Θα μου επιτρέψετε εκ των προτέρων μία αυτοαναφορική τοποθέτηση. Συχνά, σε μία μέρα που δεν εργάζομαι, πιάνω τον εαυτό μου, αν παρακολουθεί έναν αγώνα, να σκέφτεται – ενώ δεν χρειάζεται – τι θα έγραφε στον τίτλο ή τον πρόλογο. Η δύναμη της συνήθειας και όχι… επαγγελματισμός. Ακόμη συχνότερα, όταν οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι «χτίζουν» το ρόστερ της επόμενης σεζόν, απορώ για κάτι άλλο. Για παράδειγμα, τη στιγμή που η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού γεμίζει τη γραμμή των φόργουορντ, τις λεγόμενες «ενδιάμεσες θέσεις», σκέφτομαι αν ο Γιώργος Μπαρτζώκας, καθισμένος σε μία παραλία, αρχίζει να αναλύει στο μυαλό του αν πρέπει να βρει απάντηση. Αντίστοιχα, όσο ο Ολυμπιακός «φορτώνει» την περιφέρειά του, αν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αρχίζει ήδη να ψάχνει τις δικές του λύσεις.
Το ενδεχόμενο ο ένας «αιώνιος» να δημιουργεί (έστω εν μέρει) την ομάδα του με βάσει τα χαρακτηριστικά του άλλου, ίσως κάποτε ήταν αδιαφιλονίκητο γεγονός. Πλέον, με δύο προπονητές με το δικό τους ξεχωριστό στάτους και, κυρίως, τη δική τους φιλοσοφία, αυτό γίνεται ολοένα και λιγότερο σύνηθες. Δίχως, βεβαίως, αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται να γίνει μία μετεγγραφή με στόχο να «χτυπήσει» σε ένα συγκεκριμένο σημείο και στοιχείο του «απέναντι».
Ηταν μία πρώτη σκέψη, παρατηρώντας τις μεταγραφικές κινήσεις των δύο ελληνικών ομάδων της Ευρωλίγκας. Ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός δείχνει να αποκτά νέα στοιχεία με τις προσθήκες του στην περιφέρεια. Την ίδια στιγμή, η ενίσχυση του «τριφυλλιού» στους φόργουορντ επιβεβαιώνει ότι αμφότεροι «χτίζουν» με βάση τις εκατέρωθεν σκέψεις των προπονητών τους. Τα αναμενόμενα μπόλικα μεταξύ ντέρμπι της επόμενης χρονιάς αργούν ακόμη… Απλώς, ενώ για τους «πράσινους» είναι εύλογη μία τρόπον τινά νέα αρχή, λόγω αλλαγής προπονητή και (αμυντικής) φιλοσοφίας, για τους «κόκκινους» μπορεί η επόμενη μέρα να έχει τις δικές της διαφοροποιήσεις, παρά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας και το κλισέ «ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει».
Ο «νέος κύκλος» του Ολυμπιακού
Σαφώς και χωρίς αγωνιστική εικόνα τα συμπεράσματα δεν μπορεί να υπάρχουν και να είναι ασφαλή, ωστόσο ο Ολυμπιακός δείχνει διάθεση να παρουσιάσει νέα πράγματα το 2026-27. Επειτα από τέσσερα διαδοχικά χαμένα Final Four Ευρωλίγκας, οι «ερυθρόλευκοι» πέτυχαν τον περασμένο Μάιο τον μεγάλο στόχο τους και η «συνταγή» προφανώς θα μπορούσε να μείνει η ίδια. Ο κόουτς Γιώργος Μπαρτζώκας, ο οποίος πέρσι αποκάλυψε ότι σκέφτηκε να αποχωρήσει, αν διασπά την ενότητα της ομάδας του (όπως εξήγησε), έλαβε πρόσφατα ένα νέο τριετές συμβόλαιο και αυτό δημιουργεί μία ατμόσφαιρα απορίας για συνέχεια της γνωστής – και πετυχημένης πια – φιλοσοφίας ή με μικρές παραλλαγές.
