ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ

Το καθεστώς στο Ιράν δεν έχει αλλάξει, παρά μόνο σε επίπεδο προσώπων.

Εγκλωβισμένος σε έναν δαπανηρό πόλεμο και στον εκβιασμό του Ιράν ο Αμερικανός πρόεδρος.

Ποια σενάρια είναι στο τραπέζι για τον τερματισμό ή τη συνέχεια της σύγκρουσης με το Ιράν.

Την ώρα που οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν επιπλέον δυνάμεις και εξοπλισμό στη Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απειλεί σχεδόν σε κάθε του συνέντευξη το Ιράν με επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές και γέφυρες, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις για τη ρητορική του.

Πώς οι επενδύσεις του Πιτ Χέγκσεθ και στελεχών του Λευκού Οίκου διαπλέκονται με τον πόλεμο.

«Γράφω επειδή υπάρχει ένα ψέμα που θέλω να ξεσκεπάσω, κάποιο γεγονός στο οποίο θέλω να επιστήσω την προσοχή. Και η πρώτη μου έγνοια είναι να με ακούσουν». Ως προς αυτό ο Τζορτζ Οργουελ δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο.

Δεν είναι πρωτάκουστα τα όσα απειλητικά εκστομίζει κάθε μέρα ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν, που δεν εννοεί να καταρρεύσει έπειτα από πέντε εβδομάδες ανηλεών βομβαρδισμών των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Πώς πάει ο πόλεμος; Καλά, λένε οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί. Το πιστοποιούν με βίντεο, που δείχνουν φορτηγά, αεροπλάνα, ακόμη και ολόκληρα οικοδομικά συγκροτήματα να γίνονται σκόνη από τους πυραύλους της συμμαχίας.

«Η οικονομική καταστροφή είναι τεράστια. Καμία σχέση με το 2008 και πολύ χειρότερη από τις μέρες της πανδημίας. Μέσα σε λίγα 24ωρα από την πρώτη επίθεση του Ιράν στο Ντουμπάι, υπήρξε πρωτοφανές τσουνάμι εξόδου από το εμιράτο.

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν (το δεύτερο και εναντίον του Λιβάνου) συνεχίζεται, έχοντας ξεπεράσει ήδη τον ένα μήνα, και μαζί του η αβεβαιότητα ως προς την τελική του έκβαση.

Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να έχει τρεις τρόπους αντιμετώπισης των άλλων: επιτίθεται σε όσους δεν υποκύπτουν αμέσως στις απαιτήσεις του, στηρίζει όσους καταπατούν ανθρώπινα δικαιώματα και υπονομεύουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία και πιέζει (εκβιάζει) […]

Δεν τολμώ να φανταστώ τι θα συνέβαινε τις κρίσιμες μέρες μεταξύ 12-26 Οκτωβρίου 1962, όταν προέκυψε η κρίση των πυραύλων της Κούβας, αν πρόεδρος των ΗΠΑ δεν ήταν ο σώφρων Τζον Κένεντι, αλλά ο ανισόρροπος ναρκισσιστής που κυβερνά σήμερα.