Το Παγκόσμιο Κύπελλο των απελάσεων, των απαγορεύσεων, του Τζιάνι Ινφαντίνο, του Ντόναλντ Τραμπ, της σκανδαλώδους αθώωσης του Φόλαριν Μπάλογκαν, των πολλών (και ενοχλητικών) κακώς κειμένων. Αλλά και το Παγκόσμιο Κύπελλο του Λιονέλ Μέσι, που εξελίχθηκε στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα του 1986, του Κιλιάν Εμπαπέ, που ζει και αναπνέει γι’ αυτή τη διοργάνωση, του Χάρι Κέιν, που ξορκίζει την παραδοσιακή νοοτροπία λούζερ των Αγγλων, του Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ, που παίζει σαν βετεράνος στην πρώτη του παρουσία στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη σε εθνικό επίπεδο.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του τερματοφύλακα του Πράσινου Ακρωτηρίου Βοζίνια, που αντιπροσωπεύει το σκληρό, όχι τόσο λαμπερό ποδοσφαιρικό μεροκάματο και την αγνή αγάπη για μια διοργάνωση που δεν χάνει ποτέ την ξεχωριστή αύρα της. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Χατζίμε Μοριγιάσου, μια υπόκλιση του οποίου περιλαμβάνει όλο τον σεβασμό και την αγάπη για ένα άθλημα που συγκεντρώνει ένα σύνολο ψυχών, ενίοτε μια ολόκληρη χώρα γύρω από έναν μόνο άνθρωπο, ένα σημείο αναφοράς που κουβαλάει τις αξίες και τα πιστεύω της.
Τέτοιο ήθελε να είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά το τεράστιο «εγώ» του δεν του το επέτρεψε, με αποτέλεσμα η πιο ταλαντούχα γενιά της Πορτογαλίας να φύγει από την πίσω πόρτα της διοργάνωσης των ρεκόρ σε συμμετοχή ομάδων (48), γηπέδων – οικοδεσποτών (16) και αγώνων (104). Δεν μπόρεσε να γίνει σημείο αναφοράς ο κορυφαίος (βάσει Champions League) προπονητής στην Ευρώπη, Κάρλο Αντσελότι, αφού η Βραζιλία είναι… άλλο φρούτο. Μια χώρα 220 εκατομμυρίων επίδοξων ομοσπονδιακών προπονητών, που ζει γι’ αυτή τη στιγμή κάθε τέσσερα χρόνια. Που αναμένει εδώ και 24 το πολυπόθητο έκτο αστέρι, το παγκόσμιο στέμμα που θα εμπλουτίσει ακόμη περισσότερο το μυθικό παλμαρέ της.
Μια βαριά κληρονομιά που αποδεικνύεται δυσβάσταχτη γιατί δεν υπάρχει πλέον η κολόνα, ο ηγέτης, ο προορισμένος για τη μουντιαλική δόξα. Τέτοιος αποδείχθηκε το 2002, στα μακρινά γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας, ο Ρονάλντο με το… πολύ ξεχωριστό κούρεμα, για το οποίο μάλιστα ζήτησε συγγνώμη στη συνέχεια.
Ο Ρονάλντο, που επέστρεψε από τρεις σοβαρότατους τραυματισμούς στα γόνατα και μια κρίση επιληψίας που σημάδεψε την ήττα της «Σελεσάο» στο Μουντιάλ του 1998. Το «Φαινόμενο», που με ένα ρεσιτάλ διάρκειας ενός μηνός υπενθύμισε γιατί ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια και στο οποίο ονειρεύονται να πάρουν μέρος ακόμη και οι μικρότερες ομάδες όπως το Κουρασάο, έχει τη δική του ανεξάρτητη ψυχή. Αυτή που καθρεφτίζεται σε έξι πρόσωπα τα οποία συγκεντρώνουν εκατοντάδες γκολ, μαγικές ενέργειες, τίτλους και διακρίσεις. Πάνω απ’ όλα, όμως, μπολιάζονται από την αγάπη για το Μουντιάλ.
