Αν είμαστε τυχεροί και βρούμε φρέσκα άγρια μανιτάρια (καλή περίοδος συλλογής είναι το φθινόπωρο και οι αρχές της άνοιξης, λόγω της υγρασίας και των ήπιων θερμοκρασιών) περιμένουμε πώς και πώς εκείνη την πρώτη μπουκιά. Αλλά δεν λέμε όχι και στα ήμερα, τα καλλιεργημένα, που τα βρίσκουμε όλο τον χρόνο. Με τη γήινη, ουμαμίσια γεύση τους και τη σαρκώδη, ζουμερή υφή τους, ακόμη και σκέτα, μόνο με μερικά απλά νοστιμευτικά –όπως λίγο ελαιόλαδο, λίγη μουστάρδα, θυμάρι ή δεντρολίβανο, σκόρδο, φρεσκοτριμμένο πιπέρι– τα μανιτάρια γίνονται πολύ ωραία. Πέρα από να τα κάνουμε σοτέ, τηγανητά ή ψητά, μπορούμε βέβαια και να τα βάλουμε σε λαδερά, σε σούπες, σε πιλάφια, σε μακαρονάδες ή όταν είναι μεγάλα, να τα γεμίσουμε. Καθώς συνδυάζονται άνετα με σαλατικά και λαχανικά, όσπρια, ζυμαρικά, δημητριακά και προσαρμόζονται εύκολα σε παραδοσιακές και σύγχρονες συνταγές, ανοίγουν μια μεγάλη γκάμα επιλογών. Αποδεικνύονται πολύτιμος σύμμαχος της νηστείας. Και, κάτι πολύ σημαντικό, είναι πολύ θρεπτικά.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
