Μετά από μια πενταετία ύφεσης, με ότι αυτό συνεπάγεται, διακρίνονται στον ορίζοντα, ελπίδες μικρής ανάκαμψης. Ωστόσο η οικονομία αντιμετωπίζει πολλαπλούς οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους και το σημαντικότερο είναι ότι στη νέα φάση δεν θα ευδοκιμούν πλέον, οι εύκολες λύσεις. Εφαρμόστηκαν όλες!
Στην επιτακτική ανάγκη, για παράδειγμα, αύξησης των φορολογικών εσόδων, λήφθηκαν όλα τα «εύκολα μέτρα». Αυξήθηκαν οι έμμεσοι και οι άμεσοι φόροι και επιπλέον επιβάλλονται οι πλέον παράλογοι όπως τα υπερβολικά πρόστιμα, η φορολογία αξίας ακινήτων που δεν υπάρχει. Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα είναι η φορολογία ως εισόδημα της φλυαρίας (επαγγελματικής ή και όχι) στα εταιρικά κινητά τηλέφωνα. Δηλαδή ένας πωλητής που χρησιμοποιεί εταιρικό κινητό θα πληρώσει και φόρο εισοδήματος για τον λογαριασμό! Είναι υποτίθεται «εισόδημα» που του προσφέρει η εταιρεία. Έτσι ο λογαριασμός του τηλεφώνου εκτός από το ειδικό τέλος (έως και 20%) επειδή τα κινητά είναι… είδος πολυτελείας και τον υψηλό ΦΠΑ που πληρώνουν οι εταιρείες, θα επιβαρύνει επιπλέον και τον υπάλληλο αφού φορολογείται έως και 42%, ως εισόδημά του!
Αυτό είναι ένα παράδειγμα «εύκολης απόφασης» με την οποία οι αρμόδιοι εξαντλούν την δημιουργικότητά τους επιβάλλοντας φόρο σε οτιδήποτε αρκεί να έχει μια σιγουριά ως προς την είσπραξη. Εύκολο μέτρο επίσης είναι να ανακοινώσει κανείς ότι αίρονται κάποιες εξόφθαλμες αδικίες που είχαν καθιερωθεί μέσα στον πανικό. Όλα αυτά έγιναν…
Τα δύσκολα είναι οι αποφάσεις που δημιουργούν ανάπτυξη αλλά και θα εξυγιαίνουν την αγορά. Υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις ή και κλάδοι που προφανώς δεν είναι βιώσιμοι με βάση την σημερινή κατάσταση, αλλά και τις συνθήκες του παρελθόντος. Θέλει κουράγιο για να ενεργοποιηθούν σε νέες βάσεις οι επιχειρήσεις αυτές που συνήθως είναι υπερχρεωμένες ή επιβαρύνονται και με άλλα βάρη. Εδώ δεν επαρκούν οι εύκολες αποφάσεις.
Δείγμα δύσκολων αποφάσεων έρχεται με την αξιοποίηση του χώρου του Ελληνικού. Τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν, όλοι γνώριζαν ότι απελευθερώνεται ένας μεγάλος και προνομιακός χώρος. Μια έκταση μεγαλύτερη από τον Μονακό και ορισμένοι θεωρούν το καλύτερο οικόπεδο της Ευρώπης που προσφέρεται για αξιοποίηση.
Ανάμεσα στις εύκολες αποφάσεις περιλαμβάνεται και η υπερεκτίμηση των όσων έχουμε. Από περιουσιακά στοιχεία έως και… προσόντα. Γι αυτό και περάσαμε την δεκαετία αυτή με υπερβολικές εκτιμήσεις για την αξία, την μοναδικότητα και τις προοπτικές που έχει η έκταση αυτή. Κι όμως, δεν υπήρξαν ποτέ ουρές με επενδυτές που ενδιαφέρονται να αξιοποιήσουν το φιλέτο, το καλύτερο οικόπεδο της Μεσογείου!
Γιατί δεν προκλήθηκε κύμα προσέλευσης «αδίστακτων κερδοσκόπων» που διψάνε για κέρδη; Γιατί οι υποψήφιοι επενδυτές ήταν δύο, τρείς και με περιορισμένο ενδιαφέρον; Η απάντηση είναι ότι ποτέ δεν δόθηκε μια ξεκάθαρη και βιώσιμη λύση για την αξιοποίηση της περιοχής και μόνον όσοι έχουν «τεχνογνωσία» μακροχρόνιων δοσοληψιών με το ελληνικό δημόσιο ενδιαφέρθηκαν για το έργο. Κι όμως η αξιοποίηση της έκτασης αυτής θα σήμαινε μια σημαντική αναπτυξιακή επίδοση, από αυτές που λείπουν, θα έφερνε εισόδημα (για να φορολογηθεί) αλλά και θέσεις εργασίας που τόσο χρειάζεται η οικονομία. Δεν ήταν όμως εύκολη απόφαση, όπως ο λαϊκισμός και η απραξία.
