11 Δεκεμβρίου 2004. Κρατάω στα χέρια μου το πρώτο τεύχος του Οινοχόου.
15 Δεκεμβρίου 2024. Κρατάω στα χέρια μου το σημερινό τεύχος του Οινοχόου, που σφραγίζει την εικοσαετία.
Πώς πέρασαν, αλήθεια, τόσα χρόνια…
Έγραφα στο editorial του πρώτου τεύχους: «Κάθε μπουκάλι κρασί κρύβει μια μικρή ιστορία και πολλά μεγάλα όνειρα. Την ιστορία ενός αμπελιού και τα όνειρα ενός παραγωγού». Με την έκδοση του Οινοχόου, τα όνειρα και οι ιστορίες γίνονται και δική μας υπόθεση. Μαζί ξεκινάμε μια περιήγηση στον γοητευτικό και ενδιαφέροντα κόσμο του κρασιού και των αποσταγμάτων. Να ψηλαφήσουμε τα πώς και τα γιατί, τα «να» και τα «θα», να δοκιμάσουμε, να σφίξουμε χέρια, να κάνουμε νέες φιλίες, να χειροκροτήσουμε πρωτοβουλίες, νεωτερισμούς, επιτεύγματα. Ξεφυλλίζω τα παλιά τεύχη, που με οδηγούν στα μονοπάτια που μας έφεραν στο σήμερα. Χαμογελάω με τις φωτογραφίες συνεργατών οι οποίοι έχουν γκριζάρει πια, με αδεξιότητες, με θέματα déjà vu που τότε ήταν πρωτοποριακά. Χαμογελάω με το «θράσος» να βγάλουμε ένα αμιγώς οινικό περιοδικό εν έτει 2004!
Προσπαθώντας να συνοψίσω όσα έχουν συμβεί στο ελληνικό κρασί την τελευταία εικοσαετία, καταλήγω σε μία λέξη: επανάσταση!
Οι οινοπαραγωγοί δίνουν σημασία στο terroir, οινοποιούν με σεβασμό στην πρώτη ύλη και στη γνώση.
Τα wine bars βάζουν το κρασί με το ποτήρι στην μπάρα και το συστήνουν με το όνομά του: Σαββατιανό, Ασύρτικο, Αγιωργίτικο…
