Επειτα από δύο επίσημες επισκέψεις στο Μπάκιγχαμ, ένα εντυπωσιακό δείπνο στις Βερσαλλίες πριν από λίγες ημέρες, δεν ήταν δυνατόν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να μην επισκεφθεί και το «Λευκό Ανάκτορο» που ανήγειρε στην Αγκυρα ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και όπου στις 7-8 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί η σύνοδος του ΝΑΤΟ.
Αρέσουν τα μεγαλοπρεπή και χρυσοποίκιλτα στον πρόεδρο Τραμπ, που εκτιμά τον κ. Ερντογάν, όπως δήλωσε στους δημοσιογράφους την Τετάρτη, στον Λευκό Οίκο, παρουσία του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε.
«Θα πάω στη σύνοδο από σεβασμό προς τον πρόεδρο Ερντογάν και ίσως κάνω κάτι που θα τον κάνει να χαρεί», είπε ο κ. Τραμπ. Αρχισαν να διερωτώνται μερικοί εάν πρόκειται να ανακοινώσει επάνοδο της Τουρκίας στο πρόγραμμα των α/φ F-35 ή εάν δοθεί έγκριση πωλήσεως κινητήρων για τα τουρκικά μαχητικά 5ης γενιάς ΚΑΑΝ. Αγνωστο τι όντως θα συμβεί.
Το ουσιώδες είναι ότι η σύνοδος του ΝΑΤΟ πραγματοποιείται σε μια εποχή ριζοσπαστικής αναδιατάξεως των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή, μετά την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν, με τις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον και Τεχεράνης να προχωρούν βραδύτατα και με τις σχέσεις του προέδρου Τραμπ και του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπίμπι Νετανιάχου να διέρχονται φάση ασυνήθους αρρυθμίας.
Ενδιαφέρον όμως είναι ότι ο κ. Τραμπ φρόντισε να υπενθυμίσει την Τετάρτη την απογοήτευσή του για τη στάση που τήρησαν στη διάρκεια του πολέμου εναντίον του Ιράν η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία, που δεν επέδειξαν «νομιμοφροσύνη» προς τις ΗΠΑ. Και το κυριότερο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ακύρωσε τη διακινούμενη αντίληψη ότι ο κ. Ερντογάν είναι «επιτήδειος ουδέτερος», τονίζοντας πως «κάποιοι δεν τον θεωρούν πως είναι ηγέτης μέλους του ΝΑΤΟ, αλλά στην πραγματικότητα είναι. Είναι ένα ισχυρό μέλος του ΝΑΤΟ».
Ολα αυτά που είπε ο ηγέτης του Ελευθέρου Κόσμου μπορεί να είναι απλώς κουβέντες του αέρα. Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, τίποτε δεν είναι δυνατόν πλέον να αποκλεισθεί. Το πρόβλημα είναι ότι εάν όσα είπε ο κ. Τραμπ προ πενθημέρου συγκροτούν όψεις μιας νέας στρατηγικής των ΗΠΑ στην περιοχή, τότε η επιλογή της Ελλάδος να οικοδομήσει σχέσεις στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ μπορεί να επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις.
Με δεδομένο ότι οι σχέσεις Αγκυρας και Τελ Αβίβ βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο, ο κίνδυνος εμπλοκής της χώρας μας και ειδικότερα της Κύπρου σε μiα διαμάχη Τουρκίας και Ισραήλ δεν είναι δυνατόν να αποκλεισθεί.
Βεβαίως η Αθήνα κατ’ επανάληψιν τονίζει πως οι επιλογές της είναι οι ορθές. Μόνον που κατά την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής κανείς δεν δύναται να είναι βέβαιος από την αρχή εάν έχει τοποθετηθεί στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», διότι, απλούστατα, ουδείς γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί μια περιπέτεια, το τέλος της οποίας είναι ενίοτε κάτι που δεν θέλησε κανείς από τους εμπλεκομένους.
