Καλοκαιριάτικα, ειδικά όταν πλακώνουν οι μεγάλες ζέστες, η διάθεσή μου για μαγειρέματα πέφτει. Τις Κυριακές, βεβαίως, που κατά κανόνα περιμένω φίλους, ξυπνώ νωρίς για να μαζέψω λαχανικά από το περιβόλι και να φτιάξω τα αγαπημένα μου φαγητά της εποχής, μπριάμ/τουρλού ή κολοκυθοκεφτέδες. Θεωρώ βεβαίως ως υπέρτατη συνταγή του ελληνικού θέρους τα γεμιστά, είναι όμως μπελαλίδικα και περισσότερες από μία δύο φορές δεν τα κάνω. Φροντίζω όμως τότε να πρόκειται για υπερπαραγωγή, τα νοστιμίζω με κουκουνάρι και μαύρη σταφίδα, την τελευταία μάλιστα τη μουλιάζω πρώτα για λίγη ώρα σε κονιάκ. Πείτε με εκκεντρικό αν θέλετε, δεν θα είστε οι πρώτοι, αλλά στα δικά μου γεμιστά βάζω μόνο πιπεριές, δεν μου αρέσει καθόλου η όψη της ζαρωμένης ντομάτας, ούτε το ρύζι όπως λαπαδιάζει εντός της. Αντιθέτως, οι πιπεριές είναι άψογες, καθώς κρατούν τέλεια το σχήμα τους, ενώ το ρύζι παραμένει σπυρωτό και, κατά τη γνώμη μου, με πολύ πιο ενδιαφέρουσες στρώσεις γεύσης.
Φέτος είχα μια ατυχία: ο χειμώνας, λόγω καθυστερημένων χειρισμών μου, έκαψε τις τρεις πιπεριές rocoto που φρόντιζα, μέσα σε γλάστρες, εδώ και χρόνια. Είχαν γίνει σαν δεντράκια, με ύψος κοντά στα δύο μέτρα, και η παραγωγή τους ήταν αξιοσημείωτη, συγκόμιζα για τουλάχιστον πέντε ταψιά γεμιστά. Αυτός, άλλωστε, ήταν και ο κυριότερος λόγος που τις καλλιεργούσα από τότε που σε ένα περουβιάνικο εστιατόριο δοκίμασα, και ξετρελάθηκα, χορτοφαγικά rocoto rellenos, γεμιστά δηλαδή με αυγό, τυρί και κρεμμύδι. Σε μέγεθος οι κόκκινες, μοβ ή πορτοκαλί (ανάλογα με την ποικιλία) πιπεριές που παράγουν βρίσκονται περίπου στο ένα τρίτο των δικών μας, ενδείκνυνται λοιπόν για την παρασκευή μίνι γεμιστών, τα οποία περιέχουν κλασική μεσογειακή ή λατινοαμερικάνικη γέμιση. Όσες φορές τα έβαλα στα τραπέζι ως ορεκτικό, όλοι ξετρελάθηκαν. Θα είμαι ειλικρινής, απαξάπαντες όχι, επειδή για να τα εκτιμήσεις πρέπει να ανήκεις, όπως εγώ, στην παρέα των chili afficionados. Όσον αφορά την αψάδα τους, αμιλλώνται τις cayenne, υπερέχουν όμως γευστικώς χάρη στο φρουτώδες άρωμα, ενώ σίγουρα πλεονεκτούν έναντι όλων των άλλων καυτερών πιπεριών λόγω της πολύ μεγαλύτερης χωρητικότητάς τους. Αν σας ενδιαφέρει να ασχοληθείτε με αυτές τις σχεδόν εντελώς άγνωστες εκτός Νοτίου Αμερικής πιπεριές, θα βρείτε σχετικώς εύκολα τους σπόρους τους στο διαδίκτυο, μαζί με οδηγίες για να κάμψετε την εγγενή επιφυλακτικότητά τους στη φύτρωση.
Φέτος λοιπόν, εξαιτίας της απρονοησίας μου, συγκομίζω μόνο πράσινες πιπεριές, άγουρες δηλαδή. Σπανίως τις αφήνω να ωριμάσουν, καθότι γίνονται υπερβολικά γλυκές για τα γούστα μου, απολαμβάνω πάντως κάθε φορά τη φρουτοσαλάτα που φτιάχνει μια φίλη από εκείνες που «ξεφεύγουν», στην οποία συνδυάζονται με ροδάκινα, βερίκοκα και ξύσμα πορτοκαλιού. Θέλω επίσης να υπογραμμίσω ότι από μόλις δέκα φυτά παραλαμβάνω άφθονο υλικό για τα μαγειρέματα και τις σαλάτες μου, το ίδιο άλλωστε ισχύει για τις εκατοντάδες άλλες, γλυκές ή καυτερές, που υπάγονται στο ίδιο είδος (Capsicum annuum), το πιο παραγωγικό αναμφισβήτητα ανάμεσα σε όλα του γένους. Αποδίδουν ικανοποιητικά ακόμα και καλλιεργώντας τα στη γλάστρα, είναι λοιπόν πράγματι απλή και σχετικά ανέξοδη υπόθεση να παράγεται στον κήπο ή στο μπαλκόνι τις αγαπημένες σας πιπεριές, είτε πρόκειται για τα πολύ γνωστά στη χώρα μας κέρατα Ιεράπετρας και πιπεριές Φλωρίνης είτε για τις πιο εξωτικές Jalapeño, Serrano και δεκάδες άλλες ακόμα.
Οι πράσινες έχουν ελάχιστες θερμίδες, ενώ σε ωμή κατάσταση περιέχουν δΙπλάσια ποσότητα βιταμίνης C απ’ ό,τι το πορτοκάλι.
Και κάτι τελευταίο, που ίσως να μη γνωρίζετε: οι πράσινες πιπεριές έχουν ελάχιστες θερμίδες, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν πακτωλό βιταμινών, αντιοξειδωτικών και φυτικών ινών. Σε ωμή κατάσταση περιέχουν διπλάσια ποσότητα βιταμίνης C απ’ ό,τι το πορτοκάλι, με το μαγείρεμά τους πάντως ένα σημαντικό μέρος της χάνεται. Από μια παραδοσιακή σούπα γλυκιάς πιπεριάς, σημειωτέον, ξεκίνησε η έρευνα του Ουγγαρέζου βιοχημικού Άλμπερτ Σεντ Γκιέργκι, που είχε ως αποτέλεσμα να τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1937, για την απομόνωση της ευεργετικής βιταμίνης C.
