Λέγεται ότι η άσκηση εξουσίας είναι δύσκολη υπόθεση. Λάθος. Πρόκειται για αστικό μύθο που συντηρείται από όσους δεν κατέχουν την τέχνη της ανάθεσης εργασίας στους… άλλους. Αυτό είναι από τα κύρια προσόντα της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής εξουσίας. Οι προϊστάμενοι αναθέτουν στους υφισταμένους δουλειές που έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι, ενώ σε υψηλό επίπεδο η διοίκηση αναθέτει εργασία στους πολίτες! Κι αυτό κρύβεται πίσω από την αλαζονεία της δύναμης, αφού οι ανήμποροι πολίτες αναγκάζονται να προσαρμοστούν.
Την πρακτική αυτή την βίωσαν καταρχήν οι υπάλληλοι του Δημοσίου. Οι υπηρεσίες δεν γνώριζαν πόσους μισθοδοτούν (!) και έγινε απογραφή. Ολοι οι υπάλληλοι συμπλήρωσαν κάποια έντυπα ώστε να εισπράξουν τον μισθό τους. Σιγά το πρόβλημα, θα σκεφθεί κανείς, αλλά ήταν μόνον η αρχή.
Μετά, ήρθε η ώρα την ηλικιωμένων και των αναπήρων. Οι αρμόδιες υπηρεσίες, τα ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ. δεν γνώριζαν σε ποιους καταβάλλουν συντάξεις! Με υποκριτική υπερβολή, γράφτηκαν δημοσιεύματα για χιλιάδες «μαϊμού» συντάξεις, για χιλιάδες νεκρούς, οι συντάξεις των οποίων συνεχίζουν να καταβάλλονται σε συγγενείς, και άλλα πολλά. Τελικά, η λύση δόθηκε με την τέχνη της ανάθεσης της δουλειάς μας στους άλλους. Οι συνταξιούχοι υποχρεώθηκαν να εμφανιστούν αυτοπροσώπως ώστε να βεβαιωθεί η υπηρεσία ότι υπάρχουν, αλλιώς δεν μπορούσαν να εισπράξουν τη σύνταξή τους. Οι ανάπηροι υποβλήθηκαν σε νέες εξετάσεις, ακόμα κι αν είχαν ακρωτηριαστεί! Η ιδέα να ερευνηθούν τα δημοτολόγια για το ποιοι είναι ζωντανοί, απορρίφθηκε. Η αλαζονεία της δύναμης είναι εύκολη. Ταιριάζει στο ύφος που έχουν οι άνθρωποι όταν αποκτούν εξουσία…
Μετά την επιτυχία αυτή, η ίδια πρακτική επεκτείνεται. Οι φορολογούμενοι καλούνται να «αποκαλύψουν» ποιες χρεώσεις υπέρ τρίτων πληρώνουν. Αντί να καταγράψει το Δημόσιο τις χρεώσεις που επιβλήθηκαν με νόμους, καλούνται οι πολίτες να πουν τι πληρώνουν! Απίστευτη αλαζονεία της εξουσίας! Τα τέλη στα εισιτήρια των πλοίων υπέρ του ΝΑΤ, η εισφορά στην τιμή χονδρικής των φαρμάκων υπέρ του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συνδέσμου και άλλες επιβαρύνσεις, δεν επιβλήθηκαν εθελοντικά από τους πολίτες αλλά από τη δημόσια διοίκηση επειδή εξυπηρετούσαν ορισμένους σκοπούς. Πόσο ανίκανη είναι η δημόσια διοίκηση που περιμένει τώρα από τους πολίτες να υποδείξουν τι πληρώνουν;
Υπάρχει όμως και μια άλλη μέθοδος για να φορτώσει κανείς τη δουλειά του σε άλλους. Η ανάθεση εργασιών στον ΟΟΣΑ και άλλους φορείς! Η μέθοδος αυτή έχει το επιπλέον πλεονέκτημα ότι φέρνει και μια σφραγίδα «αξιόπιστου» οργανισμού. Στην πράξη και οι μελέτες αυτές γίνονται από εγχώριους μελετητές, οι οποίοι κάνουν τη δουλειά που έπρεπε να είχαν ολοκληρώσει στελέχη της δημόσιας διοίκησης. Ωστόσο σε μία από τις μελέτες αυτές, που αφορά τα διοικητικά βάρη που επιβάλλονται στην οικονομία και τους πολίτες, υπάρχει ένα συνταρακτικό συμπέρασμα: «Τα συνολικά διοικητικά βάρη που εντοπίστηκαν ανήλθαν σε 3,28 δισ. ευρώ και το διοικητικό κόστος σε 4,08 δισ. ευρώ ετησίως». Αυτό είναι το κόστος που «φορτώνεται» στην κατανάλωση και την οικονομία από άχρηστες αποφάσεις της δημόσιας διοίκησης. Είναι η κρυφή φορολογία που πληρώνουν οι πολίτες και το γνωρίζουν όλοι. Μάλλον πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για να επιλέξουν οι πολίτες ποια επιβάρυνση πρέπει να καταργηθεί.