Βοζίνια: Ο γερο-καρχαρίας που αγαπήσαμε
Στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1986 ο Χόρχε Βαλντάνο σημείωσε τέσσερα γκολ, ένα από τα οποία στη νίκη της Αργεντινής του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία. Ο Ζοσιμάρ, από την πλευρά του, ήταν ένας από τους λίγους παίκτες της (μάλλον απογοητευτικής) Βραζιλίας του Ζίκο που ξεχώρισαν στη διοργάνωση.
Αμφότεροι εντυπωσίασαν τον Ζε Πέδρο, στρατιωτικό στο επάγγελμα και κάτοικο του Πράσινου Ακρωτηρίου, ο οποίος μόλις είχε γίνει μπαμπάς ενός υγιέστατου αγοριού. Θέλησε να τους τιμήσει και να δώσει στον γιο του το όνομα Βαλντάνο, αλλά το τοπικό ληξιαρχείο δεν επέτρεπε ξένα ονόματα και επέλεξε εντέλει το Ζοσιμάρ, το οποίο άλλωστε ταίριαζε απόλυτα με την ομιλούσα την πορτογαλική νησιωτική χώρα.
Εδώ και έναν μήνα, όμως, ο 40χρονος πλέον γιος του είναι παγκόσμιο viral με το «Βοζίνια». Παρατσούκλι, που σε ελεύθερη πορτογαλική μετάφραση σημαίνει «παππούλης», επειδή πιτσιρικάς έτρεχε να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά των παππούδων του, όταν έχανε στην μπάλα από μεγαλύτερα αγόρια.
Ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες όντας άνεργος, αφού είχε λήξει το συμβόλαιό του με τη Σάβες, ομάδα δεύτερης κατηγορίας στην Πορτογαλία, και με 50.000 followers στο Instagram. Εφυγε από το πρώτο του Μουντιάλ, με τις φήμες να τον θέλουν να γίνεται συμπαίκτης του Λιονέλ Μέσι στην Ιντερ Μαϊάμι και έχοντας πλέον πάνω από 28 εκατ. followers!
Η υπόκλιση του «βασιλιά»
«Είσαι ένας απίστευτος τερματοφύλακας. Ο λαός σου πρέπει να είναι πολύ περήφανος για εσένα», του είπε ο Αργεντινός σούπερ σταρ, προτού ανταλλάξει φανέλες μαζί του. Η φανέλα του κορυφαίου σύγχρονου ποδοσφαιριστή, όμως, δεν είναι το μοναδικό, ξεχωριστό ενθύμιο που πήρε μαζί του από το παρθενικό του Μουντιάλ ο «Βοζίνια».
Η αγάπη των ουδέτερων φιλάθλων, τα πανηγύρια με συμπαίκτες και συμπατριώτες, η αποθεωτική υποδοχή στην αποστολή όταν επέστρεψε στην πρωτεύουσα Πράια, αλλά και το γεγονός ότι δόθηκε το όνομά του σε δρόμο της γενέτειράς του Μιντέλο, αποτελούν υλικό που γεμίζει ολόκληρο βιβλίο. Οχι μόνο λόγω της ηλικίας του, καθώς ήταν η φωνή που περισσότερο ακουγόταν στα αποδυτήρια, μετά βεβαίως τον προπονητή «Μπουμπίστα». Με φόντο, πάντα, την τοπική μουσική που έδινε ώθηση στους απολαυστικούς «μπλε καρχαρίες».
Στον αγώνα με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή, μετά τον ένδοξο αποκλεισμό της δεύτερης μικρότερης χώρας που πήρε ποτέ μέρος σε Μουντιάλ (μετά το Κουρασάο), έσπευσε να σηκώσει από το χορτάρι όσους συμπαίκτες του είδε να καταρρέουν απογοητευμένοι και αποκαμωμένοι από την προσπάθεια. Αν το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο είχε ένα πρόσωπο, πέραν αυτού του τελικού νικητή, θα ήταν το ρυτιδιασμένο από τον ήλιο του 40χρονου τερματοφύλακα.
Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ: Το παγόβουνο προκαλεί τρόμο σε κάθε άμυνα
Γεννήθηκε στο Λιντς, όπου έπαιζε μπάλα ο μπαμπάς Αλφ Ινγκε, αλλά δεν ένιωσε ποτέ Αγγλος, παρότι μεγαλουργεί στο Νησί με τη φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι. Επαιξε στην Αυστρία και τη Γερμανία, αλλά η καρδιά του ήταν πάντα στη Νορβηγία, όπου μεγάλωσε ποδοσφαιρικά με δάσκαλο τον Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ, προτού ανοίξει τα φτερά του, πάντα με την ώθηση που του έδινε η ξεχωριστή… πολύ στενή σχέση με τα αντίπαλα δίχτυα.
Τον αποκαλούν cyborg και όχι άδικα, αφού η αφοσίωσή του στη σωστή διατροφή και τη σκληρή δουλειά θυμίζουν ρομπότ. Ο Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ βάζει σιρόπι σφενδάμου στον καφέ του, πίνει απαστερίωτο γάλα και τρώει καρδιά και συκώτι ζώων, με έξι χιλιάδες θερμίδες την ημέρα να συνοδεύονται από συγκεκριμένες ώρες ύπνου, αποθεραπεία και ένα πρόγραμμα προσεγμένο μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια.
Με ένα μόνιμο περιπαικτικό μειδίαμα στο πρόσωπο, ο 25χρονος γκολτζής ξεκαθαρίζει ότι δεν φταίει για το γεγονός ότι η Νορβηγία έπαιξε τελευταία φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο πριν από 28 χρόνια και δεν μπορούσε να πάει μακριά γιατί, απλούστατα, δεν είχε ακόμη γεννηθεί.
Περισσότερα γκολ από συμμετοχές
Είναι ο πιο εντυπωσιακός εκπρόσωπος της πιο ταλαντούχας ποδοσφαιρικής γενιάς των Βίκινγκ, μιας χώρας μόλις 5,6 εκατομμυρίων κατοίκων, είναι ο μοναδικός εν ενεργεία παίκτης που έχει περισσότερα γκολ απ’ ό,τι συμμετοχές με την εθνική του ομάδα, όπου είναι το σημείο αναφοράς μέσα και έξω από το γήπεδο.
Οχι, δεν είναι ηγέτης ούτε φοράει το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Αυτά ανήκουν στον καλό του φίλο και μέσο της Αρσεναλ, Μάρτιν Οντεγκααρντ. Ο Χάαλαντ, όμως, μεταδίδει στους συμπαίκτες του το πνεύμα νικητή, είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να κάνει πλάκα, να φτιάξει το ήδη καλό κλίμα που υπάρχει στην ομάδα του Στάλε Σολμπάκεν και να ανυψώσει το ηθικό όσων βρίσκονται γύρω του.
«Είναι ο καλύτερος»
«Ολοι οι μεγάλοι παίκτες έχουν την ανάγκη να δείχνονται, να προβάλλονται. Ο Ερλινγκ αδιαφορεί γι’ αυτό, ξέρει σε τι είναι ο καλύτερος και δεν υπήρξε ποτέ ποδοσφαιριστής που να παίζει έτσι», λέει με θαυμασμό ο ομοσπονδιακός προπονητής για τον Χάαλαντ, ο οποίος δεν μπορεί ούτε ο ίδιος να εξηγήσει τη μοναδική του ικανότητα στο σκοράρισμα. Απλώς την απολαμβάνει. Το έκανε στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο σε επίπεδο Ανδρών της καριέρας του με ζηλευτή συνέπεια, το είχε κάνει όμως και στο πρώτο του σε επίπεδο Νέων. Τότε που παρουσιάστηκε σε όλο τον πλανήτη σε αγώνα με την Ονδούρα, πετυχαίνοντας εννέα γκολ (!) σε νίκη με 12-0. Ναι, θα πει κάποιος, ήταν όλα τους παιδιά 18 ετών. Επτά χρόνια αργότερα, όμως, τίποτα δεν έχει αλλάξει…
Λιονέλ Μέσι: Εγινε «Μαραντόνα» χωρίς ο Θεός να βάλει το χέρι του
Από τη στιγμή που η οικογένειά του αποφάσισε να μεταναστεύσει στη Βαρκελώνη σε αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο για το μικρότερο σε ηλικία αγόρι της, δέχθηκε ασφυκτικές πιέσεις για να παίξει με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας. Τέτοιο διαμάντι δεν μπορούσε να πάει χαμένο, ειδικά δε από τη στιγμή που μεγάλωνε και εξελισσόταν σε μια από τις κορυφαίες ακαδημίες του κόσμου, τη Μασία της Μπαρτσελόνα.
