Ομολογώ ότι είμαι λάτρις της κλασικότητας στη γαστρονομία και ειδικά σε ό,τι αφορά το savoir boire του κρασιού και τον συνδυασμό του με τα κατάλληλα εδέσματα. Ομολογώ επίσης ότι σε απρόβλεπτες επισκέψεις φίλων έχει τύχει να έχω μεν θαυμάσια κρασιά, αλλά τίποτε ανάλογο για να συνοδεύσει το σερβίρισμά τους. Τότε, ανενδοίαστα, αποφάσισα ότι ήταν η ώρα να καταρριφθούν τα στερεότυπα, να ξεχαστούν για λίγο οι κανόνες της «υψηλής» εστίασης, να απομυθοποιηθεί η «ειδική στιγμή» για να ανοίξει ένα κρασί και, μετά το «πλοπ» της σαμπάνιας, να ακουστεί το «σκρατς» της σακούλας με τα πατατάκια. Καλώς ήρθατε στον κόσμο του High & Low pairing: του trend που λατρεύει τον αυτοσχεδιασμό και έχει το θάρρος να παντρεύει το «απαγορευμένο» με το εκλεκτό σε μια διάσταση όπου τα ακριβά μπουκάλια συναντούν τα σνακ του περιπτέρου, σε έναν έρωτα με την πρώτη γουλιά.
Ανοίγουμε μια σαμπάνια, λοιπόν, ή ένα καλό ξηρό αφρώδες και αδειάζουμε στα μπολ αλμυρά τραγανά αγαπημένα τσιπς. Όπως καλά ξέρετε, η οξύτητα αναζητά τη λιπαρότητα και παίζουν παιχνίδια στον ουρανίσκο. Για μια κανονική «ιεροσυλία» προτείνω πατατάκια με γεύση τρούφας!
Βλέποντας με αγωνία την εξέλιξη στη σειρά Gone της Cosmote και πίνοντας ελαφρύ, διάφανο ροζέ κρασί Αγιωργίτικο και Ξινόμαυρο, κανείς δεν ήθελε να διακόψει για φαγητό. Έτσι υποδεχτήκαμε με μεγάλη ευχαρίστηση ένα βουνό από ποπ κορν με βούτυρο. Η βουτυρένια, σχεδόν γλυκιά αίσθηση του καλαμποκιού αγκαλιάσει τα αρώματα φράουλας και κερασιού του Αγιωργίτικου, αλλά και την ντομάτα και το δαμάσκηνο του Ξινόμαυρου, δημιουργώντας έναν συνδυασμό τόσο εθιστικό που μας έκανε να διακόψουμε το binge-watching και να το συζητήσουμε.
Η «βρόμικη» γοητεία των κόκκινων κρασιών κρύβεται σε ένα πακέτο αποξηραμένο κρέας (Beef jerky). Η πρωτεΐνη «μαλακώνει» την αγριάδα του κρασιού, ενώ το κάπνισμα αναδεικνύει το βαρέλι σε ένα Cabernet, ας πούμε. Αλλά και η πίτσα πεπερόνι από την κοντινή πιτσαρία θα φλερτάρει ασύστολα με ένα Αγιωργίτικο, βάζοντας την ντομάτα και τα αρωματικά της δίπλα στη γλύκα του φρούτου. Και για το κλείσιμο; Ένα Syrah και μια μπίτερ σοκολάτα με 70% κακάο. Απλό, σκοτεινό και απόλυτα σικ.
Μια φίλη υποστηρίζει ότι ήπιε το ημίξηρο Riesling της με γαριδάκια, τα οποία ως διά μαγείας έχασαν την ψεύτικη, τεχνητή τους γεύση, αλλά προσωπικά δεν προσυπογράφω. Αντίθετα, τα μικρά, καλυμμένα με χοντρό αλάτι πρέτσελ συνόδευσαν το ορυκτό Ασύρτικο, που αναζητά την αλμύρα.
Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στην Ήπειρο, αργά το βράδυ και πεινασμένοι, η λύση μας ήταν ένα χοτ ντογκ. Βγάλαμε από το πορτμπαγκάζ ένα μπουκάλι αφρώδες Βλάχικο της Ζίτσας και κάναμε ένα εντυπωσιακό φινάλε στο μαγευτικό οδοιπορικό μας στην Πίνδο.
Στο καλοκαιρινό μας σπίτι στα Αμπέλια, τα ζεστά μεσημέρια ο «μεζές» του λευκού αρωματικού κρασιού και των αφρωδών οίνων είναι πράσινα μήλα, ροδάκινα και αχλάδια με φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Προέκυψε από ανάγκη και έχει γίνει πια καθεστώς.
Τι θέλω να πω με όλα τα παραπάνω; Ότι το σύγχρονο λαϊφστάιλ δεν έχει να κάνει με το πόσα ξόδεψες, αλλά με το πόσο καλά ξέρεις να περνάς. Είναι η απομυθοποίηση του σνομπισμού. Είναι η παραδοχή ότι το καλύτερο κρασί είναι αυτό που απολαμβάνεις με την παρέα σου, ακόμα κι αν το «πλατό» μας είναι μια σακούλα που μόλις σκίστηκε στη μέση.
Ας μην περιμένουμε ειδικές περιστάσεις για να απολαύσουμε τα κρασιά μας. Αρκούν οι καλοί μας φίλοι και μια διάθεση να «βγάλουμε τη γλώσσα» σε όσα ξέρουμε και πρεσβεύουμε, έστω για μία στιγμή! Κι αυτή η στιγμή είναι στο σπίτι μας ή στον δρόμο κι έχει γεύση από αλάτι και καλό κρασί!
