Αν κάποιος διαβάσει μόνο την ανακοίνωση του Αλέξη Τσίπρα, δεν θα μάθει ποιος κάνει αυτόν τον πόλεμο. Κάθε αναφορά στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ απουσιάζει. Γιατί τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ είναι φίλοι μας. Και έγιναν περισσότερο φίλοι μας τον καιρό που ο Τσίπρας ήταν πρωθυπουργός.
Θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει το ίδιο μοτίβο και πίσω από τις τοποθετήσεις άλλων παραγόντων της αντιπολίτευσης. Εξαπολύεται πολλή πρόζα για την ειρήνη και τον άνθρωπο, για τα εθνικά συμφέροντα και την εθνική ασφάλεια, δεν θα βρει κανείς, πίσω από το νέφος της ηθικολογικής φλυαρίας, να διατυπώνεται άλλη πρόταση για την εξωτερική πολιτική – πλην του ΚΚΕ και της Νέας Αριστεράς, των οποίων οι «προτάσεις» για την εξωτερική πολιτική διατυπώνονται με τη βεβαιότητα ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να δοκιμαστούν.
Το δεύτερο μοτίβο που μπορεί να ξεχωρίσει κανείς είναι η κλίση της Αριστεράς να μνημονεύει με αποσιωπητική επιείκεια το καθεστώς του Ιράν. Ο Τσίπρας είναι πάλι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, όταν αποδίδει στον πόλεμο τον «βασικό στόχο» του «ελέγχου των ενεργειακών πηγών του Ιράν». Αραγε είναι μόνο αυτό το Ιράν; Μια πλούσια σε ενεργειακές πηγές χώρα; Δεν είχε «φρουρούς» που σκότωναν μέχρι προχθές χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους; Δεν είχε πυρηνικά; Δεν χρηματοδοτούσε παραστρατιωτικές οργανώσεις για να αποσταθεροποιεί τους γείτονές του; Δεν καταπίεζε τις γυναίκες; Πού πήγαν ο ανθρωπισμός, οι δημοκρατικές ευαισθησίες, ο φεμινισμός της Αριστεράς;
Πρέπει να είσαι ή με τον Τραμπ ή με τους μουλάδες;
Εξίσου μονομερής θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς ότι είναι και η ανάγνωση της εγχώριας Δεξιάς. Βλέπει μόνο τα εγκλήματα των μουλάδων, ενδίδοντας στην απλοϊκή άποψη ότι ο βομβαρδισμός τους –σαν ένας πυραυλικός σωφρονισμός ικανός να υποκαταστήσει τη διεθνή διπλωματία– ανοίγει τον δρόμο για τη δημοκρατία. Τα ισλαμοφοβικά αντανακλαστικά που έχει αναπτύξει λόγω της μετανάστευσης η ευρωπαϊκή Δεξιά την έχουν μάλιστα κάνει να ξεχάσει τον παραδοσιακό αντισημιτισμό της. Την έχουν οδηγήσει σε ταύτιση με το Ισραήλ, που προβάλλει όχι μόνο ως ισλαμοφαγικό, αλλά μιλιταριστικό πρότυπο ωμής ισχύος.
Σχηματίζεται έτσι ένα δίπολο που στοιχίζει τους δεξιούς με τους Αμερικανο-ισραηλινούς και τους αριστερούς με όλες τις εκδοχές του αναξιοπαθούντος από τη «νεο-αποικιοκρατία» Ισλάμ.
Αυτή η αγελαία διαλογή συντελείται επειδή οι δογματικοί αμφοτέρων των πλευρών είναι σε θέση να «σκεφτούν» μόνο με τη διαζευκτική λογική των στρατοπέδων. Είσαι ή με τον Τραμπ ή με τον Χαμενεΐ. Το ενδεχόμενο να μην είσαι ούτε με τον Τραμπ ούτε με τον Χαμενεΐ απορρίπτεται ως «αμήχανος» ισαποστακισμός.
Ενας κόσμος όπου οι κρίσεις έχουν πολλές αιτίες, και όχι μία –όπου δεν υπάρχουν, τακτοποιημένοι, καλοί και κακοί, αλλά παίκτες που μπορεί ενίοτε να κάνουν το καλό για τους λάθος λόγους και το λάθος με αγνές προθέσεις–, δεν είναι συμβατός με τους μπούσουλες των δογματικών. Ο δικός τους κόσμος είναι απλός κι επίπεδος σαν κόμικ.