Ο ίδιος, όμως, δεν είχε ποτέ καμία απολύτως πρόθεση να προδώσει το αίμα του, τις ρίζες του, τη χώρα του. Από τη στιγμή που στην Αργεντινή ανακάλυψαν (ξανά) το τεράστιο ταλέντο που άφησαν να τους φύγει μέσα από τα χέρια, ο Λιονέλ Μέσι έκανε σκοπό της ζωής και της καριέρας του να φορέσει τη γαλανόλευκη φανέλα της εθνικής ομάδας.
Αποβολή σε 43 δευτερόλεπτα
Στο ντεμπούτο του πρόλαβε να παίξει μόλις 43 δευτερόλεπτα (!), αφού στην προσπάθειά του να προστατευθεί χτύπησε άθελά του τον Ούγγρο αμυντικό Βίλμος Βάντσακ με το χέρι. Ο Γερμανός Μάρκους Μερκ, διαιτητής του αξέχαστου τελικού του Euro 2004, του έδειξε την κόκκινη κάρτα.
«Σκεφτόμουν, μπήκα μέσα και με απέβαλαν, δεν θα με καλέσουν ποτέ ξανά. Ηταν τρομερό», αποκάλυψε χρόνια αργότερα ο Λέο για το τι σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή. Οχι μόνο τον κάλεσαν, αλλά με τα χρόνια και μετά πολύ σκληρές δοκιμασίες, εξελίχθηκε στον απόλυτο ηγέτη της «Αλμπισελέστε».
Μέχρι να φτάσει στη δόξα, όμως, γεύτηκε την πικρή γεύση τεσσάρων διαδοχικών χαμένων τελικών (τρεις στο Copa America και ένα στο Παγκόσμιο Κύπελλο). Με δάκρυα στα μάτια, τέτοια εποχή πριν από δέκα χρόνια, ανακοίνωσε την (ευτυχώς σύντομη) αποχώρησή του από την εθνική ομάδα. Γρήγορα πήρε πίσω την απόφασή του και έγινε ο Μαραντόνα στη θέση του Μαραντόνα.
Το «yapa» της καριέρας του
Στα αμερικανικά γήπεδα, όπου την τελευταία διετία έφερε την επανάσταση στο τοπικό πρωτάθλημα με τη μεταγραφή του στην Ιντερ Μαϊάμι, ο Μέσι απόλαυσε το «yapa», όπως λέγεται στην αργεντίνικη αργκό το μπόνους, το δώρο, το έξτρα. Γιατί τέτοιο είναι για τον Μέσι το έκτο και τελευταίο (;) Μουντιάλ της καριέρας του, από τη στιγμή που στο προηγούμενο, αυτό του 2022 στο Κατάρ, γεύτηκε τον θρίαμβο, κάθισε στον θρόνο και ξόρκισε για πάντα τις ενοχλητικές και άδικες συγκρίσεις με τον Ντιεγκίτο.
Οπως εύστοχα έχουν πει πολλοί για τον Λέο, άλλωστε, «ο Μέσι είναι Μαραντόνα κάθε Κυριακή». Για την ακρίβεια, κάθε τρεις μέρες στο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου ο προπονητής Λιονέλ Σκαλόνι, 25 συμπαίκτες και πάνω από 50 εκατομμύρια Αργεντινοί διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, ζουν και αναπνέουν για την επόμενη έμπνευση του χαρισματικού «καπιτάν» τους.
