ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 2015

Η προβολή του ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» των δημοσιογράφων Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτώριας Δενδρινού προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, μεγάλο ενδιαφέρον.

Τι μπορεί να διδάξει η επιστήμη των διαπραγματεύσεων, δέκα χρόνια μετά.

Από τη λήξη του Μνημονίου, στο δημοψήφισμα και από το «Οχι» στον τελικό συμβιβασμό και το αποτύπωμά του

Η Ελένη Βαρβιτσιώτη και η Βικτώρια Δενδρινού περίμεναν ότι το ντοκιμαντέρ τους για την ελληνική κρίση θα προκαλούσε αντιδράσεις προτού καν προβληθεί. Θέλουν να φρενάρουν τον Τσίπρα; Πώς έκαναν την έρευνά τους και ποιο ερώτημά τους έχει μείνει αναπάντητο.

Σε συνέντευξή του, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος ανέφερε ότι ήταν σωστό που ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχθηκε τους όρους των δανειστών, σημειώνοντας ωστόσο ότι «αυτό έπρεπε να είχε γίνει έξι μήνες νωρίτερα».

Η συζήτηση για το τι συνέβη το καλοκαίρι του 2015 ξεκίνησε και οι πρωταγωνιστές επιχειρούν να διαμορφώσουν τη δική τους ιστορική «αλήθεια». Θεμιτό και απαραίτητο. Πολλά είναι, όμως, ακόμη τα αναπάντητα ερωτήματα. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να απαντήσει σε μερικά.

Ιούλιος 2015. Η χώρα κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα: ένα συντριπτικό «Oχι» στο δημοψήφισμα, μια συμφωνία για νέο μνημόνιο λίγες ημέρες μετά, και στο μεσοδιάστημα, το κλειστό συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Αποσπάσματα από τα πρακτικά εκείνης της δραματικής σύσκεψης διέρρευσαν δέκα ολόκληρα χρόνια μετά.

To παρ’ ολίγον Grexit το καλοκαίρι του 2015, με την αιφνιδιαστική διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, δοκίμασε τη συνοχή της Ζώνης του Ευρώ. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον ότι η προσπάθεια για επαναφορά της εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών-μελών ήταν σωστή και παραμένει προϋπόθεση για το μέλλον της Ε.Ε.

Συζητoύμε τα πρακτικά της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών (υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) στον «απόηχο» του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, στο οποίο, ενάντια σε κάθε λογική, το ερώτημα περιείχε και τεχνικές λεπτομέρειες στην… αγγλική γλώσσα. Χρειαζόσουν… μεταπτυχιακούς τίτλους για να απαντήσεις «σωστά» (sic).

Εχουν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια από το επετειακό 2021, αλλά αυτό μοιάζει πολύ μακρινό, και όχι μόνο επειδή συνέπεσε με τις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας. Επιτροπές συστήθηκαν, κονδύλια δαπανήθηκαν.

Πριν από δέκα χρόνια η «Κ» φιλοξενούσε ένα ρεπορτάζ για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ Αθηνών με το αιώνιο ερώτημα για τις παραστάσεις της Επιδαύρου: να δοκιμάζονται νέες αναγνώσεις ή όχι;

Πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους και ότι αξίζουν ειδικής μεταχείρισης. Σε όσους θεωρούν κατώτερους μιλούν με αγένεια. Πιστεύουν ότι οι κανόνες δεν ισχύουν γι’ αυτούς. Στην αρχή θα προσπαθήσουν να ευχαριστήσουν και να εντυπωσιάσουν τους άλλους, αλλά –μην ξεγελιέστε– οι δικές τους ανάγκες έρχονται πάντα πρώτες.