«Θέρος, τρύγος, πόλεμος» έλεγαν οι παλιοί, κι εγώ, παιδί ακόμα, καμωνόμουν ότι καταλάβαινα. Επειδή εμπειρίες από τον μόχθο που απαιτούσαν τότε ο θερισμός και ο τρύγος δεν είχα. Από τότε φυσικά άλλαξαν πολλά, όπως για παράδειγμα ότι, εξαιτίας της ραγδαία εξελισσόμενης γεωργικής τεχνολογίας, το ποσοστό των αγροτών στη χώρα μας έχει συρρικνωθεί δραστικά. Σήμερα τη συγκομιδή των σιτηρών αναλαμβάνουν θηριώδεις θεριζοαλωνιστικές μηχανές, που καταπίνουν στρέμματα μέσα σε λεπτά, και έτσι δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να οργανωθούν αυστηρά και απαιτητικά οι κοινότητες για να διασφαλίσουν το ψωμί κάθε χρονιάς. Στα αμπέλια όμως η χειρωνακτική εργασία παραμένει ακόμη ο κανόνας, παρότι εδώ και χρόνια κυκλοφορούν τρυγητικές μηχανές. Συλλέγουν όμως μαζικώς τα τσαμπιά και άρα δεν έχουν τη δυνατότητα της σωστής επιλογής, οι καλοί αμπελουργοί ακόμη τις αποφεύγουν. Η ρομποτική μπορεί βεβαίως σύντομα να προσφέρει και σε αυτόν τον τομέα αναπόδραστες λύσεις, χαρίζοντας έτσι παραπανίσιο χρόνο στους ανθρώπους της υπαίθρου. Επιβάλλοντας ταυτόχρονα το οργουελικό μέλλον που οραματίζονται οι προπαγανδιστές της.
Οι σκαντζόχοιροι σείουν τα κλήματα για να ρίξουν σταφύλια και τα καρφώνουν μετά στα αγκάθια τους για να τα μεταφέρουν στη φωλιά τους.
Ήταν μια άχρονη σκηνή από έναν κόσμο στον οποίο προσβλέπω: άνθρωποι και ζώα απολαμβάνουν τη ζωή, αδελφωμένοι εντός μιας αναγεννημένης φύσης. Τον οραματίζομαι, σε πείσμα του ζόφου που εσχάτως μοιάζει να πυκνώνει…
