Στάθης Ν. Καλύβας*

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν (το δεύτερο και εναντίον του Λιβάνου) συνεχίζεται, έχοντας ξεπεράσει ήδη τον ένα μήνα, και μαζί του η αβεβαιότητα ως προς την τελική του έκβαση.

Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ για την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» μας φέρνει αντιμέτωπους με το τεράστιο φιάσκο που υπήρξε η ανεμπόδιστη δράση της για σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Για το καθεστώς του Ιράν δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό. Υπήρξε διαχρονική πηγή πολιτικής αναταραχής στην περιοχή, αλλά η χειρότερη κατηγορία που μπορεί να του προσάψει κανείς είναι η καταστολή που άσκησε στο σώμα της ιρανικής κοινωνίας.

Δίστασα πολύ να γράψω για το θέμα των φωτογραφιών της Καισαριανής που κυκλοφόρησαν στο ∆ιαδίκτυο, καθώς το θέμα απέκτησε από την πρώτη στιγμή τα χαρακτηριστικά που αναπόφευκτα προσδίδουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε γεγονότα που είναι σύνθετα και απαιτούν βαθύτερες γνώσεις και κριτική σκέψη: απλουστευτικός και συναισθηματικός λόγος, ερμηνευτική ισοπέδωση, τοξικότητα και πολιτική χειραγώγηση.

Η εμπορική επιτυχία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια άνοιξε μια συζήτηση σχετικά με τη δημόσια ιστορία.

Υπάρχει μια ξεχασμένη ταινία του 2004 με τίτλο «Layer Cake», όπου ο Ντάνιελ Κρεγκ υποδύεται έναν έμπορο κοκαΐνης ο οποίος καταφέρνει, λειτουργώντας με «πολιτισμένο» και «επιχειρηματικό» τρόπο, να επιβιώσει μέσα στον αδίστακτο κόσμο των εγκληματικών συμμοριών.

Με αφορμή την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, πολλοί ισχυρίστηκαν ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο διεθνούς αταξίας όπου οι ανίσχυροι θα γίνονται βορά των ισχυρών. Μια στιγμή όμως, δεν ισχύει αυτό από πάντα;

Το πιο δύσκολο όταν κοιτάς το μέλλον από τη σκοπιά της πολύ μικρής κλίμακας, όπως είναι ένας χρόνος, είναι να ξεχωρίσεις τις επιφανειακές από τις τεκτονικές αλλαγές. Συχνά οι τεκτονικές αλλαγές καταγράφονται σε ειδήσεις που περνούν απαρατήρητες.

Είναι κοινός τόπος πως η Ευρώπη χάνει συνεχώς έδαφος και το ενδεχόμενο μιας μεγάλης υποχώρησης με άμεσες συνέπειες για την καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών είναι πλέον ορατό. Οπως όμως συμβαίνει με τους περισσότερους κοινούς τόπους, εύκολα τους συνηθίζουμε, ενώ δεν εμβαθύνουμε στα αίτιά τους. Πρόκειται για μια τριπλή καταιγίδα.

Η προσοχή της κοινής γνώμης στις δημοκρατίες διασπάται εύκολα και κινδυνεύει να γίνει έρμαιο της καλοκουρδισμένης προπαγανδιστικής μηχανής του Πούτιν. Αυτό φαίνεται στη χώρα μας, όπου η αντιδυτική ροπή ενδύεται εύκολα κάθε διαθέσιμη αμφίεση, από την παλαιοκομμουνιστική έως τη χριστιανορθόδοξη.

Αποφεύγω τις εκδηλώσεις που τιμούν προσωπικότητες του δημόσιου βίου ακόμη και όταν έχω θετική άποψη γι’ αυτές. Με αποθαρρύνουν ο χρόνος μου, πάντοτε περιορισμένος, και ο λόγος τους που τείνει προς το προβλέψιμο και το πομπώδες.

Η εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης είναι μια σημαντική πολιτική εξέλιξη. Στη φάση αυτή όμως, η σημασία της είναι περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική. Ας εξετάσουμε τις δύο αυτές πλευρές.