Διεκδικεί να γίνει μόλις η τέταρτη ομάδα που θα κατακτήσει ταυτόχρονα το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ακολουθώντας την ομάδα του 2010, τη Γαλλία το 2000 και τη Δυτική Γερμανία το μακρινό 1974.
Ο Λουίς ντε λα Φουέντε διανύει την τέταρτη χρονιά του στον πάγκο της Ισπανίας, έχοντας κερδίσει το Euro πριν από δύο χρόνια και τώρα οδηγεί τη χώρα του στα ημιτελικά κόντρα στην Γαλλία σε ένα παιχνίδι που για πολλούς ο νικητής θα κατακτήσει και το τρόπαιο.
Εχει χάσει μόνο τρεις φορές από τότε που ανέλαβε τον Ιανουάριο του 2023 και έχει ένα σερί 36 αγώνων χωρίς ήττα.
Κι όσο ο καιρός περνάει γίνεται ολοένα και καλύτερος, σαν το φημισμένο κρασί που παράγει ο τόπος που γεννήθηκε, το Χάρο.
Υπάρχουν προπονητές που χτίζουν ομάδες μέσω τακτικής, και υπάρχουν προπονητές που χτίζουν ομάδες μέσω των ανθρώπων. Ο 65χρονος τεχνικός καταφέρνει με κάποιο τρόπο να κάνει και τα δύο και αυτό φάνηκε και στον χθεσινό νικηφόρο προημιτελικό με το Βέλγιο.
Αυτό που τον ξεχωρίζει, είναι κάτι περισσότερο από μια ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Είναι μάλλον ένας τρόπος κατανόησης με αυτούς που συναναστρέφεται, εν προκειμένω με τους παίκτες του.
Δίνουν για να πάρουν
Η επιτυχία του Ντε λα Φουέντε με την Ισπανία είναι προϊόν δεκαετιών εργασίας εντός της ισπανικής ομοσπονδίας και του δικού του ρόλου ως προπονητή σε αυτό το σύστημα από το 2013, όταν άρχισε να καθοδηγεί τις ομάδες Νέων της, διαμορφώνοντας παίκτες και δημιουργώντας αξίες. Με αυτούς τους παίκτες με τους οποίους πορεύεται τώρα στα γήπεδα της Αμερικής, είχε συνεργαστεί μαζί τους στα τμήματα υποδομής για μια δεκαετία.
Εχει παίξει ίσως τον πιο καθοριστικό ρόλο στην οικοδόμηση μιας συλλογικής ταυτότητας που είναι πλέον ορατή με γυμνό μάτι.
Στην καρδιά της κοσμοθεωρίας του, βρίσκεται η εξής απλή πεποίθηση: το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό άθλημα που χτίζεται από καλούς ανθρώπους.
Όχι «καλούς» με την αφηρημένη ηθική έννοια αλλά με την ποδοσφαιρική. Είναι γενναιόδωρος, υποστηρικτικός προς τους ποδοσφαιριστές του, ανιδιοτελής, πειθαρχημένος και πρόθυμος να θυσιαστεί για το συλλογικό συμφέρον.
«Οσοι από εμάς έχουμε βρεθεί σε αποδυτήρια ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι καλός άνθρωπος», είπε προς τους παίκτες του πριν τον αγώνα με το Βέλγιο.
Θεωρεί πως το ταλέντο χωρίς γενναιοδωρία δεν πάει μακριά και αυτή η Ισπανία, η δική του Ισπανία, βασίζεται σε παίκτες που δίνουν πριν πάρουν. Το στυλ της «Φούριας Ρόχας» βασιζόταν πάντα σε παίκτες που κατανοούν το παιχνίδι συλλογικά. Οι πάσες, η κατοχή, η κατανόηση της κάθε θέσης μέσα στο γήπεδο είναι τα στοιχεία αυτής της γενναιοδωρίας.
Η προσαρμογή του Γιαμάλ
Η περίπτωση του Μερίνο είναι ενδεικτική αφού ερχόμενος και πάλι από τον πάγκο όπως και με την Πορτογαλία, πέτυχε το νικητήριο τέρμα αποδεικνύοντας την ποιότητα και το βάθος που διαθέτει στην ομάδα του. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Ρουίθ που τον αντάμειψε με το πρώτο του γκολ σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Ακόμη και ο Γιαμάλ που δεν έχει ακόμη λάμψει όπως το έκανε στο Euro 2024, μοιάζει να έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα θυσιάζοντας μέρος από το ταλέντο του.
