Στην πατρίδα του, ο Ναπολέων είχε πει κάποτε ότι «η Ιστορία γράφεται ΜΟΝΟ από τους νικητές». Οταν ο Εβάν Φουρνιέ άφησε το 2012 τη Γαλλία για μία δωδεκαετία στο ΝΒΑ, ίσως να «αγκάλιασε» μία παράφραση της ατάκας. Οι Αμερικανοί, άλλωστε, επιμένουν σ’ αυτό το αφοριστικό «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος… τίποτα». Ενδεχομένως και να το βαρέθηκε, υποδυόμενος ρόλους «β΄ ανδρικού ρόλου» σε Ντένβερ, Ορλάντο και ακόμη χαμηλότερους στην ιεραρχία σε Βοστώνη, Νέα Υόρκη και Ντιτρόιτ. Ο Γάλλος σταρ και επέλεξε και πρόταξε μία σχεδόν καρμική σχέση με τον Ολυμπιακό.
Ο αστικός μύθος λέει ότι το 2010, σε ηλικία 18 ετών, παρακολούθησε από κοντά τον χαμένο τελικό του Ολυμπιακού στο Final Four στο Παρίσι, από την Μπαρτσελόνα, και έμεινε με ανοικτό το στόμα από τους οπαδούς του. Το 2022, στις εξέδρες του Βελιγραδίου, λίγο πριν ο Μίτσιτς και η Εφές νικήσουν τους «κόκκινους» στον ημιτελικό, έγραψε στο X (πρώην Twitter) ότι, αν κάποια στιγμή αποφάσιζε να επιστρέψει στην Ευρώπη, θα ήθελε να αγωνιστεί στους Πειραιώτες!
Back in 2022, Evan Fournier tweeted that if he ever returned to Europe, he wanted to play for Olympiacos 🔴⚪
The rest is history 🏆 pic.twitter.com/FoznVfongK
— BasketNews (@BasketNews_com) May 24, 2026
Δύο χρόνια αργότερα, ο δρόμος του συναντήθηκε με εκείνον του Γιώργου Μπαρτζώκα. «Είναι σαν να ευθυγραμμίστηκαν όλοι οι πλανήτες», περιέγραψε τότε «λογοτεχνικά» ο Φουρνιέ. «Κοίταζα ότι έχει μισθό 18-19 εκατ. δολαρίων ετησίως και μου φαινόταν αστείο να έρθει», είχε πει πιο ορθολογικά ο προπονητής του Ολυμπιακού.
Το βράδυ της Κυριακής (24/5), οι δυο τους οδήγησαν τους «ερυθρόλευκους» στην κατάκτηση της τέταρτης Ευρωλίγκας της Ιστορίας του συλλόγου! Οι «δυο τους»; Μάλλον και οι ίδιοι θα γελούσαν αμήχανα ή και απαξιωτικά με αυτή τη φιλοφρόνηση…
Με MVP… προπονητή και Φουρνιέ «σε αποστολή»!
Σχετικά Αρθρα
Το έχει ξεστομίσει αρκετές φορές ο Κροάτης σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης, Μάριο Χεζόνια: «Ο πραγματικός MVP του Ολυμπιακού κάθεται στον πάγκο του και ονομάζεται Γιώργος Μπαρτζώκας». Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της Κυριακής στο ΟΑΚΑ, ίσως το ξανασκέφτηκε, ως αυτοεπιβεβαίωση. Η γοητεία του μπάσκετ που πρεσβεύει ο κόουτς Μπαρτζώκας, ούτως ή άλλως, σε κάνει να ξύνεις το κεφάλι σου για το ποιος είναι ο πολυτιμότερος παίκτης της. Οταν ο Εβάν Φουρνιέ, χάρη στους 20 π. του στον τελικό με τη Ρεάλ, αναδείχθηκε MVP του Final Four, κάποιοι απόρησαν γιατί το βραβείο δεν πήγε στον Αλεκ Πίτερς, οποίος μετά τους 17 π. στον ημιτελικό με τη Φενερμπαχτσέ σκόραρε άλλους 16 στον αγώνα του τίτλου.
Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές θεωρούν ότι αυτό έχει μικρή σημασία μπροστά στη μεγάλη αποστολή. Μπροστά στον απόλυτο στόχο για τον οποίο ο Ολυμπιακός έμοιαζε πάλι με «Λερναία Υδρα».
Ο Φουρνιέ είναι το πρόσωπο αυτής της αυταπάρνησης του στάτους ή και των χρημάτων που είναι συχνά η λεζάντα ενός παίκτη. Πέρυσι, στον ημιτελικό με τη Μονακό στο Αμπου Ντάμπι, αν και σκόραρε 31 π., ο Ολυμπιακός ηττήθηκε και εκείνος λύγισε, κλαίγοντας στη διαδρομή για τα αποδυτήρια… Φέτος, αποδέχθηκε στωικά τη σκέψη του κόουτς Μπαρτζώκα να έρχεται από τον πάγκο, αφήνοντας χώρο στον… φουριόζο Τάιλερ Ντόρσεϊ!
