ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Το εγχείρημα μιας νέας Ν.Δ. που θα συνέλεγε βιογραφικά μέσω «μητρώου στελεχών» έμεινε μετέωρο. Στο τέλος, το μοντέλο επιτελικής διακυβέρνησης στήθηκε με παράκαμψη του κόμματος.

Είναι μεγάλη η τομή στο πολιτικό σύστημα που προτείνει ο πρωθυπουργός για την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Αν αναζητήσει κανείς στο Google ειδήσεις σχετικές με την ανάρτηση του Νίκου Ανδρουλάκη για την τετραήμερη εργασία, πιθανό να βρει περισσότερα άρθρα που αναπαράγουν τις αντιδράσεις των αντιπάλων του παρά σοβαρές αναλύσεις της ίδιας της πρότασης.

Συζητάμε για την πολιτική κουλτούρα της χώρας –για τις περιλάλητες «παθογένειες»– σαν να ήταν τα… βουνά της. Σαν να είναι η αναπόδραστη μοίρα μας. Ομως, η μεταπολιτευτική εμπειρία έχει δείξει ότι οι νοοτροπίες αλλάζουν.

Αυτή η χώρα πρέπει κάποια στιγμή να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, την ανάπτυξη που βασίζεται σε μεταρρυθμίσεις και στο –θεσμικό ή μη– νταραβέρι, την πολιτική που θυμίζει πρακτικές πολιτικών φυλάρχων και την πολιτική που σέβεται κανόνες και θεσμούς.

Το μεγαλοδευτεριάτικο τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού δεν ήταν βέβαια ο καλύτερος τρόπος για να θέσει για πρώτη φορά στον δημόσιο διάλογο ένα από τα πιο στασιαζόμενα ζητήματα της σύγχρονης δημοκρατίας: το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του υπουργού και του βουλευτή.

Οι προβλέψεις για βραχεία διάρκεια του πολέμου με μικρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία παραχωρούν τη θέση τους σε άλλες, για επιπτώσεις πιο σοβαρές και μακρύτερης διάρκειας, χωρίς να διαγράφεται ο κίνδυνος του στασιμοπληθωρισμού.

Ο θεσμός της Δικαιοσύνης πρέπει να προστατευθεί. Δεν μπορεί να αφήνεται βορά στις ακραίες φωνές λαϊκιστών, όταν προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, δικάζοντας υποθέσεις που πόνεσαν την ελληνική κοινωνία.

Μονόδρομος η ενίσχυση της παραγωγικότητας, ώστε να εξισορροπηθεί η απώλεια των πόρων από τη λήξη του Ταμείου Ανάκαμψης.

Το συνταξιοδοτικό παραμένει ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα δημόσιας πολιτικής στη χώρα μας.

Οποτε το βλέπω γραμμένο, «Ελλάδα 2.0», και κυρίως όποτε το ακούω, «Ελ-λά-δα-δύο-μη-δέν», ειπωμένο συνήθως στον τόνο του στόμφου που υπηρετούν τα κρατικοκομματικά κανάλια στην αναπόφευκτη προπαγανδιστική τους υπερβολή […]

Εως την άνοιξη του 2026 θα έχει ολοκληρωθεί ο δημόσιος διάλογος για δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις που αποτελούν εύφλεκτο υλικό δημόσιων αντιπαραθέσεων: το Εθνικό Απολυτήριο και ο Ενιαίος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης.