Πριν από δύο εβδομάδες κρέμασα στις κερασιές μου ταινίες που ιριδίζουν και σε κάθε φύσημα του αέρα σφυράνε. Τις συνδυάζω με αντιαισθητικές αλλά αποτελεσματικές πλαστικές σακούλες. Όλα μαζί λειτουργούν απειλητικά για τα πτηνά, αρκεί βεβαίως κάθε τρεις μέρες να τους αλλάζεις θέση, αλλιώς, αντιλαμβανόμενα την απάτη, αποθρασύνονται. Μαζί και τα ψεύτικα γεράκια που στερεώνονται στην κορυφή των δέντρων, τα κοτσύφια ειδικώς τα τρέμουν και κρατιούνται μακριά. Οι καρακάξες όμως είναι δύσκολη περίπτωση. Πρόκειται για πλάσματα ευφυέστατα, που παρατηρούν προσεκτικά πριν καταπιαστούν με ένα πρόβλημα − οι ορνιθολόγοι απέδειξαν ότι διαθέτουν δυνατή μνήμη και μαθαίνουν από τη συμπεριφορά άλλων ατόμων της ομάδας τους. Μόνο τα δίχτυα μπορούν δραστικά να τις αποτρέψουν, δεν μου αρέσει όμως να περιορίζω το ύψος των δέντρων μου, και έτσι που πια ψήλωσαν δεν μπορώ να τα αναρτήσω. Μιλάμε για κανονική μάχη, με έπαθλο τα πιο σκούρα και ευμεγέθη κεράσια – φέτος, μετά από χρόνια μεγάλων απογοητεύσεων, φαίνεται πως θα νικήσω. Σκαρφαλώνω στα κλαδιά τρία μέτρα πάνω από το έδαφος, δεν γίνεται αλλιώς, επειδή τα κεράσια που βρίσκονται ψηλά λούζονται με περισσότερο φως και «ψήνονται» νωρίτερα. Με το ένα χέρι κρατιέμαι καλά, το άλλο κόβει ασταμάτητα. Ενθουσιάζομαι από τη νοστιμιά τους, θα αργήσω να χορτάσω, από τους ώμους μου κρέμονται και τσάντες που πρέπει να γεμίσω. Η μία προορίζεται για μια φίλη που, για να αντιμετωπίσει τη λίαν επώδυνη ουρική αρθρίτιδα από την οποία πάσχει, καταναλώνει ως δείπνο, για όσο καιρό τα βρίσκει φρέσκα (και αψέκαστα ασφαλώς), μόνο κεράσια. Ισχυρίζεται ότι την ανακουφίζουν, δεν το υιοθετώ, ούτε το απορρίπτω. Μια άλλη θα δώσει τελικά, αφού πρώτα αφαιρεθούν τα κουκούτσια, τα αφυδατωμένα κεράσια που χρησιμοποιώ για να μετατρέπω ταπεινές συνταγές, σαν το κουσκούς και το πλιγούρι, σε αξέχαστες εμπειρίες. Έχω να χαρίσω από τα φρέσκα και σε φίλους που μου ζητάνε, με βλέπω λοιπόν να μένω ώρες πάνω στα δέντρα. Αφήνω πάντως επίτηδες αρκετά αμάζευτα. Παρά τον σκληρό αγώνα που δίνω, αποφεύγω τον φανατισμό, θυμάμαι πάντοτε ότι τα δέντρα παράγουν καρπούς για να ταΐζονται πουλιά, ώστε να διασφαλίζεται έτσι η αναπαραγωγή τους. Εμείς είμαστε που μπήκαμε σφήνα, με καθυστέρηση εκατομμυρίων χρόνων, σε τούτη τη συμβιωτική σχέση.
Αν έχετε κτήμα σε ημιορεινή περιοχή, με βαθιά χώματα που στραγγίζουν καλά, αξίζει να φυτέψετε μερικές κερασιές.
Μεγάλη η παραγωγή μου και φέτος, από τότε που ένας γείτονας εγκατέστησε εντός του μικρού δενδρώνα μου μισή ντουζίνα κυψέλες όλα βελτιώθηκαν, καθώς οι μέλισσες είναι ο κύριος επικονιαστής της κερασιάς και φυσικά μαζί πολλών άλλων οπωροφόρων ειδών. Διαπιστώνω επίσης ότι φέτος τα κεράσια μου γίνονται μεγαλύτερα από ποτέ, άξιζε λοιπόν τον κόπο η αραίωση που έκανα, με τα χέρια στο τέλος να τρέμουν από την κούραση, όταν άρχισαν να σχηματίζονται. Θα τα θεωρήσετε μικρά βεβαίως αν τα συγκρίνετε με εκείνα του εμπορίου, ιδιαίτερα τα συμβατικά, τα οποία προέρχονται από δέντρα που λιπαίνονται αγρίως και ψεκάζονται διαφυλλικώς με σκευάσματα που έχουν ως αποτέλεσμα τα κεράσια να προσροφούν νερό και να διογκώνονται. Ταπεινώνεται έτσι και η γεύση τους, τη διαφορά όμως αντιλαμβάνονται μόνο όσοι καλλιεργούν με φυσικό τρόπο τις δικές του κερασιές. Για τουλάχιστον τρεις ακόμα εβδομάδες θα συνεχιστεί το πανηγύρι της συγκομιδής, προνόησα τότε που έκανα τις φυτεύσεις και έβαλα ποικιλίες πρώιμες και όψιμες. Έτσι, όχι μόνο μαζεύω κεράσια για μεγαλύτερο διάστημα, αλλά, επειδή κάποιες είναι επικονιάστριες άλλων, διασφαλίζεται υψηλότερο ποσοστό γονιμοποίησης των ανθέων και άρα, τελικώς, μεγαλύτερη παραγωγή. Αν έχετε κτήμα σε ημιορεινή περιοχή, με βαθιά χώματα που στραγγίζουν καλά, αξίζει να φυτέψετε μερικές κερασιές. Στα πεδινά και στα νησιά μας ασφαλώς και λειτουργεί ως καλλωπιστικό δέντρο, κατά κανόνα όμως δεν αποδίδει, καθώς δεν καλύπτεται η προϋπόθεση των εκατοντάδων ωρών ψύχους (κάτω από 7°C) μέσα στον χειμώνα, ώστε να αναπτυχθούν ικανοποιητικώς οι ανθοφόροι οφθαλμοί της.
