Έπιασε να σουρουπώνει. Ήρθε βοηθός σήμερα, προλάβαμε έτσι να τελειώσουμε με το σκάλισμα και τα ποτίσματα, έμειναν όμως μπόλικα δεσίματα για την Κυριακή. Έκατσα στο παγκάκι αποκαμωμένος, πήρα όμως δύναμη θαυμάζοντας τις φίλες μου, έτσι όπως στοιχίζονται σε σειρές ενώπιόν μου, ενδεδυμένες με τα διχτυωτά πέπλα τους. Χωρίς αυτά παραγωγή δεν θα μαζέψουμε, οι καρακάξες είναι διαβόητες για την αδηφαγία τους. Μία μόνο αν τρυπώσει στο παρτέρι, θα ραμφίσει δύο ντουζίνες ντομάτες και μετά με το στριγκό της κράξιμο θα καλέσει κάμποσες φιλενάδες της για να ολοκληρώσουν την καταστροφή. Ολημερίς σφράγιζα τις πιθανές εισόδους και τα ρούχα μου τώρα αποπνέουν την αγαπημένη ευωδιά των νωπών φύλλων της ντοματιάς. Διακρίνω πάντως και τη μάλλον δυσάρεστη, βαριά νότα από τα θειαφίσματα· αυτή δεν φεύγει ούτε με το πλύσιμο.
Στην αγορά συναντάμε ελάχιστες ποικιλίες ντομάτας, οι οποίες επιλέγονται κυρίως με γνώμονα την ανθεκτικότητα και την ομοιομορφία του παραγόμενου καρπού.
Η αλήθεια είναι πως αναρωτιέμαι και μόνος μου κάποιες φορές ποιοι λόγοι με ωθούν εδώ και κοντά τριάντα χρόνια να συνεργάζομαι αδιάκοπα με την ντοματιά και να αντλώ ευχαρίστηση ικανοποιώντας καθεμιά από τις πολλές καλλιεργητικές της απαιτήσεις. Ασφαλώς δεν είναι μόνο η απόλαυση που μου χαρίζει όλους τους μήνες του χρόνου – μην παραξενεύεστε, αποθηκεύω ένα σημαντικό μέρος της σοδειάς σε γυάλινα βάζα, σε μορφή πυκνόρρευστης σάλτσας. Ίσως να είμαι μαγεμένος από την ομορφιά της· ιδιαίτερα όταν πια με ξεπερνάει στο μπόι, δεν χορταίνω να τη θαυμάζω. Σας θυμίζω μάλιστα ότι στην Ευρώπη την καλλιεργούσαν για αιώνες ως καλλωπιστικό φυτό, πίστευαν ακράδαντα, βλέπετε, πως είναι τοξική. Ρόλο παίζει σίγουρα και η στάση μου υπέρ της οικιακής αυτάρκειας αλλά και η δική της έφεση στο να την υπηρετεί άριστα. Φαντάζομαι ότι σε εποχές σαν και αυτήν που περνάμε, δεν θεωρείται πλέον παράδοξο, όπως χθες, τούτο το αίτημα.
