Δυστυχώς, φέτος «αργκουτάκια» δεν θα φάμε. Σε μια φίλη που εδώ και βδομάδες ρωτούσε, γεμάτη αδημονία, για το πώς πάει η καλλιέργεια, δεν έλεγα την αλήθεια, μάλλον επειδή αρνιόμουν να τη δεχτώ. Το ’βλεπα, βεβαίως, από τα τέλη της άνοιξης ότι το φύλλωμα ήταν καχεκτικό και η πέργκολα πάνω στην οποία σκαρφαλώνουν οι βλαστοί έδειχνε απογυμνωμένη. Πριν από κάνα μήνα τα φυτά μαράθηκαν εντελώς, σηψιρριζία ήταν η διάγνωση, ευθύνεται το ότι το χώμα σε κάποιες μεριές του αγροκτήματος νεροκρατάει. Πρέπει λοιπόν να επιλέξω ένα καλύτερο σημείο, να προσθέσω για σιγουριά μερικά καρότσια άμμο, να πακτώσω ύστερα τις ξύλινες δοκούς, να αναρτήσω τα απαραίτητα για αναρρίχηση σύρματα, να προμηθευτώ και να βάλω τα φυτά· σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Το «chinese gooseberry» κρίθηκε ακατάλληλο όνομα την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Βαφτίστηκε λοιπόν «kiwi», από το ανήμπορο να πετάξει πουλί, που αποτελεί το εθνικό έμβλημα της Νέας Ζηλανδίας.
Κάθε φθινόπωρο οι Κινέζοι χωρικοί, οργανωμένοι σε ομάδες, μαζεύουν τεράστιες ποσότητες από τους ώριμους καρπούς, συναγωνιζόμενοι σε ταχύτητα τους πιθήκους μακάκους που τους τρώνε με λαιμαργία. Λένε μάλιστα πως κανένα ζώο δεν μπορεί να αντισταθεί στη νοστιμιά του. Τη χαρά τού να απολαμβάνουμε κι εμείς σήμερα τη γλυκόξινη σάρκα του ακτινιδίου την οφείλουμε στον Άγγλο «κυνηγό φυτών» Χένρι Γουίλσον, ο οποίος κατά τη διάρκεια των εξερευνήσεών του στην κινεζική ενδοχώρα ενθουσιάστηκε τόσο με τη γεύση του, που έστειλε μια μεγάλη ποσότητα από τους μικρούς μαύρους σπόρους του πίσω στην πατρίδα. Το φυτό έγινε γρήγορα πολύ δημοφιλές, καθιερώθηκε όμως μόνο σαν καλλωπιστικό, καθώς το κλίμα της Αγγλίας δεν επιτρέπει την ωρίμανση των καρπών του. Μόλις λίγα χρόνια αργότερα πάντως, στην αυγή του εικοστού αιώνα, όταν και φυτεύτηκε στη Νέα Ζηλανδία, φανερώθηκε πως οι συνθήκες εκεί ευνοούν την καλλιέργειά του. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, το ακτινίδιο ξεκίνησε τη διεθνή του καριέρα, λόγω όμως του Ψυχρού Πολέμου που τότε χώριζε τον κόσμο, ήταν απαραίτητο να αλλάξει όνομα, καθώς το «chinese gooseberry» κρίθηκε ακατάλληλο. Βαφτίστηκε λοιπόν «kiwi», από το ανήμπορο να πετάξει πουλί, που αποτελεί το εθνικό έμβλημα της Νέας Ζηλανδίας. Σε πείσμα του νέου του ονόματος, το kiwi άνοιξε αμέσως φτερά για μακριά, δεν άργησε μάλιστα να ριζώσει και στην Ελλάδα. Τράβηξε αμέσως πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, όχι μόνο χάρη στην απόλαυση που προσφέρει όταν καταναλώνεται νωπό, αλλά και λόγω της υψηλής θρεπτικής του αξίας. Περιέχει, βλέπετε, διπλάσια ποσότητα βιταμίνης C από το πορτοκάλι, προσφέρει ισχυρή αντιοξειδωτική προστασία, ενώ αποτελεί επίσης μια πρώτης τάξεως πηγή των πολύτιμων για την υγεία μας φυτικών ινών.