Κιλιάν Εμπαπέ: Ο «βασιλιάς ήλιος» ανέτειλε από τα μπανλιέ
Οι μικροί τοίχοι στο παιδικό του δωμάτιο στο Μποντί, ένα φτωχό προάστιο του Παρισιού, ήταν γεμάτοι αφίσες με το ίνδαλμά του, Κριστιάνο Ρονάλντο. Για καλή του τύχη, ο Κιλιάν Εμπαπέ πήρε από τον Πορτογάλο σούπερ σταρ τη νοοτροπία νικητή, όχι όμως και τη μουντιαλική «κατάρα» του.
Ο Γάλλος με τις καμερουνέζικες ρίζες, άλλωστε, είχε πάντα μια ξεχωριστή σχέση με το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 2018, πέντε μήνες προτού γιορτάσει τα 20ά του γενέθλια, απέκλεισε σχεδόν μόνος του τη φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης Αργεντινή και έγινε ο νεαρότερος, μετά τον Πελέ, που σκόραρε σε τελικό, οδηγώντας τους «Τρικολόρ» στον πρώτο τους τίτλο μετά από αυτόν της παρέας του Ζινεντίν Ζιντάν το 1998, λίγους μήνες προτού γεννηθεί.
Της παρέας (και) του αρχηγού τότε Ντιντιέ Ντεσάν, ο οποίος στα γήπεδα της Ρωσίας ήταν παρών ως προπονητής. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Εμπαπέ έκανε ακόμη μεγαλύτερο step up, όντας μόλις ο δεύτερος ποδοσφαιριστής που σημείωνε χατ τρικ σε τελικό, γευόμενος όμως την (πολύ) πικρή γεύση της ήττας στα πέναλτι από την Αλμπισελέστε. «Δεν ξαναείδα έκτοτε τον τελικό, γιατί μπορεί να μου ξυπνήσει δαίμονες», παραδέχθηκε πολύ καιρό αργότερα ο νυν αρχηγός και πλέον πρώτος σκόρερ όλων των εποχών.
Στα αμερικανικά γήπεδα, όπου σκέφτεται να αποσυρθεί ποδοσφαιρικά σε καμιά δεκαετία από τώρα, ο 27χρονος πλέον Εμπαπέ απέδειξε ότι είναι ο κάπτεν που χρειάζονται οι γεμάτοι ταλέντο «Μπλε».
Αρχηγός σε όλα
Την πρώτη μέρα που συγκεντρώθηκε η εθνική ομάδα χάρισε σε κάθε συμπαίκτη του από ένα ζευγάρι ακριβά ακουστικά, προκειμένου να συνοδεύουν με την αγαπημένη τους μουσική μια ξεχωριστή μουντιαλική εμπειρία. Φρόντισε από την πρώτη στιγμή να είναι δίπλα στους νεαρότερους συμπαίκτες του, αυτούς που βίωναν για πρώτη φορά τη συμμετοχή σε αυτή την τόσο ιδιαίτερη, αλλά και τόσο απαιτητική διοργάνωση. Με πολύτιμες συμβουλές, με συνεχή παρότρυνση.
Πήρε τις κρίσιμες αποφάσεις την κρίσιμη στιγμή. Και φέρθηκε για άλλη μια φορά ως αρχηγός στην πολύ δύσκολη στιγμή που βίωσε ο προπονητής του. Στη διάρκεια του Μουντιάλ, ο Ντεσάν έχασε την αγαπημένη του μητέρα Ζινέτ, σε ηλικία 89 ετών. Ο «Ντεντέ» έκανε ταξίδι – αστραπή στη Γαλλία για να την αποχαιρετίσει, με τον συνεργάτη του Γκι Στεφάν να αναλαμβάνει την ομάδα στον αγώνα με τη Νορβηγία. Και, όταν επέστρεψε για το ματς με τη Σουηδία και ο Εμπαπέ σκόραρε με ένα καταπληκτικό σόλο, έσπευσε να τον αγκαλιάσει, με όλη την υπόλοιπη ομάδα να τον ακολουθεί. «Το ομαδικό πνεύμα δεν μπορεί να κατακτήσει έναν τίτλο, αλλά μπορεί να τον χάσει», σχολίασε ο Ντεσάν για τη χειρονομία του.
