Τη σαββατιάτικη παραίτηση του κ. Μακάριου Λαζαρίδη, που έζησε μόνο για δύο εβδομάδες το όνειρο του υφυπουργικού θώκου, δεν την πρόλαβαν στις πρώτες εκδόσεις τους οι κυριακάτικες εφημερίδες· η ήττα από τον χρόνο είναι μία μόνο από τις αιτίες που φθείρεται το κύρος των έντυπων ΜΜΕ. Δεν την πρόλαβε όμως, στην εθιμική κυριακάτικη ανάρτησή του, ούτε ο πρωθυπουργός. Εντάξει, εξήγησε εκεί προοιμιακά μεν ότι «η εβδομαδιαία ανασκόπησή του δεν είναι δελτίο ειδήσεων», καταληκτικά δε ότι αυτή τη φορά η αυτοεξιστόρησή του, που μικρή σχέση έχει με τη λογοδοσία, ήταν «σχετικά σύντομη».
Και πάλι όμως, οι 1.826 λέξεις του «απολογισμού» του δεν ήταν τόσο λίγες ώστε να μη χωρέσει ανάμεσά τους, έστω άπαξ, το ονοματεπώνυμο Μακάριος Λαζαρίδης. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης προτίμησε τη γλαφυρή σιωπή, παρότι ήταν υποχρεωμένος για πολλούς λόγους να μιλήσει για την παραίτηση-αποπομπή ενός κομματικού στελέχους που επί σειρά ετών ήταν άνθρωπος της εμπιστοσύνης του, αν κρίνουμε και από την επιλογή του ως επικεφαλής της Εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Λόγος πρώτος: Με τα «κενά» και τις παρατυπίες του βιογραφικού του, που τις υπεράσπισε με χυδαίες δηλώσεις, ο «ωραίος» βουλευτής Καβάλας τάραξε και τη δημοκρατία (αν βέβαια συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι δημοκρατία = ισοτέλεια + αξιοκρατία + διαφάνεια + νομιμότητα) και τη Νέα Δημοκρατία, η οποία αναγκάστηκε, από κομματικό πατριωτισμό, να υπερασπίζει βαρύθυμα ένα μέλος της που τελικά ομολόγησε τις εξόφθαλμες αμαρτίες του.
Λόγος δεύτερος: Ο κ. Μητσοτάκης δεν παύει να αυτοεικονίζεται σαν πολέμιος της τοξικότητας. Τι τοξικότερο από «μακάριες» δηλώσεις του τύπου «οι αριστεροί είναι τεμπέληδες» (εκτός από «ανθέλληνες», αυτό το λένε άλλοι της Ν.Δ.); Λόγος τρίτος: Μετά την παύση του ο κ. Λαζαρίδης προσυπέγραψε ενθουσιωδώς όσα σεξιστικά και ρατσιστικά εξέμεσε κατά της κ. Ντόρας Μπακογιάννη ένα φαιόμυαλο τρολ. Δεν όφειλε κάτι να πει ο κ. Μητσοτάκης για τον θρασύ υφιστάμενό του, που παραμένει βουλευτής, για να μη χάσει η Βενετιά βελόνι;
Λόγος τέταρτος: Ο αριθμός των λέξεών του, 1.826, έπρεπε να ξυπνήσει κατιτίς στον νου του πρωθυπουργού. Μόλις μια Κυριακή πριν, στο Μεσολόγγι, που γιόρταζε τα 200 χρόνια από το δοξασμένο 1826, είχε πει, μ’ ένα λογοπαίγνιο, πως «η Εξοδος του Μεσολογγίου μάς καλεί σε μια είσοδο στην εθνική αυτογνωσία». Πάλι τους άλλους εννοούσε μ’ αυτό το «μάς» της ψευδεπίγραφα πληθυντικής ενικότητας…
