Εχετε νιώσει ποτέ ότι το σύμπαν σάς στέλνει σημάδια; Εγώ το ένιωσα προ ημερών στο γραφείο. Την ώρα που προσπαθούσα μάταια να βάλω σε τάξη όλες τις πληροφορίες που είχα συλλέξει για το πώς εξελίχθηκε φέτος η τάση του wellness (ενώ το κινητό μου με ειδοποιούσε ότι για άλλη μία ημέρα δεν είχα πιάσει τον στόχο βημάτων), άρχισα να χαζεύω στο Ιντερνετ. «Σταματάω το YouTube!» ήταν ο τίτλος του τελευταίου βίντεο της Πηνελόπης Αναστασιάδου (18/12/25) στο YouTube. Οπα! Την Πηνελόπη την παρακολουθώ πολλά χρόνια. Ηρεμη δύναμη, ευγενική παρουσία, παράγει περιεχόμενο που σε ησυχάζει. Διατροφή, οργάνωση σπιτιού, «πώς να έχεις ένα πιο παραγωγικό φθινόπωρο», «αναδιοργάνωση σπιτιού», «fitness motivation», «summer glow up» και τέτοια. Το τελευταίο βίντεο ήταν διαφορετικό.
«Ενιωθα πάρα πολλές τύψεις», λέει μεταξύ άλλων, «γιατί στα βλογκ φαινόταν ότι περνάω μια ωραία, ανέμελη μέρα, αλλά αυτό το έκανα μόνο εκείνη την ημέρα. Στην πραγματικότητα όλες τις ημέρες πριν και όλες τις ημέρες μετά ήταν ένας πανικός, προσπαθούσα να προλάβω όλα τα deadlines που είχα ή μόνταρα στο κινητό σαν το ζόμπι από τη στιγμή που ξυπνούσα (…). Ενιωθα τύψεις που σας ανέβαζα ένα βλογκ που φαινόταν τι ωραία ζωή που έχω, ενώ όλες τις υπόλοιπες ημέρες έκλεινε η κάμερα και ήμουν σε κανονικό πανικό. Και πιστεύω αυτό το wellness, που δεν ξέρω καν τι σημαίνει πια, στο δικό μου μυαλό είναι να ζεις μια φυσιολογική ισορροπημένη ζωή, με διαλείμματα, παύσεις, ένιωθα σαν να μην το πρεσβεύω». Δεν ήταν απλώς το burnout μιας ινφλουένσερ. Ηταν ό,τι πάει λάθος με το μοντέλο ευεξίας σήμερα. Από το πουθενά, η Πηνελόπη μου είχε δείξει τον δρόμο.
Οπως το ζούμε σήμερα, το wellness, το κυνήγι της σωματικής και ψυχικής ευεξίας έχει τις απαρχές του στα μέσα της δεκαετίας του 2010. Τότε η άνοδος των σόσιαλ μίντια, της κουλτούρας της αυτοβελτίωσης και της ατομικής ευθύνης για την υγεία είχαν συναντηθεί με μια πραγματική ανάγκη: το άγχος και την επισφάλεια. Μέσα στο χάος, το wellness υποσχόταν μια ζωή σε ισορροπία. Πολύ γρήγορα, βεβαίως, η αγορά είδε μια μεγάλη ευκαιρία. Είναι άλλωστε απίστευτα πιασάρικη η ιδέα ότι αν καταφέρεις να κάνεις αρκετά σωστά πράγματα για τον εαυτό σου, κάποια στιγμή θα νιώσεις καλά. Κάπως έτσι, με τη βοήθεια και της βιομηχανίας (από το coaching μέχρι τα γιλέκα με βάρη, η παγκόσμια αγορά ευεξίας αγγίζει το 1,8 τρισ. δολάρια), από φροντίδα, το wellness έγινε καθήκον: ύπνος, άσκηση, διατροφή, ψυχική υγεία, όλα μπήκαν στο πρόγραμμα μαζί με τις υπόλοιπες δουλειές μας.
