Είναι φαγητό-ατόφια άνοιξη οι αγκινάρες α λα πολίτα. Απλό, αλλά αρωματικό, όλο φρεσκάδα, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την εαρινή σοδειά. Είναι από τα πιο ωραία λαδερά αυτής της εποχής. Το όνομα που μαρτυρά τη σχέση του με την Πόλη –αυτό σημαίνει «α λα πολίτα», με τον τρόπο της Πόλης (η πολίτικη κουζίνα έχει στο αποθεματικό της της διάφορες ωραίες συνταγές με αγκινάρες, όπως φωλιές σφολιάτας με αγκινάρες, αγκινάρες με αρνάκι κ.ά.), το συναντάμε ήδη σε βιβλία μαγειρικής της δεκαετίας του ’20. Στη Νέα Μαγειρική του Σπιτιού – Ζαχαροπλαστική και Ποτοποιία, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μιχ. Ι. Σαλίβερου το 1920, υπάρχει η συνταγή «αγγινάρες με λάδι (α λα Πολίτα)», με αγκινάρες, μπόλικο κρεμμύδι, αλεύρι, λεμόνι, άνηθο, αλάτι και πιπέρι. Στο Η νοικοκυρά τι πρέπει να γνωρίζη: Μαγειρική, ζαχαροπλαστική, καλή συμπεριφορά, του 1929, από τις Εκδόσεις Γεωργίου Ιω. Βασιλείου, οι «αγκυνάρες με λάδι (α-λα-πολίτα)» έχουν πέρα από ψιλοκομμένο κρεμμύδι και μικρά κρεμμυδάκια – τα υπόλοιπα είναι μέσες άκρες όμοια. Τα καρότα προστέθηκαν αργότερα (στον Nέο Τσελεμεντέ του 1969 οι «αγκινάρες λαδερές», στην ουσία το ίδιο φαγητό, έχουν και καρότα), ακολούθησαν οι πατάτες, και κάποια στιγμή μπήκε και ο αρακάς στο παιχνίδι.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
