Μια φορά κι έναν καιρό, ο αρχιτέκτονας Δεινοκράτης ο Ρόδιος πρότεινε στον Αλέξανδρο τον Μέγα ένα σχέδιο που μόνο κάποιος αχαλίνωτα κόλακας θα το σκεφτόταν: να μετασχηματίσει το όρος Αθως σε ανδριάντα του Μακεδόνα στρατηλάτη, εμπιστευόμενος, όπως λέει ο Βιτρούβιος, την ομοιότητα του σώματός του σε άφθαρτη ύλη με αιώνια θεμέλια. Τα πόδια του Αλέξανδρου θ’ άγγιζαν τη θάλασσα, το δεξί του χέρι θα κρατούσε μια φιάλη, από την οποία θα έρρεαν οι σπονδές προς τιμήν των θεών, ποταμός ολόκληρος, ενώ το αριστερό του θ’ αγκάλιαζε μια πόλη 10.000 νοματαίων.
Ο Αλέξανδρος, που ξέρουμε δα ότι από κάποια στιγμή κι έπειτα και στην κολακεία ενέδιδε και να τον προσκυνούν απαιτούσε, σαν θεό ή έστω σαν υιό θεού (τον πήρε στον λαιμό του εκείνο το θρυλικό «ω παι δίος» με τον οποίο τον υποδέχτηκε ο ιερέας του μαντείου του Αμμωνος Διός στην Αίγυπτο), θαύμασε την ιδέα του Δεινοκράτη, δεν την προσυπέγραψε όμως. Αρκέστηκε στις καλές υπηρεσίες που του πρόσφερε ο Ρόδιος «κατασκευαστικός σύμβουλος» στον σχεδιασμό της Αλεξάνδρειας και στην ανακατασκευή του ναού της Αρτεμης στην Εφεσο, που τον είχε πυρπολήσει η ματαιοδοξία του Ηρόστρατου, Ιούλιο του 356 π.Χ., την ίδια νύχτα που γεννήθηκε ο Αλέξανδρος. Δυσδιάκριτες, σχεδόν αόρατες, μοιάζουν απέναντι στον Αθω-Αλέξανδρο οι γρανιτένιες κεφαλές των τεσσάρων Αμερικανών «πατέρων» επί του όρους Ράσμορ, στη νότια Ντακότα: του Τζορτζ Ουάσινγκτον, του Τόμας Τζέφερσον, του Θεόδωρου Ρούζβελτ και του Αβραάμ Λίνκολν. Και ακριβώς επειδή τα δεκαοχτώ μέτρα ύψος κάθε προεδρικής κεφαλής είναι ασήμαντο συγκρινόμενο με τη μεγαλειότητά του, την απύθμενη και ουρανομήκη, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει προστάξει επί του παρόντος να κατασκευαστεί και η δική του προτομή στο όρος Ράσμορ, που φαντάζει λοφίσκος μπροστά στο μέγεθός του. Να προσευχόμαστε μόνο να μην πληροφορηθεί η κ. Κίμπερλι Γκίλφοϊλ τα μεγαλεξανδρινά σχέδια του Δεινοκράτη, γιατί θα ενημερώσει τον πρόεδρό της και τότε θα κινδυνέψει το Αγιονόρος, με δεδομένη μάλιστα τη σθεναροτέρα της σθεναρής στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στον Τραμπ και στον τραμπισμό.
Αλλά σε ποιον θεό να προσευχηθούμε; Ιδού η απορία. Ιδού το πρόβλημα. Μέχρι προχθές ο Τραμπ, ακολουθώντας τη γραμμή πολλών προκατόχων του, αυτοπροβαλλόταν σαν εκπρόσωπος του Θεού επί της γης, και μάλιστα του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης· σαν το επίγειο δεξί του χέρι που δικαιούται να κρατάει ρομφαία και να θερίζει «απίστους». Με την Καινή Διαθήκη οι σχέσεις του είναι κάκιστες, και το πιο πιθανό είναι ότι τη θεωρεί νερόβραστη, αν όχι μανιφέστο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τι έχει στο μυαλό του ο μεγκαπρόεδρος όταν λέει «ριζοσπαστική Αριστερά», ένας Θεός το ξέρει. Δηλαδή, ιδού η παγίδα, ο ίδιος, αφού την Κυριακή 12 Απριλίου παρουσιάστηκε σαν Θεός και όχι απλώς σαν στρατάρχης στην υπηρεσία του Υψίστου, με τον οποίο διατηρεί αυτονοήτως προνομιακές σχέσεις.
Μόνο κάποιος απ’ όσους σατιρίζουν αγρίως τον Τραμπ θα μπορούσε να σκαρφιστεί την εικόνα που δημοσίευσε ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος στο Truth Social. Επιχειρώ να περιγράψω το κατασκεύασμα της ανοηταίνουσας τεχνητής νοημοσύνης, πράγμα εξίσου δυσχερές με την περιγραφή της τραμπικής πνευματικής πραγματικότητας χωρίς προσφυγή στους μη πολιτικούς όρους «ανοϊκός» και «παρανοϊκός», που χρησιμοποιούνται πάντως όλο και συχνότερα στις ΗΠΑ: ο Τραμπ, ντυμένος σαν τον Χριστό, στα λευκά και τα κόκκινα της τυπικής εικονογράφησης, ακουμπάει τη δεξιά του στο μέτωπο ενός κλινήρους ασθενούς, για να τον ιάνει, ενώ από την αριστερή παλάμη του εξέρχεται φως. Γύρω του, δυσανάλογα μικροί σε σχέση με τον δικό του θεόμορφο όγκο, προσεύχονται ή παρατηρούν σεβαστικά τη θαυματουργική δράση του μια νοσοκόμα, μια κυρία (η Αμερική;), στρατιωτικοί και δύο αετοί, σύμβολο των ΗΠΑ. Το μισό φόντο καλύπτει μια τεράστια αμερικανική σημαία. Στο υπόλοιπο διακρίνονται, χαμηλά, το Αγαλμα της Ελευθερίας, μια τοσοδούλα, και, ψηλά, μαχητικά αεροπλάνα και κομάντο, δίκην αγγέλων.
