ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο εξ Αλβανίας ορμώμενος Λουάν Τζούλις (Luan Xhuli, κατά το εύχρηστο site γνωστού βιβλιοπωλείου· μόνον λατινικά αναγνωρίσιμος στη biblionet που, στο «Λουάν Τζούλις», βγάζει «κανένα αποτέλεσμα»!), με πλούσιο ποιητικό έργο και στις δύο γλώσσες, αλβανικά και ελληνικά, κάτοικος Ελλάδας από το 1995, έγινε φέτος 70 ετών.

Τι επέφερε τον θάνατο της γερμανικής γλώσσας, αναρωτήθηκε ο Τζορτζ Στάινερ στο περίφημο έργο του «Γλώσσα και σιωπή» του 1959.

Τη 12η Απριλίου 1963, μια γυναίκα, η Ολγα Ζ., ρίχνει το ενός έτους παιδί της στον Θερμαϊκό. Το 2022 ένας συγγραφέας αρχίζει να αναζητά την ιστορία της.

Στο «Μέσα χρώμα» ο Βασίλης Τσιμπούκης μετατρέπει το ρίσκο της αφηγηματικής ατέλειας σε πεδίο στοχασμού πάνω στην ίδια τη φύση των εικαστικών διαδρομών του ζωγράφου. Ισως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου.

Μια διαδρομή μισού αιώνα, που περιλαμβάνει σχεδόν εξακόσια ποιήματα, καταθέτει στη συγκεντρωτική υπό συζήτηση έκδοση του ποιητικού έργου του ο Γιώργος Βέης (γεν. 1955).

Τι είναι δυνατόν να σημαίνει για εμάς σήμερα «Η Λυγερή» του Ανδρέα Καρκαβίτσα (1865-1922);

«Εκείνος», ο Λούης, «αγροίκος» αριστερός, με βεβαρημένο παρελθόν, έχει έρθει στο ακατοίκητο νησί για να ξεφύγει από τους διώκτες του.

Οταν ήταν παιδί ο Αλκιβιάδης παραξενευόταν με το όνομά του. Μετά κατάλαβε πως και ο ίδιος ήταν σπάνιος, καθότι απίστευτα όμορφος. Λίγο αργότερα συνειδητοποίησε με τρόπο τραγικό το εφήμερο της ομορφιάς. Μια νεαρή γυναίκα, θύμα trafficking, είχε ξεχάσει πώς ήταν ο ήλιος.

Φαίνεται ότι ο όρος «λευκαύγεια», που δίνει τον τίτλο στην υπό συζήτηση τρίτη συλλογή του Μιχάλη Κονάρη (γεν. 1978), δεν είχε καθιερωθεί την εποχή που κυκλοφόρησε το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ελευθερουδάκη, δηλαδή στον Μεσοπόλεμο.

Επίμονη καθηγήτρια Φιλολογίας, η Χριστίνα Ντουνιά μελετά πολλές δεκαετίες τώρα τον Καρυωτάκη διερευνώντας μαζί με το έργο του τον βιογραφικό του ορίζοντα και το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο δημιουργός παρήγαγε την ποίησή του.

Ο Σαβίριν Ροντιόν Αντόνοβιτς είναι ένας πάρα πολύ τυχερός άνθρωπος. Υπό τη σκέπη του πατέρα του, διαπρεπούς γιατρού, περνάει ακηλίδωτος τα χρόνια που ακολούθησαν την Οκτωβριανή Επανάσταση μέχρι τον θάνατο του Στάλιν το 1953.

Η ποιήτρια Ανθούλα Σταθοπούλου (1908-1935) μοιάζει μάλλον κινηματογραφική ηρωίδα παρά μορφή από την ιστορία της λογοτεχνίας. Ελαμψε για λίγο στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου, υπήρξε η πρώτη σύζυγος του ποιητή Γιώργου Βαφόπουλου και, στα 27 της χρόνια, έφυγε από τη ζωή, ενώ το έργο της χάθηκε από το εκδοτικό προσκήνιο.