Κατά καιρούς στο τουρνουά έχει πάρει λάθος αποφάσεις, επιλέγοντας να σουτάρει ενώ μια πάσα θα ήταν καλύτερη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συνεισφέρει, καθώς η ικανότητά του στην ντρίμπλα και η ταχύτητά του βοηθούν να δημιουργηθούν χώροι για παίκτες όπως ο Μερίνο.
«Η Γαλλία έχει εξαιρετικές δυνατότητες, όπως και εμείς. Έχουμε πολύ υψηλές προσδοκίες για τον επόμενο αγώνα. Γνωρίζουμε τις μεγάλες δυνατότητες που έχει ο αντίπαλος που έχουμε μπροστά μας, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι η μόνη ομάδα που τους έχει νικήσει στους δύο τελευταίους ημιτελικούς που έχουν παίξει ήμασταν εμείς». λέει ο Ισπανός κόουτς.
Το πλεονέκτημα της Ισπανίας
Οι ομάδες που έχουν απομείνει σε αυτό το Μουντιάλ έχουν ένα κοινό: Μια ξεκάθαρη ιδέα και μια ταυτότητα. Κι αυτό καθώς οι εθνικές δεν έχουν τον χρόνο να δημιουργήσουν στους κόλπους τους, την σύνθεση των συλλόγων. Επομένως το μήνυμα πρέπει να είναι απλό και επαναλαμβανόμενο. Αυτό είναι το σημείο όπου η Ισπανία έχει ένα πλεονέκτημα από τους υπόλοιπους διεκδικητές αφού η ταυτότητα της έχει αναπτυχθεί εδώ και δεκαετίες. Οι παίκτες και οι προπονητές επιλέγονται επειδή ταιριάζουν στην ιδέα κι όχι το αντίστροφο. Και έχουν καταφέρει να εξελίξουν το στυλ τους επειδή τα θεμέλια προϋπήρχαν.
Ο Ντε λα Φουέντε έχει κληρονομήσει αυτή την ταυτότητα και όπως είχε πει κάποτε ο Πεπ Γκουαρδιόλα μιλώντας για τον Γιόχαν Κρόιφ, «ο Κρόιφ έχτισε τον ναό και εμείς απλώς τον συντηρούμε και τον ανακαινίζουμε»».
Ο προπονητής της Ισπανίας έχει ανεβάσει επίπεδα την ομάδα, δίνοντάς της περισσότερη ευελιξία αλλά και σταθερότητα, βάθος, άνεση στις μεταβάσεις αλλά και το απρόβλεπτο στοιχείο στο τελευταίο τρίτο.
Η Ισπανία μπορεί για τους αντίπαλους της να είναι η πιο εύκολη ομάδα στην ανάλυση αλλά είναι η πιο δύσκολη να νικηθεί.
Με το Πράσινο Ακρωτήρι η ομάδα δεν είχε καλή κυκλοφορία, εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, η μηχανή λειτούργησε ξανά ομαλά. Με την Ουρουγουάη γνώριζε ότι στο παρελθόν είχε χάσει αγώνες παρασυρόμενη σε προκλήσεις των αντιπάλων και γι αυτό επέμεινε στην ηρεμία, την πειθαρχία και τον συναισθηματικό έλεγχο.
«Η εμπειρία με έχει διδάξει να αντιμετωπίζω αυτές τις καταστάσεις πολλές φορές. Εχω περάσει από αυτά τα παιχνίδια τα έχω ζήσει και συνήθως χάναμε. Γιατί; Επειδή μας αποπροσανατόλιζαν και μας άλλαζαν τον ρυθμό».
Οι συνεντεύξεις Τύπου που παραχωρεί, αντικατοπτρίζουν τις ίδιες αξίες. Τις προετοιμάζει με τη βοήθεια του Αιτορ Καράνκα, διευθυντή ποδοσφαίρου στην ομοσπονδία, της ομάδας Τύπου και επίσης του ψυχολόγου της ομοσπονδίας, πρώην παίκτη Χαβιέρ Λόπεθ Βαγιέχο. Ωστόσο αυτοσχεδιάζει όταν το απαιτεί η κατάσταση μιλώντας από καρδιάς. Αποκαλεί τους δημοσιογράφους με το όνομά τους επειδή όπως λέει, «στο σπίτι μου με δίδαξαν ότι ο σεβασμός ξεκινά με την αναγνώριση του ατόμου που έχεις απέναντί σου».
Κοιτάζει τους ανθρώπους στα μάτια και τους αντιμετωπίζει με ίσους όρους. Με ίσους όρους θα αντιμετωπίσει και την Γαλλία την ερχόμενη Τρίτη στον ημιτελικό. Και είναι σίγουρο, πως αν δεν πράξει το ίδιο και η παρέα του Εμπαπέ, θα βρεθεί προ εκπλήξεων…
