ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ

Το ρουσφέτι είναι μια συναλλαγή. Ο πολίτης υπόσχεται να στηρίξει τον πολιτικό στις εκλογές και ο πολιτικός προσφέρει ως αντάλλαγμα κάτι που επιθυμεί ο πολίτης, χωρίς, όμως, να το δικαιούται.

Πόσο βαθιά είναι ριζωμένο το πελατειακό φαινόμενο στο πολιτικό μας σύστημα; Μπορεί να υπάρξει πολιτική σταθερότητα χωρίς πελατειακές προσδοκίες και δίκτυα διαμεσολάβησης;

Η συζήτηση για το Σύνταγμα, την αναθεώρηση και τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα μας δεν γίνεται σε πολιτικό κενό, ούτε σε συνθήκες εργαστηρίου. Δεν μπορεί να αποκοπεί από τη συγκυρία, τα εκλογικά μοτίβα της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, και την πίεση των μεγάλων γεγονότων, των Τεμπών, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Για να επιτύχει το ΠΑΣΟΚ τις πολιτικές του επιδιώξεις πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο στόχους. Από τη μία, να αναδειχθεί εκείνο σε βασικό αντιπολιτευτικό πόλο συσπειρώνοντας τις (διάσπαρτες σήμερα) δυνάμεις που θέλουν κυβερνητική αλλαγή.

Παραμονές των προεδρικών εκλογών του 2016, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε πει: «Αν πυροβολήσω κάποιον στην 5η Λεωφόρο, δεν θα χάσω ούτε μία ψήφο».

Οι ψηφοφόροι που αυτοπροσδιορίζονται ως «ανεξάρτητοι» αποτελούν πλέον πλειοψηφία στις ηλικίες κάτω των 45 ετών στις ΗΠΑ.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έφερε ξανά στην επιφάνεια το ρουσφέτι και τις πελατειακές σχέσεις βουλευτών και δυνητικών ψηφοφόρων.

Οταν ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διακηρύττει ότι θέλει τη Γροιλανδία ή ότι θα απολύει τους χοντρούς στρατηγούς, φαίνεται παρωχημένη μια ανάλυση της εκλογικής συμπεριφοράς με βάση το θεώρημα του μέσου ψηφοφόρου (median voter theorem, D. Black) που βλέπει το πολιτικό φάσμα σαν μια ευθεία γραμμή με το Κέντρο ανάμεσα στα δύο άκρα.

Πριν από λίγες εβδομάδες δημοσιεύθηκε μια δημοσκόπηση αρκετά ενδεικτική του πολιτικού κλίματος που διαμορφώνεται. Στο ερώτημα εάν ο κόσμος συμφωνεί με την πολιτική της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό, η αποδοχή ήταν στο 37%.

Δεν αντλεί καθόλου ψηφοφόρους από τα άλλα κόμματα – Βασικός στόχος του Μαξίμου η αύξηση της συσπείρωσης

Στο μικροσκόπιο οι αναποφάσιστοι – Είναι πλέον δεύτερη δύναμη στα γκάλοπ.

Ενα περίεργο πράγμα συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Αν κάποιος κοιτάξει τα βιογραφικά όσων διετέλεσαν πρωθυπουργοί μεταπολιτευτικά, μετά τον αυτοδημιούργητο Κωνσταντίνο Καραμανλή, θα βγάλει αβίαστα το συμπέρασμα ότι ανήκουν –με ελάχιστες εξαιρέσεις– σε μια επίλεκτη κάστα Ελλήνων. Είναι απόγονοι πολιτικών οικογενειών με Ιστορία, απόφοιτοι καλών ιδιωτικών ή πειραματικών σχολείων και έχουν σπουδάσει στην Αμερική ή […]