ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Η space age αισθητική, γεννημένη στον Ψυχρό Πόλεμο, επιστρέφει δριμύτερη λόγω του νέου αυξημένου ενδιαφέροντος για τα διαστημικά ταξίδια. Υπόσχεση για ένα καλύτερο μέλλον ή απλώς αναμάσημα ενός ένδοξου και πρωτοποριακού παρελθόντος;

Πολλά βλέμματα –θωπευτικά, παρηγορητικά, ανιχνευτικά– συγκεντρώνει το καμένο σπίτι στο Κουκάκι, γωνία Φαλήρου και Τούσα Μπότσαρη.

Οι άνθρωποι της πρόσφατης πρωτοβουλίας Ημέρες ξερολιθιάς μάς εξήγησαν πώς αυτός ο τρόπος κτισίματος λειτουργεί ευεργετικά για το περιβάλλον αναδεικνύοντας παράλληλα το τοπίο των Κυκλάδων.

Ποιοι ζουν σε αυτή την πόλη και πώς ζουν; Τι ιστορίες κρύβουν τα σπίτια της; Δεν είναι ακριβώς αυτό το ερώτημα που απασχολεί τον θεσμό Open House Athens.

Το όχημα καταφθάνει στη Μητρόπολη με λίγη ώρα καθυστέρηση. Οι περισσότεροι από όσους στέκονται στην ουρά μπροστά από το παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου, για να προσκυνήσουν μια στιγμή τη σορό της Μαρινέλλας, χειροκροτούν ως ύστατο χαίρε.

Υπάρχουν περιοχές της Αθήνας που τις περπατούν κυρίως όσοι ζουν εκεί. Εχουν κυρίως κατοικίες, μονώροφες, διώροφες, πολυώροφες, έχουν αυλές ή πρασιές και μοιάζει να διατηρούν αδιόρατα τη μνήμη ενός θαμπού εξοχικού παρελθόντος.

Γραφειοκρατία, νομικές εκκρεμότητες και αντιδικίες φρενάρουν την αναβίωση νεοκλασικών της Αθήνας.

Μια νέα έκδοση μας ξεναγεί στο παρελθόν ενός από τα πιο ενδιαφέροντα χωριά της Λέσβου μέσα από τις πέτρινες όψεις των κτιρίων του.

Θα μπορούσε να είναι μια τίμια προσπάθεια για εμπορικό ελληνικό σινεμά, αν η «Τελευταία κλήση» δεν μπλεκόταν στην ουρά και στη φιλοδοξία της.

Σε εκείνα τα ρευστά όρια ανάμεσα στον Περισσό και στη Ριζούπολη, σε εκείνο το κομμάτι προς τη λεωφόρο Ηρακλείου, η περιπλάνηση στα στενά θα φέρει εικόνες από μικρά σπίτια και ξεχασμένες γωνιές ανάμεσα σε πολυκατοικίες και βιοτεχνικά κτίρια.

Ενα σωστό κενοτάφιο είναι η οδός Σαμουήλ Καλογήρου, που βγαίνει στην οδό Πειραιώς, ανάμεσα στην Αγίων Ασωμάτων και στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Πήγα την περασμένη Κυριακή στο Μουσείο Γουλανδρή στο Παγκράτι να δω την υπέροχη έκθεση «Από τον Μονέ στον Γουόρχολ» και, φεύγοντας, με προβλημάτισε η τύχη που έχει το αυτοκόλλητο που σου δίνουν μαζί με το εισιτήριό σου, για να το κολλήσεις στο πέτο σου.