Η διάρκεια του νέου συμβολαίου του, η διάθεση της διοίκησης για έξοδα και, όπως λένε στην Αμερική, «η μαϊμού που έφυγε από τον ώμο τους» (με την κούπα στο ΟΑΚΑ), αφήνει περιθώρια για έναν «νέο κύκλο» και μάλιστα με νέα στοιχεία στο παιχνίδι του. Την εποχή που ο Παναθηναϊκός αγοράζει φόργουορντ (Μπόνγκα, Γιαμπουσέλε) και παρά την αποχώρηση του Οσμαν, ο Ολυμπιακός έχασε έναν κομβικό παίκτη του στη θέση «4». Κι επειδή δύσκολα θα βρει πάουερ φόργουορντ που σουτάρει όπως ο Αλεκ Πίτερς ή θα «κατεβαίνει» και στο «3», η αίσθηση είναι πως στη θέση του θα επιλεχθεί ένα «4άρι» αθλητικό, για να ματσάρει και την αθλητικότητα του «τριφυλλιού».
Ο Ολυμπιακός βρήκε τον πιο «καυτό» παίκτη της Ευρωλίγκας που τελείωσε τον Μάιο, στο πρόσωπο του Ζαν Μοντέρο, πρόσθεσε και τον κορυφαίο πασέρ της διοργάνωσης Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και όλα δείχνουν ότι αυξάνονται οι παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν και ατομικά, όπως έκαναν φέτος οι Εβάν Φουρνιέ και Τάιλερ Ντόρσεϊ. Ισως αυτά τα δεδομένα να αλλάξουν αν ένας εκ των Τόμας Ουόκαπ ή Ντόρσεϊ αποχωρήσει, παρότι αμφότεροι έχουν συμβόλαιο. Για την ώρα, οι «κόκκινοι» έχουν χάσει δεδομένα παίκτες που αποτελούσαν εγγύηση της ομαδικής φιλοσοφίας του Μπαρτζώκα, όπως οι ΜακΚίσικ, Πίτερς και Φαλ και αυτό προκαλεί την αίσθηση ότι η καλύτερη επίθεση της Ευρωλίγκας, μαζί με τη Βαλένθια, θα έχει ακόμη περισσότερη «ροή» του χρόνου, με μεγάλη βάση στην περιφέρεια.
Ο «ενδιάμεσος» νέος Παναθηναϊκός
Η σταθερά, η βάση του Παναθηναϊκού που κατέκτησε την Ευρωλίγκα του 2024, ήταν εύλογα η περιφερειακή γραμμή, με την παρουσία των Κέντρικ Ναν και Κώστα Σλούκα και τη διαρκή επιθυμία του κόουτς Εργκίν Αταμάν να παίζει με σχήματα με τρεις γκαρντ (συνήθως με τον Τζέριαν Γκραντ να τους πλαισιώνει). Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς δείχνει για την ώρα μία άλλη τάση ενίσχυσης. Μπορεί ο Σέρβος προπονητής να ψάχνει ακόμη έναν «καθαρό» – κοινώς πρώτα πασέρ και μετά εκτελεστή – γκαρντ, όμως η επιθυμία για δυνάμωμα στις θέσεις «3»-«4» ήταν τόσο έντονη που στο τέλος… δεν χώρεσε ο Τζέντι Οσμαν.
Η προσθήκη των Μπόνγκα και Γιαμπουσέλε, με την ταυτόχρονη παρουσία των Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις και Χουάντσο Ερνανγκόμεθ (αν δεν αλλάξει κάτι και με τον δεύτερο) «χτίζει» ένα «τείχος» στις αποκαλούμενες «ενδιάμεσες θέσεις». Κάτι που ήταν πάντα σημαντικό για τον «Ζοτς», ο οποίος μετά την αποχώρηση του Λεσόρ από την Παρτιζάν, προτιμούσε στο Βελιγράδι χαμηλά σχήματα με ψηλούς (Καμίνσκι, Σμάιλαγκιτς) που έπαιζαν και πιο έξω από το καλάθι. Ο κόουτς Ομπράντοβιτς θέλει παραδοσιακά παίκτες που επιβεβαιώνουν το «positionless» παιχνίδι, κοινώς να παίζουν σε περισσότερες από μία θέσεις και σε άμυνα και σε επίθεση.
Μέχρι τις τελευταίες κινήσεις – είτε αποχωρήσεις είτε προσθήκες – και των δύο «αιώνιων», ώστε να υπάρχει μία ακόμη πιο ξεκάθαρη εικόνα, είναι δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός αλλάζει και ο Ολυμπιακός δεν… θα ήθελε να αποφύγει αλλαγές ή διαφοροποιήσεις. Αυτό δεν είναι απαραίτητο, πλέον, να γίνεται ως «καθρέφτης» του αντιπάλου, αλλά ως επιβεβαίωση της προσέγγισης του κάθε προπονητή τους. Το πόσο θα καταφέρουν να αλλάξουν, θα φανεί μόνο στο παρκέ.