Ο Γάλλος δεν έφερε αντίρρηση σε έναν ακόμη (θεωρητικά) συμπληρωματικό ρόλο, όμως στον τελικό με τη Ρεάλ όχι μόνο έλαβε το «Οσκαρ» Α΄ ανδρικού ρόλου, αλλά επιβεβαίωσε πως από το φθινόπωρο του ’24 είναι «σε μια αποστολή». Ο παίκτης που θα μπορούσε ακόμη και να παρατήσει το μπάσκετ, πλούσιος από συμβόλαια, γεμάτος από επιτυχίες με την εθνική Γαλλίας και δίχως να αναζητά αυτοεπιβεβαιώσεις, βρήκε έναν στόχο και αποφάσισε και να τον κρίνει και να τον πετύχει. Για να γίνει αυτό, χρειάστηκε, με τον κόουτς Μπαρτζώκα, να συνηθίσει ο ένας τον άλλον. Ο Φουρνιέ είχε εξηγήσει πριν από 12 μήνες ότι… «εξισορροπώ στον “κόσμο” του Μπαρτζώκα και στο… να τα κάνω θάλασσα!».
Εχει ένα… πρόβλημα για κάθε σου λύση
Ο κόουτς της Ρεάλ Μαδρίτης, Σέρτζιο Σκαριόλο, παράταξε στον τελικό μία ομάδα «πληγωμένη» από τραυματισμούς. Εκτός οι «πύργοι» Ταβάρες και Λεν, έξω και ο άτυχος του ημιτελικού και μοναδικός κλασικός ψηλός Ουσμάν Γκαρούμπα. Αν και λάτρης της άμυνας «ζώνης», ο Ιταλός αποφάσισε να μην καταφύγει σε αυτήν. Προτίμησε ματς-απ προσαρμογής, με small-ball που έκλεισαν την κυκλοφορία προς τη ρακέτα (αν και επέτρεψε και δεν απέφυγε τρίποντα από Ουόκαπ και Μακίσικ) και πήγε το ματς στο σουτ.
Σχετικά Αρθρα
Στο γυάλινο δάπεδο του ΟΑΚΑ, που με την τεχνολογία τα γραφικά αλλάζουν διαρκώς, θαρρεί κανείς ότι εμφανίστηκαν εικόνες και «φαντάσματα» του Μίτσιτς και του Γιουλ, όταν ο Φελίζ σούταρε στα 12΄΄ για την ισοφάριση κι ενώ ο Ολυμπιακός έδειχνε να «κλειδώνει» τη νίκη με το 88-80 στα 36΄΄. Μονάχα που ο Ολυμπιακός αυτή τη φορά δεν «τιμωρήθηκε» από τη για πολλούς απρόσμενη… προσκεκλημένη στο «πάρτι» του Ρεάλ, σε μια αναμέτρηση masterminds προπονητών. Η θεωρία έλεγε επίσης ότι το ματς έμοιαζε ιδανικό ματσάρισμα για τους δύο καλύτερους σκόρερ του Ολυμπιακού, Βεζένκοφ (12 π. με χαμηλό usage οκτώ σουτ), Ντόρσεϊ (1 π.,) και τον Μιλουτίνοφ (8 π., αλλά σε 16΄ λόγω των χαμηλών σχημάτων), που δεν θα είχε αντίπαλο στο καλάθι.
Μονάχα που ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα είχε αποδείξει και στον ημιτελικό με τη «Φενέρ» ότι μπορεί να κερδίσει και με «άλλο» μπάσκετ. Στη δεύτερη περίοδο, η τριάδα Φουρνιέ – Πίτερς – Ουόρντ σκόραρε τους 25 από τους 27 π. της ομάδας της, ενώ οι 19 από τους 21 τελευταίους πόντους προήλθαν από τους «παγκίτες» (Φουρνιέ, Πίτερς, Τζόουνς) και ο κόουτς Μπαρτζώκας χρησιμοποίησε και τον Πίτερς σε θέση «3», μαζί με τον Βεζένκοφ, επιβραβεύοντας το εκπληκτικό διήμερό του στο ΟΑΚΑ!
Το κυριαρχικό μπάσκετ του Ολυμπιακού δεν στέκεται σε πρόσωπα, αλλά σε ρόλους.
