Παντελής Μπουκάλας

Και όλη τη μαντική οικογένεια του Τειρεσία αν ρωτούσαμε, τον τυφλό Θηβαίο που ασκούσε την τέχνη του ακόμα και στον Αδη, την κόρη του τη Μαντώ και τον εγγονό του τον Μόψο, που νίκησε τον Κάλχα σε αγώνα μαντικής, οδηγώντας τον στον εκ λύπης θάνατο, και πάλι δεν θα αποκτούσαμε ασφαλείς προγνώσεις για το πόσο […]

Οι επέτειοι, είτε γεγονότα αφορούν είτε πρόσωπα, είναι πάντα μια πιθανότητα που όμως σπάνια ωριμάζει σε δυνατότητα και πολύ πιο σπάνια καρπίζει και κατασταλάζει σε βιωμένη πραγματικότητα. Φταίει συχνά και η συγκυρία, που ματαιώνει την ευκαιρία σχεδόν εν τω γεννάσθαι. Γιορτές μνήμης πρέπει να είναι οι επέτειοι. Που να μην εξαντλούνται στην αναπόφευκτη εξοιδημένη ρητορική […]

Μονότονα, ίσως και με βαριεστημένο κυνισμό, οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές του Ισραήλ επικαλούνται τον αντισημιτισμό σαν άλλοθι και σαν δικαιολογία για ό,τι κι αν πράττουν. Οσο βάρβαρο κι αν είναι. Οσα στοιχεία κι αν αποδεικνύουν πως έδρασαν –στο ένα ή το άλλο από τα δεκάδες δεκάδων ομοειδή επεισόδια– με τυφλή, σαρωτική στόχευση και με […]

Δεν είναι ένα το πρόσωπο του 2024. Είναι αρκετά, κι όλα τους απεχθή. Ο παλιννοστήσας Ντόναλντ Τραμπ. Ο εν ακροδεξιώ μεγιστανισμώ αδερφός του Ελον Μασκ.

Δεν θα αποπειραθώ βέβαια ν’ αδειάσω τη θάλασσα με κουτάλι. Κάποιες σκέψεις μόνο για τη χρήση δημοτικών στίχων από τον Παπαδιαμάντη.

Πάνε χρόνια που η χρονοκατακτητική βουλιμία της αγοράς από τη μια, η ανάγκη των ανθρώπων για ό,τι το εορταστικό από την άλλη, για ό,τι ανατρέπει τη δύσκολη καθημερινότητα, έχουν εκτείνει σε εικοσαήμερο το Δωδεκαήμερο της χριστιανικής και της λαϊκής παράδοσης. Για να ανταποκριθούμε έτσι, μέχρις υπερβολής, στο παράγγελμα που ενυπάρχει στη διάσημη ρήση του Δημόκριτου: […]

Η λέξη «δημοτικός» δηλώνει και αυτόν που αγαπάει τον λαό και αυτόν που τον αγαπάει ο λαός. Είναι και λαοφιλής και φιλόλαος, και δημοφιλής και δημοκηδής, όπως μπορεί να έγραφε κάποια στιγμή ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, αντλώντας το επίθετο από τον Πλούταρχο ή τον Στράβωνα· κήδεται δηλαδή του δήμου, τον νοιάζεται.

Κατά τας Γραφάς, κατά τον ευαγγελιστή Λουκά δηλαδή, αφού μόνο αυτός κατέγραψε τη σχετική παράδοση, ξαφνικά, μετά την εμφάνιση του αγγέλου στους βοσκούς της Βηθλεέμ, ένας αγγελικός χορός ύμνησε τον Θεό λέγοντας: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Δύο χιλιετίες εκκρεμεί το χαρμόσυνο άγγελμα και στα δύο σκέλη του: της […]

«Μα ούτε μισό δράμι ενσυναίσθηση δεν έχεις; Να μιλάς για το πλαστικομάνι και τα σκουπίδια σε μέρες γιορτινές; Οταν σε όλο τον πλανήτη πανηγυρίζουν, αγοράζοντας μετά μανίας και καταναλώνοντας μετά ακηδίας;»

Η παραδοχή ότι το καθετί έχει δύο –τουλάχιστον– όψεις ανήκει στα περίφημα «στοιχειώδη» του Σέρλοκ Χολμς: «Στοιχειώδες, αγαπητέ μου Γουότσον». Στοιχειώδες, λοιπόν, πως και ό,τι αφορά το μετρό της Θεσσαλονίκης έχει δύο εκδοχές: τη θετική και την αρνητική. Δυστυχώς, ο χολερικός, μεμψίμοιρος, μιζεραμπιλιστής λαϊκισμός επιμένει να κάνει την τρίχα τριχιά, να καίει μαζί χλωρά και […]

Συνήθως οι εκθέσεις ζωγραφικής ή γλυπτικής επιχειρούν να διδάξουν διά του κάλλους, που δεν είναι πάντως ίδιο για όλους τους καλλιτέχνες και τους φιλότεχνους. Τις μέρες που πέρασαν, μια έκθεση δοκίμασε να ενημερώσει και να διδάξει ακολουθώντας εντελώς διαφορετικό δρόμο: τον δρόμο της ασχήμιας, της σκουριάς, της φθοράς, του μαρασμού.

«Οσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος»; Ισχύει, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το έχει πει, σε χαρά ή, πολύ συχνότερα, σε απώλεια και λύπη. Στην περίπτωση της Συρίας, όμως, ο παροιμιακός λόγος αληθεύει μόνο φαινομενικά. Η πτώση του δικτάτορα Μπασάρ αλ Ασαντ και η φυγή του στη Μόσχα του προστάτη του […]