ΠΤΥΧΕΣ

Ανάμεσα στα παλιά βιβλία που έχω κατά καιρούς αγοράσει υπάρχουν ορισμένα που φέρουν τα αρχικά του πρώτου ιδιοκτήτη τους, καθώς από περισσή αγάπη είχαν δοθεί για βιβλιοδεσία.

Στο Θησείο, στο Μουσείο Ηρακλειδών, στο νέο παράρτημα επί της Αποστόλου Παύλου, είδα μια σκηνή από την παλιά Αθήνα που έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου.

Είχα πάρει ένα ταξί από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας με προορισμό τη Λένορμαν. Στρίψαμε στην Ιουλιανού και, λόγω κίνησης, το ταξί έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε για λίγο έξω από την παλιά πολυκατοικία στον αριθμό 26.

Οσοι έχουν ζήσει πολλές φορές το προεκλογικό κλίμα στην Αθήνα, θα θυμούνται τις εκκωφαντικές μουσικές, νύχτα-μέρα, από τα μεγάφωνα δεμένα ψηλά στους στύλους της Πανεπιστημίου, τα πανό, τις αφίσες, τα χαρτιά…

Ημουν μόνος, στην καρδιά της Αθήνας. Ηταν απόγευμα, με ανοιχτά τα καταστήματα, εκείνη την ώρα που ανάβουν τα φώτα στους δρόμους, καθώς η νύχτα αχνοφαίνεται στο βάθος.

Η ​​μυρωδιά από το έλατο που γέμιζε το σπίτι είναι η πιο βαθιά χριστουγεννιάτικη, προσωπική, ανάμνηση, σχεδόν ως βίωμα και αισθησιακή εμπειρία.

Στη γωνία της οδού Πειραιώς με την Ιερά Οδό, στέκεται η «Βιοτεχνία Υαλικών» της φαντασίας. Ξαναδιάβασα αυτό το μυθιστόρημα του Μένη Κουμανταρέα σε μια όμορφη έκδοση του «Κέδρου» από το 1978 (γ΄ έκδοση) με τα σχέδια της Ερικας Ευαγγελίδου.

Η θέα της Αθήνας σε φωτογραφίες της Κατοχής μάς δείχνει τα ψηλά κτίρια που είχαν ήδη αρχίσει να πυκνώνουν, κατά κύριο λόγο, στο Κολωνάκι και στο Σύνταγμα, και πιο μακριά, στην Πατησίων.

Πολλές φορές παρατηρώ τα κάποτε «νέα» κτίρια που αντικατέστησαν τα ιστορικά κτίσματα του 19ου αιώνα. Και κάθε φορά που περνάω από την οδό Πειραιώς, αναζητώ τη γωνία με την οδό Μενάνδρου.

Σ' ένα συρτάρι αστικής μνήμης επιζούν τα χάρτινα τεκμήρια των Αθηναίων που είχαν την ευγενή πρόθεση να κερδίσουν μεταθανάτια ζωή.

Ο χρόνος δίνει τις απαντήσεις. Με τρόπο ήπιο. Είχα εξέλθει από το μοντέρνο κτίριο στο άλλοτε κτήμα Θων, όπου είχα μπει για να πάρω στα γρήγορα ένα καφέ, και κινήθηκα να περιεργαστώ από κοντά το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.

Από ψηλά η Αθήνα μοιάζει λευκή πολιτεία. Από τα παλιά χρόνια, έλεγαν ότι άσπριζε στο φως. Βέβαια, τα πέτρινα σπίτια του 19ου αιώνα αλλιώς απορροφούσαν και αντανακλούσαν το φως και με άλλο τρόπο βρέχονταν κι έβγαζαν τις τερακότες και τα λουλακιά σαν υδατογραφίες.