ΚΡΙΤΙΚΗ

Μια μέρα ένας άνδρας αποφασίζει να στείλει στον επτάχρονο γιο του, που ζει μακριά του, μια κούτα γεμάτη δώρα. Εδώ αρχίζει και τελειώνει η πλοκή στη νουβέλα του Δημήτρη Τανούδη. Τόσο στην πρώτη όσο και στην τελευταία σελίδα ο αφηγητής παραμένει καθισμένος σε ένα παγκάκι, «τελείως ασάλευτος, ξανά μουδιασμένος».

Ο Κολομβιανός μυθιστοριογράφος Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκεζ (γενν. 1973) εξετάζει ξανά τα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούν το νεότερο μυθιστόρημα από τη γένεσή του, πριν από πεντακόσια χρόνια – αντικρίζοντάς τα βέβαια μέσα από το πρίσμα της δικής μας εποχής.

Μετά έξι χρόνια συγγραφικής απουσίας, ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης επανεμφανίζεται με ένα μεγάλο μυθιστόρημα. Η πλοκή καλύπτει μόλις μία διετία, 2021-2023, ωστόσο στις επτακόσιες δεκαεπτά σελίδες απλώνεται ένα σύνθετο ανάπτυγμα της ελληνικής πραγματικότητας σε βάθος χρόνου.

Σε απόσταση ανάσας από την κοινή εμφάνιση της ελληνικής ορχήστρας νέων Underground και της Φιλαρμονικής Νέων του Βρανδεμβούργου, δηλαδή δύο ορχηστρών με νέους μουσικούς, ένα ακόμα ανάλογο σύνολο, η Ελληνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων (ΕΛΣΟΝ), εμφανίστηκε στις 6 Μαΐου στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης».

Οι ιστορίες της Ελενας Μαρούτσου υποφέρουν από ευαισθησίες. Ασφαλώς η ευαισθησία είναι θεμελιακό στοιχείο ενός λογοτεχνικού βλέμματος, αλλά μπορεί να αποβεί καταστροφική για τη λογοτεχνικότητα του κειμένου.

Ενα μυθιστόρημα που είναι ταυτόχρονα και σεμινάριο δημιουργικής γραφής για την crime λογοτεχνία

Ως αφιέρωμα στο Eτος Σοστακόβιτς προβλήθηκε η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών που πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης», παρότι δύο από τα τρία έργα του προγράμματος προέρχονταν από την πένα άλλου συνθέτη, του Φινλανδού Ζαν Σιμπέλιους.

Εχοντας ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάτω από τη σκιά του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», θεωρώ την ανθολογία της Κλαίρης Μιτσοτάκη πολύτιμη συμβολή.

«Το μυαλό μου ζυγίζει αυτοκτονία και λεφτά, λεφτά κι αυτοκτονία».

Ενας νοσηρός νοτιάς φυσάει στις σελίδες του νέου βιβλίου του Μιχάλη Μακρόπουλου.

Η σχέση μητέρας – κόρης δείχνει, ήδη με τον πανάρχαιο μύθο Δήμητρας – Περσεφόνης, τη θεμελιώδη σημασία της για την ύπαρξή μας πάνω στη γη.

Τους αναγνώστες και φοιτητές που, όχι αδίκως, έχουν ταυτίσει τον εμβληματικό μελετητή της ιστορίας των ιδεών, των ιδεολογιών και των συλλογικών συνειδήσεων Κ. Θ. Δημαρά (1904-1992) με την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα και τον νεοελληνικό Διαφωτισμό, οι πρώιμες απόψεις του νεαρού Δημαρά ασφαλώς θα τους εκπλήξουν.