Χάρι Κέιν: Κεντρικό γρανάζι στην αγγλική μηχανή ενός Γερμανού
Ακουγε συνεχώς ιστορίες για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, για τον Μπόμπι Μουρ και τον Μπόμπι Τσάρλτον, αλλά τον συνάρπαζε περισσότερο το χατ τρικ του Τζεφ Χαρστ, πάνω στο οποίο χτίστηκε η ιστορική νίκη της Αγγλίας επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό.
Από πολύ μικρός, άλλωστε, είχε το γκολ στο αίμα του. Ακόμη και όταν τον έκοψαν από τους μικρούς της Αρσεναλ επειδή «ήταν λίγο χοντρούλης και ελάχιστα αθλητικός», όπως δικαιολογήθηκαν οι προπονητές του, το πρώτο ζητούμενο ήταν πάντα τα αντίπαλα δίχτυα.
Αρχισε να τα φορτώνει με την Τότεναμ, με την Εθνική Αγγλίας ανέβαινε σταδιακά στον πίνακα των πρώτων σκόρερ όλων των εποχών, μέχρι να φτάσει στην κορυφή, αλλά πάντα τον πλήγωνε η «ξηρασία» τίτλων σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.
Για τη δόξα στο Μόναχο
Η Μπάγερν Μονάχου, η οποία έσπευσε να τον κάνει την πιο ακριβή μεταγραφή της για να καλύψει (και με το παραπάνω) το κενό του Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, του έδωσε την ευκαιρία να βγάλει τον διόλου τιμητικό χαρακτηρισμό «άτιτλος» από το βιογραφικό του.
Σε εθνικό επίπεδο επέλεξε την Αγγλία, παρότι μπορούσε να παίξει με την Ιρλανδία λόγω καταγωγής του πατέρα του και ήταν αρχηγός των «Τριών Λιονταριών» από το πρώτο του Μουντιάλ. Το 2018 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ, έγινε ο τρίτος Αγγλος με χατ τρικ μετά τον Χαρστ και τον Γκάρι Λίνεκερ και οδήγησε τη χώρα του στην τετράδα, όχι όμως και στον τίτλο.
Το περιβραχιόνιο δεν το αποχωρίστηκε έκτοτε, γιατί απλούστατα ταίριαξε γάντι στο μπράτσο του. Πάντα παρών στις κρίσιμες στιγμές, πάντα μπροστά όταν το απαιτούσε η περίσταση, παράδειγμα προς μίμηση για νεότερους, αλλά και για συνομήλικους συμπαίκτες.
Στο Κατάρ, το 2022, απέκτησε άδικα τη στάμπα του μοιραίου για το χαμένο πέναλτι στον προημιτελικό με τη Γαλλία, ένα άδοξο φινάλε ανάμεσα σε δύο χαμένους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Παίκτης – ορχήστρα
Στα αμερικανικά γήπεδα, στην πιο ώριμη ηλικία του (32) και ανταποκρινόμενος σε ό,τι του ζητάει ο Τόμας Τούχελ, ο Κέιν έγινε ο παίκτης – ορχήστρα που γυρίζει πίσω να κάνει παιχνίδι, εκτελεί και δημιουργεί με συνέπεια. Και, κυρίως, δεν σταματάει να καθοδηγεί τους υπόλοιπους. Μετά τη συναρπαστική νίκη επί του Μεξικού στο απόρθητο μέχρι τότε «Αζτέκα», η φωνή του είχε κλείσει εντελώς. Για 90 λεπτά δεν είχε σταματήσει να τη χρησιμοποιεί για να υπενθυμίζει σε όλους ότι, για χάρη τους, η βρετανική κυβέρνηση επέκτεινε εκτάκτως τα ωράρια των παμπ, με χιλιάδες συμπατριώτες τους να τις γεμίζουν τις πρώτες πρωινές ώρες για να δουν, να στηρίξουν το καμάρι τους, έστω και από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Χατζίμε Μοριγιάσου: Ο προπονητής που έφερε το Μπουσίντο στο γήπεδο
Μια βόλτα στους κεντρικούς δρόμους του Τόκιο είναι αρκετή για να διαπιστώσεις ότι οι Ιάπωνες δεν φροντίζουν να μαζεύουν τα σκουπίδια μόνο από τις εξέδρες των ποδοσφαιρικών γηπέδων, αλλά… παντού!
