Το πρόβλημα της αντιπολιτευτικής αναξιοπιστίας ξεκινάει από τον εκπεφρασμένο εκλογικό στόχο: «Να νικήσουμε τη Ν.Δ.! Να διώξουμε τη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη!». Μπορεί η σχέση τους να είναι εκ των πραγμάτων ανταγωνιστική, αλλά Ανδρουλάκης και Τσίπρας συγκλίνουν σε αυτό: το βασικό πολιτικό τους μέλημα είναι η ανατροπή του Μητσοτάκη. Και οι δύο σφάλλουν, αλλά ο πολιτικός φανατισμός τους δεν τους επιτρέπει να το δουν. Ο εκτοπισμός Μητσοτάκη πρέπει να είναι συνέπεια του πολιτικού σχεδίου των αντιπάλων του, όχι σκοπός του. Αν είναι ο πρωταρχικός σκοπός, αυτό θα πει πως το πρόγραμμά τους είναι είτε δευτερεύον είτε ανύπαρκτο. Η αντιπολίτευση πρέπει να επιδιώκει την πρωτιά, για να εφαρμόσει μια επεξεργασμένη και διατυπωμένη πρόταση διακυβέρνησης, όχι για να αποδείξει απλώς ότι μπορεί να νικήσει και να αυτοσχεδιάσει μετά. Ακριβώς αυτό το έλλειμμα πολιτικού περιεχομένου, ο ζήλος για μια εξουσία που κανείς από τους διεκδικητές της δεν μας εξηγεί τι σκοπεύει να την κάνει, είναι που κρατάει ακόμα τη Ν.Δ. σημαντικά ψηλότερα από τους αντιπάλους της στις δημοσκοπήσεις. Δεν είναι οι επιδόσεις της κυβέρνησης (οι οποίες είναι ολοφάνερα κακές), η δήθεν μιντιακή της υπεροπλία, η προπαγάνδα των τρολ και οι υπαρκτοί ή φανταστικοί «μηχανισμοί» που δημιουργούν την απόσταση μεταξύ πρώτου και δεύτερων. Είναι ότι οι δεύτεροι έχουν αναπτύξει παθολογική εμμονή με τον πρώτο, αντί να εργαστούν πάνω στη σχέση τους με τους πολίτες.
Και μετά, τι;
Η μάχη Ανδρουλάκη – Τσίπρα για τη δεύτερη θέση θα μπορούσε να αποδειχθεί παραγωγική. Εφόσον ανάμεσά τους δεν υπάρχει η ηθική διάσταση που χωρίζει και τους δύο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και που, σε μεγάλο βαθμό, δίνει στις αιτιάσεις τους προς την κυβέρνηση χαρακτήρα ηθικοπλαστικό, οι δύο επίδοξοι ηγέτες της Κεντροαριστεράς έχουν τη δυνατότητα να οργανώσουν τη δική τους σύγκρουση επί το πολιτικότερο· στη βάση ιδεών και προγραμματικού λόγου: Τι έχει να πει ο καθένας τους για τη στασιμότητα των εισοδημάτων, για τη χαμηλή παραγωγικότητα, για την πυροδότηση της καινοτομίας και τη διαχείριση της AI; Τι έχουν να προτείνουν σε πρακτικό επίπεδο Ανδρουλάκης και Τσίπρας για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ρευμάτων, της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης και της κλιματικής αλλαγής; Στο πεδίο των θεσμών, πώς θα διασφαλίσουν πολιτικά και νομοθετικά ότι τα λάθη της Ν.Δ. δεν θα επαναληφθούν; Οτι οι μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα θα γίνουν, χωρίς πρώτα να καεί η πρωτεύουσα καμιά δεκαριά φορές; Εδώ δεν χωρούν ρητορείες και αφορισμοί· ως δυνάμει πρωθυπουργοί, Ανδρουλάκης και Τσίπρας πρέπει να μας δώσουν το δικαίωμα να συγκρίνουμε τις θέσεις τους και να αποφασίσουμε ποιος είναι κατάλληλος για τη δουλειά. Το «ψηφίστε μας για να φύγει ο Μητσοτάκης» δεν είναι επαρκής προσφορά. Και μετά, τι;
Πολιτική επιτελεστικότητα
Λένε ότι θα συνέφερε τον Μητσοτάκη το νέο κόμμα Τσίπρα να ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ. Οτι ο φόβος της επανασυριζοποίησης του πολιτικού και κοινωνικού σκηνικού θα έδινε στη Ν.Δ. την ώθηση που θα της στερούσε η αντιπαλότητα με το λιγότερο επιρρεπές σε επαναστατικές εξάρσεις ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Αν παραμείνει στη δεύτερη θέση, το τελευταίο μπορεί να απειλήσει τη Ν.Δ. με μια συσπείρωση πολύ ευρύτερη από εκείνη που θα μπορούσε να καταφέρει ο προσφάτως δοκιμασμένος κι απαξιωμένος Τσίπρας. Τα πολιτικά μεγέθη όμως δεν διαμορφώνονται πάντα οργανικά· ενίοτε πλάθονται κιόλας μέσω της γλώσσας: αν λες σε κάποιον διαρκώς ότι είναι μεγάλος, σταδιακά το πιστεύουν και αυτός και οι γύρω του· στο τέλος, το πιστεύουν ακόμα περισσότεροι. Και κάπως έτσι, γίνεται μεγάλος χωρίς να έχει κερδίσει το μέγεθός του. Υπάρχει περίπτωση κάτι τέτοιο να συμβαίνει με την επανεμφάνιση Τσίπρα: δίχως κόμμα, στελέχη και σαφή προσανατολισμό, ο πρώην πρωθυπουργός αντιμετωπίζεται ήδη σαν σημαίνων παίκτης. Είναι στο χέρι του ΠΑΣΟΚ να διορθώσει τη στρέβλωση: θα κατορθώσει να διατηρήσει τη θέση του ή θα επιτρέψει να του την υφαρπάξει το ασώματο κόμμα της τελευταίας στιγμής;
