Στην παραγωγή θεωριών συνωμοσίας δεν πρωτεύουν οι Ελληνες, ό,τι κι αν λένε όσοι ημεδαποί χλευάζουν τον τόπο μας σαν εστία ανωριμότητας ή σαν απολειφάδι του ανατολίτικου αρχαϊσμού. Το σχετικό αριστείο το δικαιούνται οι ΗΠΑμερικανοί, αν κρίνουμε από το υψηλότατο ποσοστό όσων δεν πιστεύουν ότι το «Απόλλων 11» προσσεληνώθηκε το 1969 ή όσων ορκίζονται ότι οι εξωγήινοι μας έχουν υποχείριά τους αιώνες τώρα.
Αναμενόμενη λοιπόν η νέα φουρνιά συνωμοσιολαγνικών θεωριών μετά την –ευτυχώς αποτυχημένη– απόπειρα ενός δασκάλου στο «Χίλτον» της Ουάσιγκτον να πλήξει με τα σκάγια της καραμπίνας του κυβερνητικά στελέχη. Καμιά φοβερή και τρομερή συνωμοσία δεν χρειάζεται όμως για να εξηγηθεί το συμβάν. Αν για την ασφάλεια ενός χώρου είναι συνυπεύθυνες και συναρμόδιες μια ντουζίνα φανερές και μυστικές υπηρεσίες, που αντί να συνεργάζονται, αλληλοϋποβλέπονται, θα ισχύσει αφεύκτως το δόγμα «Εγώ το λέω στον σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά του».
Με τις ταινίες της και τα σίριαλ, η θηριώδης αμερικανική βιομηχανία του θεάματος κοντεύει να μας πείσει πως υπάρχουν πράκτορες με ημιθεϊκές ικανότητες και παντεπότριες υπηρεσίες που δεν τους ξεφεύγει ούτε το τίναγμα των φτερών πεταλούδας στο Πεκίνο. Ολοι τους όμως δεν σκέφτηκαν ό,τι θα σκεφτόταν ακόμα και ο θρυλικός ενωμοτάρχης Δημητσάνας, που το 1883 απαγόρευσε την «διέλευσιν ανθρώπων επί κτηνών και τούμπαλιν, την μαγκουροφορίαν, τους πυροβολισμούς διά διμούτσουνης και το απότομον βήξιμον»: να τσεκάρουν τους ενοίκους του ξενοδοχείου, να ρίξουν και μια κρυφή ματιά στα δωμάτιά τους. Το απαγορεύει ο νόμος; Μα μιλάμε για τη χώρα που ο πρόεδρός της ξεκίνησε πόλεμο χωρίς την αναγκαία άδεια του Κογκρέσου. Για τη χώρα της ICE, της βάρβαρης υπηρεσίας που καταπατά κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.
Οι ΗΠΑ παράγουν αφειδώς ένοπλη βία στο εσωτερικό τους και εξάγουν αποικιοκρατική βία σε όλον τον πλανήτη. Μετά το πρώτο μούδιασμα, ο Ντόναλντ Τραμπ επανήλθε στον εαυτό του. Πρώτα υποστήριξε, ως συνήθως, τρία διαφορετικά πράγματα συγχρόνως («Δεν ξέρω αν το Ιράν είχε κάποια σχέση με την επίθεση. Αληθινά δεν το πιστεύω. Αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς») κι έπειτα επιτέθηκε στον Τύπο, που «είναι πολύ φιλελεύθερος» και «τον στοχοποιεί». Ούτε η εξίσωση της κριτικής με τη «στοχοποίηση» είναι ελληνική πατέντα. Ολοι οι εξουσιούχοι απαιτούν από τα ΜΜΕ να τους δοξάζουν. Ή να εθελοτυφλούν και να σωπαίνουν. Οταν τους ελέγχουν, «τους στοχοποιούν». Αντιδημοκρατικά μωρολογήματα.