Με μια κουλτούρα που προάγει τον σεβασμό στον εαυτό σου και στους άλλους, ειδικά σε παιδιά και ηλικιωμένους, η ομάδα που εκπροσώπησε τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου στο Μουντιάλ κέρδισε τον θαυμασμό όλων με τη συμπεριφορά παικτών, παραγόντων και φιλάθλων.
Στο Κατάρ, πριν από τέσσερα χρόνια, έγραψαν Ιστορία νικώντας διαδοχικά Γερμανία και Ισπανία στη φάση των ομίλων, γευόμενοι πικρό αποκλεισμό στα πέναλτι από την Κροατία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έφεραν την πεντάκις παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία στα όριά της, πέφτοντας ένδοξα στο φινάλε. Αυτό, όμως, δεν ήταν αρκετό για να παρηγορήσει τον Χατζίμε Μοριγιάσου.
Η υπόκλιση του σαμουράι
Οπως του επέβαλαν η συνείδηση και οι αρχές του, ο 57χρονος προπονητής πήγε στο κέντρο του γηπέδου και υποκλίθηκε προς τις τέσσερις πλευρές του, απολογούμενος για τον αποκλεισμό και ευχαριστώντας ταυτόχρονα τον κόσμο για τη στήριξή του.
Σε ένα Μουντιάλ που «προκάλεσε» ήδη την απόλυση – παραίτηση δώδεκα προπονητών, ο Μοριγιάσου συμπληρώνει αισίως οκτώ χρόνια στο τιμόνι των «μπλε σαμουράι» και ήδη επεκτάθηκε το συμβόλαιό του κατά έξι μήνες, προκειμένου να καθοδηγήσει την ομάδα και στο Πανασιατικό Κύπελλο του 2027.
Για την ακρίβεια, αποδέχθηκε εκείνος να παραμείνει στο πόστο του για ακόμη ένα εξάμηνο, έχοντας πάρει την απόφαση να αποχωρήσει στη συνέχεια, ακόμη κι αν κατακτήσει τον τίτλο.
Ο κορυφαίος προπονητής της Ασίας το 2022, άλλωστε, γνωρίζει τους ποδοσφαιριστές του από την καλή και από την ανάποδη, αφού προτού αναλάβει την Ανδρών εργάστηκε για μια τετραετία στην Κ23, ενώ υπήρξε και βοηθός του Ακίρα Νισίνο στο Μουντιάλ του 2018, προτού τον διαδεχθεί. Διεθνής μέσος στα νιάτα του, δεν είχε την τύχη να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά έχει δώσει το «παρών» ήδη σε τρία ως προπονητής.
Ενας επαγγελματίας που αποπνέει σεβασμό από όλους τους πόρους του, όπως επιβεβαίωσε μετά το σπουδαίο 2-2 κόντρα στην Ολλανδία στην πρεμιέρα. Μετά το τέλος της συνέντευξης Τύπου ζήτησε να πει κάτι ακόμη και ευχαρίστησε τον λαό της Ολλανδίας. Ο λόγος; Οταν έγινε διεθνής, το ποδόσφαιρο στην Ιαπωνία δεν είχε ακόμη επαγγελματικό πρωτάθλημα. Τον καθοδήγησε ένας Ολλανδός προπονητής ονόματι Χανς Οοφτ, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον θρυλικό Βιμ Γιάνσεν: «Και δεν ήταν μόνο αυτοί οι δύο, αλλά πάρα πολλοί που συνέβαλαν στην πρόοδο του ιαπωνικού ποδοσφαίρου. Γι’ αυτό ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ». Αυτός είναι ο Χατζίμε Μοριγιάσου.
