Μιχάλης Τσιντσίνης

Η ένοπλη βία είναι το θηλυκό του βίου στην Αμερική. Αχώριστο «ζεύγος» στους δρόμους των πόλεων, στα σχολεία και στα εμπορικά κέντρα, ακόμη και στους ναούς. Τι είναι διαφορετικό αυτή τη φορά; Η ετοιμότητα των Αρχών και των κυβερνητικών αξιωματούχων να πουν ψέματα «στα μούτρα» των πολιτών. Η ευκολία με την οποία τα στελέχη της […]

Τι είναι τελικά αυτή η ρύθμιση που «προσκολλήθηκε» χωρίς διαβούλευση σε νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ αφορούσε το οικογενειακό δίκαιο; Γιατί εισάγει αυτόν τον υβριδικό, ενδιάμεσο βαθμό, μεταξύ πρωτόδικης απόφασης και εφετείου, όπου η οριστική απόφαση θα μπορεί να ξαναδικαστεί – να «μεταρρυθμιστεί», όπως λέει το ίδιο το γράμμα του νόμου; Κι αν μεταρρυθμιστεί μία […]

Η στρουθοκάμηλος είναι παρεξηγημένη. Είναι μύθος ότι χώνει, αφελώς και ματαίως, το κεφάλι της στην άμμο. Οταν κινδυνεύει, ξαπλώνει. Οριζοντιώνει τον μακρύ της λαιμό στο χώμα για να μην τη βλέπουν από μακριά οι θηρευτές της.

Πώς μπορεί ένα αντιπολιτικό διάβημα να υποσκελίζει έναν πρώην πρωθυπουργό;

Γιατί να περιμένεις το μοιραίο να συμβεί; Γιατί να δεις το ώριμο φρούτο να πέφτει; Πού ξέρεις ότι θα πέσει –εν είδει θείας επιφοιτήσεως– στο δικό σου κεφάλι; Πού ξέρει ο Χάρης Δούκας ότι το ΠΑΣΟΚ πέπρωται να πέσει, εκλογικά καθηλωμένο, στα δικά του χέρια; Είτε εκφράζεται είτε όχι, η «βελονολογία» στο ΠΑΣΟΚ αποτυπώνει την […]

Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να πενθείς. Ο καθένας έχει τον δικό του. Ισως δεν υπάρχει και τίποτε πιο προσωπικό –πιο σπλαχνικό– από το πένθος. Γι’ αυτό και η προσωπική τραγωδία δεν είναι ίδια με την εθνική. Μπορεί να αναφέρονται στο ίδιο γεγονός, αλλά δεν αποτελεί η δεύτερη προέκταση της πρώτης. Η προσωπική τραγωδία βιώνεται εσωτερικά, […]

Είναι σαν τις Σέρρες. Ή σαν τη Χαλκίδα, κι ας καταλαμβάνει στον χάρτη τον χώρο μιας ηπείρου. Ενας αχανής, χιονοσκεπής βράχος είναι η Γροιλανδία, με πληθυσμό μεσαίας ελληνικής πόλης. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ύπαρξη της κοινότητάς της, μαζεύτηκαν την Κυριακή έξω από το αμερικανικό προξενείο μερικές εκατοντάδες. Το πλήθος που πορεύτηκε από την […]

Οταν το παρόν μάς χαστουκίζει δίχως έλεος, ρωτάμε: Τι θα πει ο ιστορικός του μέλλοντος; Ο Ιαν ΜακΓιούαν στο τελευταίο του μυθιστόρημα («What We Can Know») διαστρέφει την προκατάληψη κατά του παρόντος.

Το ξέρουν κι εκείνοι, που βρέθηκαν –όσο βρέθηκαν– 45 ημέρες στην άσφαλτο. Το ξέρει και η κυβέρνηση, που προσπαθεί πότε να τους εξευμενίσει και πότε να τους σωφρονίσει: Η αντιπαράθεση έχει απομακρυνθεί πλέον από τις αιτίες που τη γέννησαν. Ο «αγώνας» έχει απομείνει ένα power game – μια παντομίμα που παίζουν οι τηλεπρόβλητοι συνδικαλιστές με […]

Κόμμα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως αρχηγός. Και υπαρχηγός. Υπάρχει η Μαρία Καρυστιανού και, αντ’ αυτής, ως μιντιακή, νομική και πολιτική εκπρόσωπος, η δικηγόρος Μαρία Γρατσία. Ολοι οι υπόλοιποι, που προσπάθησαν να υποκλέψουν λίγη από την πρώιμη δημοσκοπική ακτινοβολία της επίδοξης αρχηγού, αποδοκιμάστηκαν. Η Γρατσία όμως είναι ψυχή του εγχειρήματος και η μόνη για την οποία […]

Τι ωραία εικόνα. Πόση λαχτάρα για ελευθερία παριστά το άναμμα του τσιγάρου με το φλεγόμενο πορτρέτο του δυνάστη. Πόση εικονοκλαστική τόλμη μεταδίδει το βίντεο της εξόριστης Ιρανής που –χωρίς θυμό, χωρίς λόγια– καίει αργά την εικόνα του Χαμενεΐ, για να πυροδοτήσει μια φευγαλέα απόλαυση. Το Ιράν μας έχει δώσει πολλά υποδείγματα ανυπότακτου φρονήματος και δημοκρατικής […]

Δέκα χρόνια είναι μια εποχή. Πριν από δέκα χρόνια ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρούνταν από τους αντιπάλους του εύκολος στόχος. Ηταν «σεσημασμένος» γόνος του πολιτικού συστήματος, που αναλάμβανε ένα γερασμένο και απονομιμοποιημένο κόμμα, εντός του οποίου ο ίδιος ήταν μειοψηφία. Ενας φιλελεύθερος σε ένα βαθιά συντηρητικό κόμμα, με φεουδαρχικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής. Το πρώτο στοίχημα που κέρδισε […]