Λίγος καιρός έχει περάσει από τότε που βρέθηκα στην ουρά καινούργιου σουβλατζίδικου, μαζί με άλλους πεινασμένους Αθηναίους, να περιμένω υπομονετικά για 40 λεπτά τα τυλιχτά μου. Μια εικόνα που συνήθως συναντά κανείς στο κέντρο της Αθήνας εκτυλισσόταν στον Υμηττό, κοντά στην κεντρική πλατεία. Το συνοικιακό σουβλατζίδικο Θύμιος, που άνοιξαν τα αδέλφια Καβακλή, με έκανε να σκεφτώ ότι οι τελευταίες φορές που έφαγα πραγματικά καλό street food δεν ήταν απαραίτητα στο κέντρο. Με βάση την αγάπη τους για το καλό σουβλάκι, έφτιαξαν ένα μαγαζί που έφερε κόσμο στη γειτονιά από όλη την Αθήνα. Το χοιρινό από λαιμό, με το λιπάκι του, έρχεται από το Κρεοτεχνείο Γεωργιάδης στο Πικέρμι και ψήνεται στα κάρβουνα μόνο με αλάτι και ρίγανη. Οι πίτες έρχονται από το εργαστήριο Σταμάτη στο Περιστέρι, το κρεμμύδι ανακατεύεται με μαϊντανό, ενώ το ήπιο τζατζίκι από στραγγιστό ολόπαχο γιαούρτι εξισορροπεί τη λιπαρότητα του κρέατος. Το μπιφτέκι πλάθεται καθημερινά από μοσχαρίσιο και πρόβειο κιμά, ενώ η κόκκινη σάλτσα με σπετσιερικό, βασισμένη σε συνταγή του Χάρη Νικολούζου του Jerár, δίνει στο σουβλάκι χαρακτήρα που δύσκολα ξεχνάς.
Η ομάδα πίσω από την πιτσαρία Τζάιαντ στο Κουκάκι άνοιξε το «αδελφάκι» της ονόματι Hasselhoff όχι σε ακόμη μια τουριστική γειτονιά, αλλά στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Η πίτσα ακολουθεί ναπολιτάνικη λογική, με ζυμάρι υψηλής υγρασίας και μακράς ωρίμανσης, που την κάνει πιο ελαφριά. Τα υλικά έρχονται κυρίως από την Ιταλία –από τη σάλτσα San Marzano μέχρι τη μοτσαρέλα και τη salsiccia–, αλλά χρησιμοποιούν και ελληνικά αλλαντικά, όπως προσούτο από πρόβατο του Μουλκιώτη. Οι πίτσες έχουν καλή ισορροπία και τρώγονται ευχάριστα, χωρίς να βαραίνουν. Πίσω από τον φούρνο βρίσκεται ο πιτσαγιόλο Χάρης Γιαννακόπουλος, ενώ στον κατάλογο θα βρείτε ελληνικές craft μπίρες από τη Strange Brew και την Babel.
Στη θέση ενός μικροσκοπικού μανάβικου στην Κηφισιά άνοιξε το Toad, ο μικρός φούρνος του Άλεξ Κάνβιν, που παρατήρησε ότι δεν υπήρχε κάτι τέτοιο στην περιοχή. Φτιάχνει προζυμένια ψωμιά, buns και σάντουιτς σε μικρές ποσότητες μέσα στη μέρα. Οι δίσκοι αδειάζουν γρήγορα και σχεδόν ό,τι φτάνει στη βιτρίνα είναι ακόμη ζεστό. Η φιλοσοφία τους βασίζεται στο προζύμι και στο αργό ψήσιμο. Το πολύσπορο ψωμί μού άρεσε πολύ, όπως και το σάντουιτς με καπνιστό ζαμπόν, πίκλες και τυρί αζιάγκο. Αν είστε τυχεροί, μπορεί να βρείτε και τα μαριτότσι.
Το νέο μπεργκεράδικο Greasy Spoon μπορεί να βρίσκεται στο Παγκράτι, αλλά το δοκίμασα πριν λίγες μέρες στο σπίτι μου στην Καλλιθέα, όπου έφτασε με ταχύτητα αστραπής σε μία από τις πιο όμορφες συσκευασίες delivery που έχω παραλάβει. Ο ενθουσιασμός μου συνεχίστηκε με την πρώτη μπουκιά. Το burger έχει smashed μπιφτέκι (80% wagyu, 20% ελληνικό μοσχάρι), με τραγανές άκρες και ζουμερό κέντρο. Τα potato buns ψήνονται σε κλαριφιέ βούτυρο, ενώ το yuzu kosho με μαγιονέζα δίνει φρεσκάδα και ήπια κάψα. Οι χειροποίητες πίκλες εξισορροπούν τη λιπαρότητα του κρέατος και το βουτυράτο κρεμμύδι προσθέτει βάθος στη γεύση. Στο cheeseburger η λογική είναι πιο κλασική, με American cheese και γκοτσουγιάνγκ μαγιονέζα, μουστάρδα και κέτσαπ. Πίσω από το πρότζεκτ βρίσκεται ο Χρήστος Πουλημένος, μαζί με τον επιχειρηματία Παναγιώτη Κουτσουμπή, ενώ το ντιζάιν υπογράφουν η Ιωάννα Μητροπούλου και η Ελένη Σάκαλη.