Η νέα κατανάλωση
Τη χρονιά που φεύγει, η τάση γνώρισε έκρηξη, λέει στην «Κ» η Γλαύκη-Σάσα Πακάλη, που διατηρεί τη σελίδα στο Facebook Glafki’s Dolce Vita, με 250.000 ακολούθους και θέμα τη μόδα και την ομορφιά (και στην οποία καταφεύγω συχνά-πυκνά για συμβουλές για τη βραδινή ρουτίνα ομορφιάς, που από μηδέν λεπτά προ ετών σήμερα έχει φτάσει να διαρκεί μισή ώρα – το wellness θεωρεί κρίσιμο να ξεκλέβεις χρόνο για τον εαυτό σου, έστω και στο μπάνιο).
«Αν και από το 2024 ήταν ξεκάθαρο πως αυτό που αποκαλούμε wellness ή με απλά λόγια ευεξία θα είχε ανοδική τάση, αυτό που συνέβη το 2025 πιστεύω πως ξεπέρασε κάθε υποτιθέμενο σενάριο. Μιλώντας πάντα για την Ελλάδα, όροι όπως ευεξία, μακροζωία, ρουτίνες, fitness, ψυχική φροντίδα, αυτοαποδοχή, συνέπεια, mindfulness μπήκαν στην καθημερινότητα του μέσου πολίτη, όχι μόνον ως trend ή μόδα, αλλά πλέον ως στάση ζωής. Ο μέσος καταναλωτής έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στην απόκτηση συνηθειών, προϊόντων και υπηρεσιών που προάγουν την υγεία και την ολιστική αντιμετώπισή της, παραμερίζοντας ανάγκες που διαχρονικά είχαν υψηλή θέση στην προτίμηση του, όπως η ένδυση και η υπόδηση».
Ειδικά στην ομορφιά, σύμφωνα με την ίδια, για πρώτη φορά στα χρονικά οι καταναλωτές σταμάτησαν να ανταποκρίνονται σε διαφημίσεις και εντυπωσιακές συσκευασίες. «Πλέον εκπαιδεύονται με βάση τις ανάγκες της επιδερμίδας τους, να επιλέγουν τα συστατικά που θεωρούν αναγκαία για τους ίδιους».
Oπως κάποιοι ανακαλύψαμε τα κορεατικά προϊόντα ομορφιάς, άλλοι ανακάλυψαν το τρέξιμο. «Γιατί τρέχεις; Σε κυνηγάει κανείς;», ρωτούσε παλιότερα τους φίλους του που έτρεχαν ο Θανάσης Γεντίμης, ο άνθρωπος πίσω από το cinemanews.gr. Πλέον τέτοια πειράγματα ακούει αυτός. Το τρέξιμο που ξεκίνησε δειλά πριν από λίγα χρόνια, φέτος εξελίχθηκε σε κανονικό, σχεδόν «επαγγελματικό» χόμπι. Θα τον βρεις να τρέχει σε αγώνες, αλλά και μέσα στην πόλη κάτι νύχτες μεσοβδόμαδα, στο πλαίσιο των ομάδων τρεξίματος που έχουν δημιουργήσει μεγάλα αθλητικά brands. («Ευκαιρία να καθαρίσεις το μυαλό, να γεμίσεις ενέργεια και να κάνεις αυτό το λίγο παραπάνω που σε κάνει να νιώθεις καλά», γράφουν στη σελίδα στο Facebook με τα επερχόμενα running sessions.)
«Δεν ήταν κάποιο ηλικιακό ορόσημο, δεν ήταν η κλεισούρα της καραντίνας, δεν ήταν συμβουλή γιατρού», λέει ο Θανάσης για τους λόγους που ξεκίνησε το τρέξιμο. «Παραφράζοντας τον Φορεστ Γκαμπ… απλά μια μέρα μου μπήκε η ιδέα ότι θα ήθελα να δοκιμάσω να τρέξω. Αλλωστε είναι κάτι που δεν χρειάζεσαι παρά ένα ζευγάρι παπούτσια». Συνεχίζει ακάθεκτος, αφού όχι μόνο έχασε μερικά κιλά και βελτίωσε τη φυσική του κατάσταση, αλλά κυρίως βρήκε ότι έτσι ξέκλεβε χρόνο για τον εαυτό του. «Το κάνω για μένα, για το αίσθημα ευχαρίστησης που αφήνει. Χωρίς να με νοιάζουν οι άλλοι. Οπως στο επεισόδιο από τα “Φιλαράκια” που η Φοίβη τρέχει, χωρίς να της καίγεται καρφάκι για το τι πιστεύουν όσοι τη βλέπουν».
