Διαβάστε επίσης: Πάντα φταίνε οι δημοσκόποι
Oμως, εξίσου σταθερά, όποτε τίθενται ερωτήματα για τις πολιτικές της κυβέρνησης η πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ δηλώνει ότι συμφωνεί. (Ενδεικτικά, στην ίδια μέτρηση, το 84% συμφωνεί με το κυβερνητικό σχέδιο για την αστυνόμευση στα πανεπιστήμια.) Η αποδοχή δεν είναι μόνο προσωποπαγής συμπάθεια για τον Μητσοτάκη. Είναι και πολιτική συμφωνία με την ατζέντα της κυβέρνησής του.
Θα πει κανείς ότι η τάση αυτή δεν έχει εκλογική σημασία. Η εκτίμηση που καταγράφεται δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε κομματική προτίμηση. Ακόμη κι αν μεταφραζόταν, η δεξαμενή του ΚΙΝΑΛ είναι πολύ μικρή για να επηρεάσει τους συσχετισμούς.
Ωστόσο, το εύρημα για το ΚΙΝΑΛ είναι ενδεικτικό μιας μεγάλης μετατόπισης: το Κέντρο δεν είναι πια όπως το ξέραμε. Δεν ορίζεται από ιστορικές προκαταλήψεις και αντιδεξιούς αυτοματισμούς. Το συγκροτούν αιτήματα όπως λιγότεροι φόροι, περισσότερες επενδύσεις, περισσότερη ασφάλεια – αλλά και το αίτημα για ένα άλλο ύφος πολιτικής, αποτοξινωμένο από την εμφυλιακή πόλωση της μνημονιακής περιόδου.
Τον χώρο αυτόν δεν τον διάνοιξε μόνος ο Μητσοτάκης. Βοήθησε στη διάπλασή του και η τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η φορολογική αφαίμαξη της μεσαίας τάξης, τα Εξάρχεια, η συριζαϊκή απορρύθμιση στα πανεπιστήμια, ο πολακισμός: Ως δυσανεξία σε όλα αυτά σχηματίστηκε το νέο Κέντρο.
