Σεραφείμ Κωνσταντινίδης

Πάντα σε περίοδο κρίσης, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Και μαζί με το πραγματικό νόημα, χάνεται μία πλευρά της πραγματικότητας ή τουλάχιστον γίνεται προσπάθεια να συσκοτιστεί.

Τώρα θα αποδειχθεί αν η κρατική διοίκηση έχει τη δυνατότητα να περιορίσει πραγματικά τη φοροδιαφυγή και να μειώσει το φορολογικό βάρος στα φανερά εισοδήματα.

Μεγάλο πρόβλημα είναι οι αθέατες πλευρές του κρατικού μηχανισμού. Οι πληρωμές από και προς το Δημόσιο πρέπει να εξομαλυνθούν.

Ολες σχεδόν οι χώρες ωφελήθηκαν από την ένταξη στην Ε.Ε., αφού αυξήθηκε το ΑΕΠ σημαντικά σε σχέση με ό,τι θα συνέβαινε αν δεν εντάσσονταν. Η μόνη εξαίρεση είναι
η Ελλάδα!

Θα περίμενε κανείς ότι οι άνθρωποι που αποφάσισαν να μοιράσουν προεκλογικά από 500 ευρώ θα είχαν καταλήξει και σ’ ένα εύκολο και γρήγορο τρόπο για να γίνει αυτό.

Οι αγορές εμπιστεύονται όχι την Ελλάδα αλλά την ΕΚΤ, η οποία θα κατευθύνει κεφάλαια στις αγορές, αλλά το τίμημα είναι ο μεγαλύτερος έλεγχος των οικονομιών και κυρίως εκείνων που έχουν υψηλότερο χρέος.

Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική οικονομία απομακρύνεται από την παραγωγή και κλείνεται σε ένα εισαγωγικό μοντέλο.

Η ανάπτυξη δεν θα έρθει ούτε με τη διανομή κρατικών χρημάτων (που δεν υπάρχουν) ούτε με την «απελευθέρωση» που οδηγεί σε μικρές καταστροφές.

Τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και η κοινωνία εκπαιδεύτηκαν στη συνετή διαχείριση. Προφανώς θα ήταν καλύτερο να μη χρειαζόταν η εμπειρία της τρόικας. Αν μαθαίνουμε από τα λάθη μας…

Η αλήθεια που αποκαλύπτει το παλίμψηστο του ισοζυγίου είναι ότι οι εξαγωγές μας βελτιώθηκαν λίγο και η μεγαλύτερη πρόοδος ήρθε από τον περιορισμό των εισαγωγών.

Λάθος αποφάσεις οδήγησαν στην καταστροφή κλάδων όπως η κλωστοϋφαντουργία και τα ναυπηγεία, και οδηγούν σε πλήρη εξαφάνιση τη βαριά βιομηχανία ή μέρος της κτηνοτροφίας.

Μετά από μια πενταετία ύφεσης, με ότι αυτό συνεπάγεται, διακρίνονται στον ορίζοντα, ελπίδες μικρής ανάκαμψης.