Εισπνοή – εκπνοή
Η άθληση αποτελεί τεράστιο κομμάτι του wellness και στην Ελλάδα. Μάλιστα, μετά μια περίοδο που κυριαρχούσε η επίπονη, στρατιωτικού τύπου γυμναστική, τη σκυτάλη έχουν πάρει μορφές άσκησης που δίνουν έμφαση στη λειτουργικότητα του σώματος, στην αναπνοή, στη συγκέντρωση, στη μείωση του άγχους. Στούντιο πιλάτες έχουν ανοίξει σε κάθε γειτονιά, στα οποία θα δεις να μπαινοβγαίνουν γυναίκες (κυρίως) κάθε ηλικίας με την πετσετούλα και ένα υπερμέγεθες παγούρι (χμ, έπιασα τον στόχο νερού σήμερα; Αμφίβολο).
Από τη μία πλευρά, θα ενισχύεται η επιθυμία για φυσική ομορφιά, υγεία, αποδοχή και ρεαλιστικές ρουτίνες ζωής. Από την άλλη, θα συνυπάρχει –και ενδεχομένως θα συγκρούεται– με την εμμονή στην τελειότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι άνθηση γνώρισε φέτος και η καλλισθενική γυμναστική, που δεν απαιτεί όργανα, παρά μόνον το βάρος του σώματος του αθλητή. Ο Αγγελος Ανδριώτης, ιδρυτής της International Calisthenics Academy, ο οποίος έφερε την καλλισθενική γυμναστική στην Ελλάδα προ 15ετίας μαζί με τον Δημήτρη Γιαμπουρά, έχει παρατηρήσει το «γκελ» που έκανε φέτος στο κοινό. (Τον Αγγελο μου σύστησε φίλος που φέτος έκοψε το τσιγάρο και ξεκίνησε καλλισθενική – πλέον βγάζει βίντεο στο Instagram στα οποία κάνει κατακόρυφο!).
«Στη διάδοση του fitness βοήθησε η COVID», εκτιμά ο κ. Ανδριώτης. «Ο κόσμος μπήκε στη διαδικασία να κάνει συστηματική άσκηση. Οσοι δεν είχαν ασχοληθεί ξανά ή γράφονταν σε γυμναστήρια και μετά σταματούσαν, έκαναν για μεγάλο χρονικό διάστημα αναγκαστικά, με αποτέλεσμα να δουν διαφορά στο σώμα τους, στην ενέργεια και στη διάθεσή τους. Εμειναν, λοιπόν, γιατί είδαν αποτέλεσμα. Και επειδή είδαν αυτό το αποτέλεσμα και οι άλλοι… μπήκαν κι αυτοί». Οπως λέει, άλλωστε, σήμερα η διάδοση της πληροφορίας είναι αστραπιαία μέσω σόσιαλ μίντια, reels, TikTok κ.λπ.
Τα σόσιαλ μίντια έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την έκρηξη του wellness, λέει και η κ. Πακάλη. «Οπως επίσης το ότι οι νεότερες γενιές υποστηρίζουν τη στροφή προς ένα πιο υγιεινό πρότυπο ζωής. Εμείς ως νέοι επιλέγαμε στις εξόδους μας φραπέ ή βότκα, τώρα τα παιδιά πίνουν matcha και mocktail».
