ΠΤΥΧΕΣ

Οι πολλές, μικρές ιστορίες της Αθήνας, αυτές που κάνουν την πόλη μια πλατιά αφήγηση, με έσερναν στην ανηφόρα της οδού Μαυρομιχάλη.

Στην οδό Ακαδημίας, μου ήρθαν στο μυαλό οι εικόνες από την εξαιρετική έκθεση για τον αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Βουρέκα στο Μουσείο Μπενάκη (2012), όταν το βλέμμα μου σκάλωσε σε ένα από τα πολλά έργα του στο κέντρο της Αθήνας: στο κτίριο της ΧΑΝ, γωνία Ομήρου και Ακαδημίας.

Τις προάλλες που βγήκα από το μετρό στην πλατεία Ομονοίας, είδα όλη την πλευρά προς την οδό Δώρου γεμάτη κόσμο. Τα τραπεζάκια ήταν γεμάτα και προς στιγμήν είχα την αίσθηση ότι έβλεπα μια άλλη πλατεία.

Η πρώτη πεζοπορία στην Αθήνα, με την πρώτη συννεφιά του Σεπτεμβρίου, με έφερε στην περιοχή του Μουσείου. Και καθώς έσπρωχνα τη βαριά εξώπορτα της παλιάς πολυκατοικίας στην οδό Μπουμπουλίνας, που ήταν ο προορισμός μου, σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν ήμουν κάτοικος της περιοχής.

Είναι φορές που ένα μικρό βιβλίο μπορεί να ανάψει ένα φανό μέσα σου και να σε οδηγήσει σε αθηναϊκά μονοπάτια, που δεν έζησες, αλλά που νιώθεις από πάντα.

Υπάρχει η καρδιά της Αθήνας, όπως υπάρχουν και τα αιμοφόρα αγγεία της. Λόγω ρυμοτομίας, τα δεύτερα τα τοποθετώ ανάμεσα στην Πλατεία Κλαυθμώνος και την Αθηνάς…

Σαν θυρεοί και οικόσημα οι επιγραφές των κινηματογραφικών αιθουσών, χειμερινών και θερινών, ήταν και είναι ακόμη, όσες επιζούν, κομμάτι μιας αδιόρατης μυθολογίας.

Θ​​α έπρεπε να καθιερωθεί ως «πράσινο της Βικτωρίας», τουλάχιστον στην αθηναϊκή καθομιλουμένη, το χρώμα που έχουν τα γερμανικά πλακίδια στον υπόγειο σταθμό της πλατείας.

Αίολος. Το καστρόσπιτο της οδού Καλλιδρομίου.

Η πόλη έχει γεμίσει με πλανόδιους φωτογράφους, χωρίς αμοιβή. Βλέπω τα αποτελέσματα του κόπου τους στο Instagram και στο Facebook και σκέφτομαι, τόσες φωτογραφίες, η Αθήνα ποτέ της δεν ευτύχησε να έχει.

Ε​​να βράδυ, πριν πέσει ακόμη το σκοτάδι, που είχα να πάω στο Μέγαρο, λοξοδρόμησα πριν αρχίσει η συναυλία στα απέναντι στενά. Αρχικά, ήθελα να δω το κενό από το κατεδαφισμένο σπίτι της οδού Λαμψάκου.

Είναι ένα τριώροφο σπίτι στον πεζόδρομο της οδού Πολυτεχνείου. Στάθηκα απέναντί του καθώς είχα λίγο χρόνο να σκοτώσω πριν από μία συνάντηση, και τα βήματά μου γυρόφερναν στους δρόμους που έβγαιναν στην Πατησίων. Η αύρα της πλατείας Αιγύπτου έφτανε μέχρι εδώ και τύλιγε την περιοχή του Μουσείου και του Πολυτεχνείου με μία νοτισμένη αστική παρακμή.