ΠΤΥΧΕΣ

Μπορεί να εφευρεθεί ένας μύθος για την αστική Αθήνα; Και όταν λέμε αστική Αθήνα εννοούμε την Αθήνα που ήταν κάποτε νέα και αισιόδοξη, το 1950 και 1960 και 1970…

Γ​​ωνία Κοραή και Πανεπιστημίου, στέκει το κτίριο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. 

Υ​​πάρχουν μέρες, όπως αυτές οι πολύ ζεστές του καλοκαιριού, που η Αθήνα αχνίζει. Η ζέστη διυλίζει τους όγκους, γεννά ψευδαισθήσεις αποστάσεων και μεταφέρει μια αίσθηση σχεδόν απόκοσμη. 

Η Αθήνα έχει γίνει μια πόλη γεμάτη μοναξιά. Ισως η αίσθηση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις εικόνες γεμάτες ζωή σε κάποια σημεία της πόλης, ιδίως τώρα το καλοκαίρι, που η ανάγκη για χαρά είναι μεγάλη.

Οσο περίεργο και αν ακούγεται, το Παναθηναϊκό Στάδιο υπήρξε το σύμβολο της Μοντέρνας Ελλάδας, ένα χρόνο πριν από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Σηματοδότησε τη θέληση αυτής της μικρής χώρας στην άκρη της Ευρώπης, να μπει στον χάρτη των προηγμένων εθνών.

Η Αθήνα δεν θα ήταν «Αθήνα» όπως την νοούμε σήμερα, αν δεν υπήρχε η Ευρώπη. Αυτά τα αυτονόητα τα ξαναφέρνουμε μπροστά, αυτήν την περίοδο, από ανάγκη.

Σ​​την οδό Βουλής, προς την Κολοκοτρώνη, υπάρχει ακόμη ένα κομμάτι της Αθήνας που ζει με το ένα πόδι στο χθες και το άλλο στο σήμερα. Πριν πλησιάσεις καν στο «Αριστον» βλέπεις κόσμο με την τυρόπιτα στο χέρι, μετά σου γαργαλάει τη μύτη η μυρωδιά και μετά παλεύεις με τον πειρασμό. 

​Το Ιλίου Μέλαθρον, στην οδό Πανεπιστημίου, το σπίτι του Ερρίκου Σλήμαν, στεγάζει τα τελευταία χρόνια το Νομισματικό Μουσείο.

Επιχείρησα για μία ακόμη φορά να περπατήσω από τον σταθμό του Θησείου μέχρι το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς αρχίζοντας την πορεία μου από τον πεζόδρομο της Ερμού προς τον Κεραμεικό και το Γκάζι.

Οταν διαβάζεις για τον Κώστα Η. Μπίρη (1899-1980), αναρωτιέσαι αν υπάρχουν σήμερα τέτοιοι υπερασπιστές της Αθήνας.

Η οδός Χαλκοκονδύλη,  από την πλατεία Λαυρίου ώς την Πατησίων, έχει ομοιομορφία με τα ψηλά κτίρια της δεκαετίας του 1950, ως επί το πλείστον. Είναι όλα κακοσυντηρημένα, αλλά αν τα φρόντιζε κάποιος θα είχε καθαρά μέτωπα μεταπολεμικού ιταλικού ρασιοναλισμού. Ολα κτίρια γραφείων ή ξενοδοχεία.

Περπάτησα πρόσφατα, για πολλοστή φορά, τη Σταδίου από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια και παρατηρούσα την πόλη σαν να ήταν κάτι ξένο προς εμένα.