Πίνακες διάθεσης
Και ερχόμαστε ξανά στην Πηνελόπη και στους ινφλουένσερ που προβάλλουν στα σόσιαλ μίντια μια τακτοποιημένη εκδοχή του εαυτού τους. Διατηρούν ημερολόγιο (ναι, το journaling, την πρακτική της συστηματικής καταγραφής των σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών μας με στόχο την αυτογνωσία, τη μείωση του άγχους, την επεξεργασία συναισθημάτων, την προσωπική ανάπτυξη, είναι μεγάλη τάση), κάνουν πιλάτες, φτιάχνουν πρωτεϊνικά smoothies και moodboards (πίνακες διάθεσης, έμπνευσης), πίνουν μάτσα λάτε με μεταλλικά καλαμάκια που κάνουν γκλιν γκλιν και θέτουν στόχους για τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο καλή ώρα, φυσικά με χρωματιστούς μαρκαδόρους. Ο εαυτός σαν πρότζεκτ, με χρονοδιαγράμματα, διαγράμματα, μετρήσεις και αποτελεσματικότητα.
Οπως όμως είπε και η ίδια στο τελευταίο της βίντεο, όλη αυτή η υπερπροσπάθεια δεν έχει αποτέλεσμα. Οσο περισσότερο προσπαθούμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας, τόσο πιο πολύ τον αμελούμε. (Να κλείνουν τα μάτια σου και να περιμένεις να απορροφηθεί το σέρουμ για να βάλεις τη ρετινόλη και να το λες «αυτοαγάπη»; Ε όχι.) Οι προσωπικοί στόχοι στα ημερολόγια συσσωρεύονται και είμαστε σταθερά κουρασμένοι, αγχωμένοι και ανικανοποίητοι. Κάνουμε τα πάντα για να νιώσουμε καλά, αλλά… συνεχίζουμε να μη νιώθουμε καλά.
Το φαινόμενο έχει ονομαστεί wellness fatigue, κόπωση της ευεξίας και περιγράφει την κούραση από τα ριζοσπαστικά πρωτόκολλα και τους γκουρού κάθε είδους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί διστάζουν να ταυτιστούν με την τάση. Η Φανή Χαριτάκη, ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου Booktique, η οποία οργάνωσε φέτος εμπειρίες «συνανάγνωσης» στην Αθήνα (ομάδες ανθρώπων που διαβάζουν όλοι μαζί το βιβλίο τους, «όπως άλλοι πάνε για τρέξιμο παρέα»), λέει ότι δεν ταυτίζεται με το wellness όπως χρησιμοποιείται σήμερα. «Αλλά δεν έχω σκεφτεί κάτι καλύτερο. Ισως “ευδαιμονία”. Οταν το κάνω retreat θα ήθελα να είναι συνδεδεμένο με την ευδαιμονία που σημαίνει στη φιλοσοφία την πλήρη «άνθιση». Προσωπικά μόνο όταν είμαι ήρεμη «ανθίζω». Το βιβλίο είναι ηρεμία».
Η αντίφαση
Η κόπωση, πάντως, δεν σημαίνει απαραίτητα υποχώρηση του wellness – ίσως σημαίνει το αντίθετο. Οπως εκτιμά η Γλαύκη-Σάσα Πακάλη, το 2026 το wellness αναμένεται να γιγαντωθεί ακόμη περισσότερο, αλλά ταυτόχρονα να γίνει βαθιά αντιφατικό. Από τη μία πλευρά, θα ενισχύεται η επιθυμία για φυσική ομορφιά, υγεία, αποδοχή και ρεαλιστικές ρουτίνες ζωής. Από την άλλη, θα συνυπάρχει –και ενδεχομένως θα συγκρούεται– με την εμμονή στην τελειότητα. («Σκεφτείτε τα πρότυπα των Ελεν Μίρεν και Κιμ Καρντάσιαν για παράδειγμα»). «Χρειάζεται ακόμη χρόνος ώστε να ωριμάσει, να γίνει πιο κατανοητή και πιο ξεκάθαρη η βαθύτερη ουσία της ευεξίας».
Προς το παρόν απεγκαθιστώ την εφαρμογή των βημάτων, κλείνω το λάπτοπ και βγαίνω να πάρω λίγο αέρα.
