Ο Νικόλας Καμπέρης πηγαίνει συχνά στη λίμνη Μοσχάτου με την οικογένειά του. Oπως διευκρινίζει δεν ζει κοντά, καθώς η απόσταση της λίμνης από τον οικισμό τους είναι περίπου 25 χιλιόμετρα. Παρ’ όλα αυτά φροντίζει με κάθε ευκαιρία να περπατάει στις όχθες της μαζί με τα τέσσερα παιδιά του. «Είναι ένας τρόπος να βγαίνουν και αυτά μαζί μου από τα στενά όρια του οικισμού, να συναντούν την πόλη και τη φύση όχι ως κάτι ξένο, αλλά ως κάτι στο οποίο έχουν και εκείνα θέση», λέει στην «Κ». Αυτή άλλωστε, όπως εξηγεί, είναι και η βασική του αγωνία για όλα τα παιδιά του οικισμού: να μη μεγαλώνουν αποκομμένα.
Τρεις τόνοι σκουπίδια και ένα δελτίο 20 ετών
Η Μαύρικα είναι ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς Ρομά στην περιοχή. Σύμφωνα με τον ίδιο, ζουν εκεί περίπου 2.500 άνθρωποι, σε 120 σπίτια, περίπου 90 παράγκες και 70 κοντέινερ. Ο κ. Καμπέρης, 43 ετών, δραστηριοποιείται εδώ και δεκαετίες στην κοινότητα και εργάζεται ως διαμεσολαβητής Ρομά, ένας ρόλος που στην πράξη επιχειρεί να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στον οικισμό και τους θεσμούς: το σχολείο, τον δήμο, τις κοινωνικές υπηρεσίες, το σύστημα υγείας.
Η ιδέα για τον καθαρισμό ωστόσο δεν ξεκίνησε από κάποια οργανωμένη καμπάνια. Ξεκίνησε από μια από τις καθιερωμένες τους οικογενειακές βόλτες, όταν ο Σωτήρης, ο 9χρονος γιος του, εντυπωσιάστηκε από το τοπίο αλλά στενοχωρήθηκε από την εικόνα των σκουπιδιών. «Μου είπε να κάνουμε κάτι. Μια γιορτή καθαριότητας για να μαζέψουμε όλα αυτά τα σκουπίδια», λέει ο κ. Καμπέρης.
Αυτή η φράση ήταν αρκετή για να κινητοποιήσει και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας Roma in Action (Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταρεία), που σε συνεργασία με τον Δήμο Λίμνης Πλαστήρα οργάνωσε τη δράση. Την Κυριακή 17 Μαΐου περίπου 50 Ρομά του οικισμού, μαζί με κατοίκους της περιοχής συγκέντρωσαν σχεδόν τρεις τόνους απορριμμάτων.
Η βασική μου επιθυμία είναι τα παιδιά του οικισμού να έρχονται σε επαφή με την κοινωνία και να μην γκετοποιούνται
«Οι ενήλικες μπήκαμε στα βράχια με γάντια και σακούλες, ενώ τα παιδιά μαζέψανε τα σκουπίδια γύρω από τη λίμνη. Βρήκαμε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς: από πλαστικά ποτηράκια μέχρι και τιμόνια αυτοκινήτων. Σκουπίδια που είχαν μείνει εκεί για χρόνια. Ανάμεσά τους βρήκα ακόμα και ένα δελτίο στοιχήματος 20ετίας, κοιτούσα ξανά και ξανά τη χρονολογία και δεν μπορούσα να το πιστέψω».
Για τον ίδιο, οι δράσεις εκτός οικισμού δεν είναι συμβολικές κινήσεις δημοσίων σχέσεων, αλλά ένας τρόπος να εκπαιδεύονται τα παιδιά στην ιδέα ότι ο δημόσιος χώρος τα αφορά. «Η βασική μου επιθυμία είναι τα παιδιά του οικισμού να έρχονται σε επαφή με την κοινωνία και να μην γκετοποιούνται», λέει ο κ. Καμπέρης. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί η συγκεκριμένη δράση δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως μια περιβαλλοντική πρωτοβουλία.
«Ο καθαρισμός της λίμνης ήταν για εμάς και μια πράξη αντιστροφής ρόλων. Μια ομάδα που συχνά καλείται να απολογηθεί για τον τρόπο που ζει, βγήκε στον δημόσιο χώρο και ανέλαβε ευθύνη για κάτι που αφορά όλους. Και το έκανε ξεκινώντας από την επιθυμία ενός παιδιού να βλέπει καθαρό έναν τόπο που του άρεσε». Για τον κ. Καμπέρη, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Οχι μόνο οι τρεις τόνοι απορριμμάτων, αλλά το παράδειγμα που δόθηκε στα παιδιά του οικισμού. «Να δουν ότι μπορούν να συμμετέχουν. Να μην περιορίζονται στη Μαύρικα. Να μη μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι η κοινωνία αρχίζει και τελειώνει έξω από αυτούς».
