αυτό θέλουμε κυρίως να δείξουμε», ενώ ο ίδιος ετοιμάζει τη δική του εκδοχή στον μύθο του Τεν Τεν. Οσο για τη συνεχιζόμενη κουβέντα περί ΑΙ, είναι αρκετά ξεκάθαρος: «Φυσικά δεν δημιουργείς κάποιον με ΑΙ στην ταινία δίχως την άδειά του, όπως δεν παίζεις ένα τραγούδι χωρίς να πάρεις τα δικαιώματα. Από εκεί κι έπειτα, δεν βλέπω τι πρόβλημα υπάρχει».