Το «trust the process» που δικαιώθηκε
Μπορεί πολλοί να διαφωνούν, όμως η (τουλάχιστον αθλητική) ιστορία δεν χρωστά τίποτε και σε κανέναν… Ο Ολυμπιακός δεν αναδείχθηκε φέτος πρωταθλητής Ευρώπης επειδή του το όφειλαν οι «μπασκετικοί θεοί» για το νικητήριο καλάθι του Γιουλ το ’23 στο Κάουνας. Να με συγχωρήσετε, αλλά δεν πηγαίνει έτσι. Πριν από δεκατρία χρόνια, λίγο μετά την τελευταία κατάκτηση Ευρωλίγκας από τους «κόκκινους» στο Λονδίνο (πάλι επί της Ρεάλ), ο Σαμ Χίνκι παρουσιαζόταν ως γενικός διευθυντής από τους Φιλαδέλφεια Σίξερς στο ΝΒΑ και λάνσαρε εκείνο το «trust the process» που έγινε μότο. «Εμπιστεύσου τη διαδικασία», από το στόμα του Χίνκι, που δεν δίστασε ποτέ να μοιραστεί την επιθυμία να αποφύγει τις βραχυπρόθεσμες νίκες υπέρ των μακροπρόθεσμων στόχων, όταν μιλούσε στους οπαδούς. Ακόμη κι εκεί, όπου οι οπαδοί είναι λιγότεροι απαιτητικοί και «μεγαλομανείς» από τους Ευρωπαίους, συνάντησε εχθρούς. Ο Ολυμπιακός, έστω και ασυνείδητα, το ακολούθησε. Η διοίκηση των αδερφών Αγγελόπουλων πίστεψε στο μοντέλο που παρουσίασε ο κόουτς Μπαρτζώκας, όταν επέστρεψε στο ΣΕΦ τον Ιανουάριο του 2020, με ένα ρόστερ του οποίου οι Σπανούλης και Πρίντεζης ήταν στη δύση της καριέρας τους.
Οι «ερυθρόλευκοι» απέτυχαν να βρεθούν στα playoffs του 2021, όμως από το 2022 κι έπειτα είναι παρόντες σε κάθε Final Four. Πέρασαν από όλα τα στάδια της διαδικασίας. Από την απογοήτευση, την αποτυχία, έχοντας ωστόσο την πίστη ακόμη και όταν το κοινό ζητούσε το κεφάλι του Γιώργου Μπαρτζώκα στο πιάτο… Η διοίκηση, ούτε υπό την (υπερβολική, αλλά δεδομένα υπάρχουσα) πίεση από τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού το 2024 στο Βερολίνο, δεν «ξήλωσε» προπονητές και παίκτες και προφανώς κατανόησε επίσης πως σε αυτό το επίπεδο η σπατάλη είναι επιβεβλημένη, όπως απέδειξαν οι φετινές τέσσερις προσθήκες μέσα στη σεζόν (Τζόουνς, Τζόσεφ, Μόρις, Ντιλικινά), που «γέμισαν» το ρόστερ.
Ο Ολυμπιακός έγινε ξανά πρωταθλητής Ευρώπης και «έσπασε» την περιβόητη «κατάρα της 1ης θέσης» (μέχρι φέτος καμία ομάδα από το Νο1 της κατάταξης, με το νέο format, δεν είχε φτάσει έως τον τίτλο), γιατί ξόδεψε, γιατί ήταν τυχερός σε κάποια σημεία, αλλά κυρίως επειδή ήταν συνεπής στο μπάσκετ «του», στη φιλοσοφία του. Ηταν πιστός στο μοντέλο του, στο –ο ίδιος αρνείται τον όρο– «Bartzokas-ball», που ψάχνει τρόπον τινά την τελειότητα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Ομως, το βράδυ της Κυριακής έβαλε ένα «διαμάντι», αυτό της μάταιης αλλά όχι και άπιαστης τελειότητας, στο νέο «στέμμα» του.
Αυτός, πάντως, δεν δείχνει να είναι ένας κύκλος που κλείνει. Κανένας, βεβαίως, δεν υπογράφει συμβόλαιο με την επιτυχία. Σε κανέναν δεν δίνονται εγγυήσεις «δυναστείας», όμως στο ΣΕΦ έχουν το πλάνο τους και την πίστη τους σε αυτό. Η συνύπαρξη Μπαρτζώκα – Φουρνιέ είναι η «βιτρίνα» του πλάνου.
Με μία απαραίτητη υπενθύμιση. Οπως το 2012 η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά αν το «πεταχτάρι» του Πρίντεζη ήταν άστοχο και το σουτ του Γιουλ δεν είχε βρει στόχο το 2023, άλλο τόσο θα είχε γίνει το ίδιο αν ο Φελίζ πετύχαινε την ισοφάριση στο ΟΑΚΑ, που θα χαρακτηριζόταν και «αυτοχειρία». Με τα «αν» δεν γράφεται, βεβαίως, Ιστορία, όμως αυτά θυμίζουν, στον πρωταθλητισμό πόσο συχνά κρίνονται υπολήψεις, θέσεις εργασίας και υστεροφημίες ή και δουλειά ετών από ένα εκατοστό…
