Στάθης Ν. Καλύβας*

Δεν θα το δείτε γραμμένο με πηχυαίους τίτλους, αλλά την περασμένη Πέμπτη ο πόλεμος στην Ουκρανία ξεπέρασε τις 1.569 ημέρες.

Η Ryanair ανακοίνωσε πρόσφατα πως το φθινόπωρο θα κλείσει την αεροπορική βάση της στη Θεσσαλονίκη, περιορίζοντας το πτητικό της πρόγραμμά κατά περίπου 60%. Η εξέλιξη αυτή αποδίδεται στην αύξηση των τελών χρήσης του αεροδρομίου «Μακεδονία».

Ισως πήρε το μάτι σας τον μίνι «ηθικό πανικό» που προκάλεσε το «Big Bang 1970-1973», ένα βιβλίο που ερευνά με πρωτότυπο και ανατρεπτικό τρόπο τον πολιτισμό στη διάρκεια της δικτατορίας.

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Γκαστόν Μπουτούλ χρεώνεται με μια διαπίστωση που ακούγεται αυτονόητη: «Η αλήθεια βρίσκεται στις αποχρώσεις». Ποιος θα διαφωνούσε; Πράγματι, η πραγματικότητα δεν είναι ασπρόμαυρη και η αλήθεια κρύβεται στις γκρίζες ζώνες.

Σε προηγούμενο κείμενό μου (8 Φεβρουαρίου) αναφέρθηκα στην τεράστια πίεση που ασκεί η ψηφιακή επανάσταση στη λειτουργία της δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο.

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν (το δεύτερο και εναντίον του Λιβάνου) συνεχίζεται, έχοντας ξεπεράσει ήδη τον ένα μήνα, και μαζί του η αβεβαιότητα ως προς την τελική του έκβαση.

Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ για την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» μας φέρνει αντιμέτωπους με το τεράστιο φιάσκο που υπήρξε η ανεμπόδιστη δράση της για σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Για το καθεστώς του Ιράν δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό. Υπήρξε διαχρονική πηγή πολιτικής αναταραχής στην περιοχή, αλλά η χειρότερη κατηγορία που μπορεί να του προσάψει κανείς είναι η καταστολή που άσκησε στο σώμα της ιρανικής κοινωνίας.

Δίστασα πολύ να γράψω για το θέμα των φωτογραφιών της Καισαριανής που κυκλοφόρησαν στο ∆ιαδίκτυο, καθώς το θέμα απέκτησε από την πρώτη στιγμή τα χαρακτηριστικά που αναπόφευκτα προσδίδουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε γεγονότα που είναι σύνθετα και απαιτούν βαθύτερες γνώσεις και κριτική σκέψη: απλουστευτικός και συναισθηματικός λόγος, ερμηνευτική ισοπέδωση, τοξικότητα και πολιτική χειραγώγηση.

Η εμπορική επιτυχία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια άνοιξε μια συζήτηση σχετικά με τη δημόσια ιστορία.

Υπάρχει μια ξεχασμένη ταινία του 2004 με τίτλο «Layer Cake», όπου ο Ντάνιελ Κρεγκ υποδύεται έναν έμπορο κοκαΐνης ο οποίος καταφέρνει, λειτουργώντας με «πολιτισμένο» και «επιχειρηματικό» τρόπο, να επιβιώσει μέσα στον αδίστακτο κόσμο των εγκληματικών συμμοριών.

Με αφορμή την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, πολλοί ισχυρίστηκαν ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο διεθνούς αταξίας όπου οι ανίσχυροι θα γίνονται βορά των ισχυρών. Μια στιγμή όμως, δεν ισχύει αυτό από πάντα;