Δικαίωμά σου να αυτοπαρουσιάζεσαι σαν κράμα μιας ντουζίνας κινηματογραφικών ηρώων ή υπερηρώων, του Σούπερμαν, του Αϊρον Μαν, του Μονομάχου, του απελευθερωτή Ουίλιαμ Ουάλας στο «Braveheart», του λεβέντη πιλότου Τομ Κρουζ στο «Top Gun», του μακελάρη Τζον Γουίκ, του ρομπΟπτιμους Πράιμ των «Transformers». Αλλά και Θεός;
Ακόμα και με τα τραμπικά μέτρα και σταθμά, που μας εξοικείωσαν με το αδιανόητα ανώριμο, το απίστευτα χυδαίο και το καρακίτς, η ύβρις στα μάτια των χριστιανών κάθε δόγματος ήταν κραυγαλέα· από το «ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον» της δεύτερης εντολής γλιστρήσαμε –ή μάλλον καταποντιστήκαμε– στο «ποιήσεις εαυτόν είδωλον»· κάμε τον εαυτό σου είδωλο, προσκύνα τον και πείσε και τους άλλους να τον προσκυνήσουν. Ακόμα κι εκείνοι οι ευαγγελικοί πάστορες που συνάχτηκαν προ καιρού στο Οβάλ Γραφείο για να προσευχηθούν υπέρ του εκλεκτού τους, που τον λατρεύουν και σαν εκλεκτό του Θεού, ίσως προβληματίστηκαν μ’ αυτήν την κατάλυση των ορίων, την προσβολή των ιερών και οσίων.
Μα, ο Τραμπ Ιησούς; Και να το υποστηρίζει αυτοπροσώπως; Εντάξει, δικαίωμά σου, δικαίωμα του μωρού, άπατου ναρκισσισμού σου, να αυτοπαρουσιάζεσαι σε προπαγανδιστικό φιλμάκι σαν κράμα μιας ντουζίνας κινηματογραφικών ηρώων ή υπερηρώων, του Σούπερμαν, του Αϊρον Μαν, του Μονομάχου, του απελευθερωτή Ουίλιαμ Ουάλας στο «Braveheart», του λεβέντη πιλότου Τομ Κρουζ στο «Top Gun», του μακελάρη Τζον Γουίκ, του ρομποτικού Οπτιμους Πράιμ των «Transformers». Αλλά και Θεός; Για να προκαλέσεις τον Πάπα Λέοντα, που επιμένει στη φιλειρηνική Καινή Διαθήκη και στο δικαίωμά του να μη σε προσκυνάει σαν ενσάρκωση του Θεού; Εφριξαν ακόμα και αρκετοί άκρως συντηρητικοί υποστηρικτές του προέδρου, που κατέκριναν την αυτοθεοποίησή του σαν εξοργιστική βλασφημία και του συνέστησαν να μην παίζει εν ου παικτοίς.
Τι παίζει ο πλανητάρχης, που εζήλωσε τη θεϊκή δόξα των φαραώ και ορισμένων Ρωμαίων αυτοκρατόρων, της περιωπής ενός Καλιγούλα και ενός Νέρωνα; Ενα βίντεο γκέιμ του διεθνούς συρμού παίζει. «I Am Jesus Christ» ο τίτλος του, πολωνική η προέλευσή του, μέτρια τα γραφικά του, η δε πλοκή του βασισμένη στην Καινή Διαθήκη, στο ξεκίνημά του άλλωστε ακούμε το Κατά Ιωάννην: «Εν αρχή ην ο Λόγος…». Για προσομοιωτή πρόκειται, που υπηρετεί τις επιθυμίες όποιου θα ήθελε να νιώσει θεός και να δράσει σαν θεός, έστω και πάνω σε μια οθόνη. Αναλαμβάνεις λοιπόν τον ρόλο του Χριστού, βαπτίζεσαι από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, ενηλικιώνεσαι κι έπειτα αρχίζεις τα θαύματα, για να αβγατίσεις τους πόντους σου. Ο εν Κανά γάμος, η θεραπεία του τυφλού, το ψάρεμα στην Τιβεριάδα κτλ. Αν είσαι γερός παίκτης, θα φτάσεις κάποτε στη Σταύρωση, κι εκεί καλό θα ήταν –αλλά απίθανο– να αναβλύσει μέσα σου, προς θεραπεία της θεοληψίας σου, το επί του Γολγοθά τραγούδι με το οποίο τελειώνει η εξαιρετική ταινία «Ενας προφήτης μα τι προφήτης» των Μόντι Πάιθον.
Αυτό το παιχνίδι παίζει ο Τραμπ-Ιησούς, ο φονταμενταλισμός του οποίου διασταυρώνεται με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό των μουλάδων και τον ιουδαϊκό του Νετανιάχου. Μόνο που δεν παίζει τον Θεό πάνω σε μια οθόνη αλλά πάνω σ’ έναν πλανήτη, η όψη του οποίου άρχισε να μοιάζει στη μορφή του Αμερικανού προέδρου. Ολόκληρη η Γη, προτομή του, σκαλισμένη από την ποικίλη βία του.
