Ορέστης Δαβίας

Ο μύθος τα θέλει να ήρθαν από τον παράδεισο, η Ιστορία λέει ότι προέρχονται από την Κίνα και ότι αργότερα έφτασαν στην Ευρώπη από τις ρωμαϊκές λεγεώνες. Η γεύση τους, πάντως, φέρνει το καλοκαίρι.

Ως θάμνος αειθαλής, ταχέως αναπτυσσόμενος, απολύτως προσαρμοσμένος στις ξηροθερμικές συνθήκες και με μεσογειακή αύρα, είναι ιδανικός για φύτευση σε συστάδες, για τον σχηματισμό φυσικού φράχτη, για την οριοθέτηση μονοπατιών. Μετά από τρία – τέσσερα χρόνια θα μαραθεί· ποτέ δεν ζει παραπάνω.

Ο γνωστός για τη συμβολή του στη Φυσική Ιστορία Βέρβερος βασιλιάς της Νουμιδίας Ιόβας Β΄, σύγχρονος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, βάφτισε ένα φαρμακευτικό φυτό που συλλεγόταν στην οροσειρά του Άτλαντα «ευφορβία» προς τιμήν του Έλληνα γιατρού του, Ευφόρβου.

Μπορείτε να καταναλώνετε άφοβα τη γλιστρίδα, καθώς είναι πεντανόστιμη και δεν καταστέλλει την ερωτική επιθυμία, όπως φημολογούνταν.

Τα παχύφυτα ανέκαθεν συσπείρωναν ένα φανατικό μεν, όχι πάντως μεγάλο πλήθος από θαυμαστές που καταγίνονταν πεισματικά με την καλλιέργειά τους.

Οι μικροί, ωοειδείς καρποί θεωρούνται από πολλούς σπουδαίοι, λόγω της αφθονίας και κυρίως της νοστιμιάς τους

Με εξαίρεση τη Μάνη όπου διατηρείται ολοζώντανη η λατρεία των λούπινων, οι περισσότεροι τα αγνοούν, κι ας είναι κορυφαία φυτική πηγή πρωτεΐνης.

Ινδιάνικες φυλές της Μεγάλης Πεδιάδας μάζευαν για χιλιάδες χρόνια την ιθαγενή στη Βόρεια Αμερική ρίζα, γνωρίζοντας ότι δρα αποτελεσματικά ενάντια στον παρατεταμένο βήχα, στον πονόδοντο και στο δάγκωμα των φιδιών.

Για σαλάτα, για γεμιστά, για σάλτσες, καστανές, κίτρινες, μάθετε πώς θα τις απολαύσετε φέτος.

Δεν γνωρίζουμε πότε καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά, εκτιμάται όμως ότι αυτό συνέβη πριν από περίπου χίλια χρόνια στο Ιράν – ενδεικτικό αυτού το ότι η λέξη «ζουμπούλι» προέρχεται από το περσικό όνομά του, «σομπόλ».

Μία από τις σημαντικές απολαύσεις που προσφέρει κάθε κήπος σε εκείνον που τον περιποιείται, φυσικά και στους οικείους του, είναι η ξενοιασιά που νιώθει καθισμένος σε μια ήσυχη γωνιά του.

Στην αρχαιότητα, ο μεγαλόσωμος αειθαλής θάμνος της δάφνης (Laurus nobilis) αποτελούσε σύμβολο δόξας, σοφίας και ποιητικού οίστρου.