Μαρία Τοπαλη

Με το τέταρτο βιβλίο ολοκληρώθηκε (φθινόπωρο 2025) η σειρά με τις «Αμαλίες» της δόκιμης πεζογράφου Λένας Διβάνη, που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2024.

Εκπρόσωποι της νεότερης γενιάς φωτίζουν ποιήτριες που έμειναν στη σκιά των ανδρών ομοτέχνων τους. Ποιες γυναίκες αξίζουν μια θέση στο ανδροκρατούμενο πάνθεον της ελληνικής ποίησης;

Το κλείσιμο των ιστορικών εκδόσεων Γαβριηλίδη, μετά τον θάνατο του Σάμη Γαβριηλίδη (2020), στέρησε την αγορά από αξιόλογα βιβλία, ανάμεσά τους την «Προπαγάνδα» του Λούντζη.

Με τη δεύτερη συλλογή ποιημάτων της η Ακριβή Κακλαμάνη (γεννηθείσα το 1966) επιβεβαιώνει την ειδική, όχι όμως ασυνήθιστη, ιδιαίτερα στην ποίηση που γράφεται από γυναίκες, συνθήκη της όψιμης και, ταυτόχρονα, ώριμης εμφάνισης.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων, αν λάβουμε υπ’ όψιν την –πραγματική– ιστορία του γιαπωνέζου σκύλου Χάτσικο (1923-1935), που το άγαλμά του κοσμεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα τον σιδηροδρομικό σταθμό Σιμπούγια (Τόκιο).

Αναζητώντας ένα πολιτισμικό υπόβαθρο για να κατανοήσουμε τις εξεγέρσεις των γυναικών στο Ιράν, ως κεντρική συνιστώσα της πρόσφατης γενικευμένης εξέγερσης του ιρανικού λαού εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος, το βρίσκουμε με το παραπάνω στην υπό συζήτηση ανθολογία γυναικείας ιρανικής ποίησης από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας.

Πλούτος ιδεών και δραστηριοτήτων από την Παιδική Βιβλιοθήκη, που αποτελεί σημείο αναφοράς.

Η, γεννημένη το 1967, Θεώνη Κοτίνη έχει δώσει από τα πρώτα βήματά της, στο γύρισμα της χιλιετίας, δείγματα ενός ιδιόρρυθμου λυρισμού που ασκεί έλξη στην/στον αναγνώστρια/τη. Είναι μια ποίηση που επανέρχεται με τον ίδιο τρόπο, στα ίδια πάνω-κάτω θέματα, σαν φυσικό φαινόμενο, σαν πλημμυρίδα και άμπωτη.

Ο εξ Αλβανίας ορμώμενος Λουάν Τζούλις (Luan Xhuli, κατά το εύχρηστο site γνωστού βιβλιοπωλείου· μόνον λατινικά αναγνωρίσιμος στη biblionet που, στο «Λουάν Τζούλις», βγάζει «κανένα αποτέλεσμα»!), με πλούσιο ποιητικό έργο και στις δύο γλώσσες, αλβανικά και ελληνικά, κάτοικος Ελλάδας από το 1995, έγινε φέτος 70 ετών.

Αν ήταν θεατρικό έργο, θα μπορούσε να φανταστεί κανείς με λίγη –δικαιολογημένη, πάντως– κακεντρέχεια, την παρακάτω σκηνή: Ο άρχων της πόλης των Αθηνών είναι καθισμένος στον θρόνο του, περιτριγυρισμένος από λίγα σκουπίδια.

Μια διαδρομή μισού αιώνα, που περιλαμβάνει σχεδόν εξακόσια ποιήματα, καταθέτει στη συγκεντρωτική υπό συζήτηση έκδοση του ποιητικού έργου του ο Γιώργος Βέης (γεν. 1955).

Φαίνεται ότι ο όρος «λευκαύγεια», που δίνει τον τίτλο στην υπό συζήτηση τρίτη συλλογή του Μιχάλη Κονάρη (γεν. 1978), δεν είχε καθιερωθεί την εποχή που κυκλοφόρησε το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ελευθερουδάκη, δηλαδή στον Μεσοπόλεμο.