Το ξέρω πως η καθημερινότητα μας καταπίνει χωρίς οίκτο, με συνέπεια να ξεχνιόμαστε και να παραβλέπουμε παραδόσεις και έθιμα που κρατούσαν οι οικογένειές μας στο παρελθόν. Φέτος προτείνω να βιώσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα όπως πρέπει. Αφενός, για να διαφοροποιήσουμε τη ρουτίνα μας και, αφετέρου, όσοι έχουμε παιδιά να τους δώσουμε ένα δείγμα από τις παραδόσεις μας. Πάμε δεν πάμε στην εκκλησία, η μυρωδιά του αναμμένου κεριού, της πασχαλιάς, της αναμονής και του Πάθους είναι παντού. Ας νηστέψουμε! Μπορούμε να ζήσουμε μία εβδομάδα χωρίς κρέας! Κι ας δώσουμε στο κρασί τούτες τις μέρες τον ρόλο του συνοδοιπόρου της κατάνυξης και όχι του πρωταγωνιστή. Ελάτε να χαράξουμε μαζί μια γαστρο-οινική πορεία προς την Ανάσταση.
Σήμερα Κυριακή των Βαΐων, το τραπέζι στρώνεται λευκό. Πρωταγωνιστής ο παραδοσιακός τηγανητός μπακαλιάρος με σκορδαλιά, που αναζητά ένα κρασί με «τσαμπουκά» και υψηλή οξύτητα για να δαμάσει την ένταση του σκόρδου. Μια Ρετσίνα νέας γενιάς (από Σαββατιανό ή Ροδίτη) είναι η απόλυτη ελληνική πρόταση και για μένα η μοναδική. Ίσως όμως να συμβιβαστώ και με ένα Σαββατιανό παλαίωσης…
Από τη Μεγάλη Δευτέρα έως τη Μεγάλη Τετάρτη, η κουζίνα γεμίζει από τα αρώματα των οσπρίων και των λαδερών. Οι φακές και τα φασολάκια ζητούν ένα ροζέ από Μοσχοφίλερο, με εκείνη την παιχνιδιάρικη οξύτητα και τα αρώματα τριαντάφυλλου, ή ένα νεαρό Αγιωργίτικο από τη Νεμέα, με τις μαλακές του τανίνες, για να «φρεσκάρει» τον ουρανίσκο από τη λιπαρότητα του ελαιολάδου χωρίς να επιβάλλεται.
Τη Μεγάλη Πέμπτη, η ατμόσφαιρα σοβαρεύει. Σουπιές με σπανάκι, χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι… Εδώ αναζητάμε λίγη ένταση. Μια Σαντορίνη, με την ορυκτότητα του ηφαιστείου και τη νευρώδη δομή της, στέκεται με θάρρος δίπλα στο ιώδιο της θάλασσας. Αν πάλι η καρδιά σας τραβάει κόκκινο, ένα ελαφρύ Ξινόμαυρο –ίσως από τη Γουμένισσα– θα δώσει την απαραίτητη πολυπλοκότητα χωρίς να κουράσει.
Μεγάλη Παρασκευή, ημέρα πένθους και σιωπής. Συνήθως δεν στρώνεται τραπέζι με τον κλασικό τρόπο και δεν μπαίνει κατσαρόλα στη φωτιά. Ας ακολουθήσουμε τις παραδόσεις με τα ελάχιστα: ελιές, ταραμά, χαλβά… Πολλοί επιλέγουν την αποχή από το κρασί, τιμώντας την ημέρα. Ωστόσο, αν μία γουλιά είναι απαραίτητη για να συνοδεύσει τον ταχινένιο χαλβά, ας είναι μια Μαυροδάφνη Πατρών ή ένα παλαιωμένο Vinsanto.
Αν έπρεπε να διαλέξω τρία μπουκάλια κρασί για το τραπέζι της νηστείας, θα διάλεγα: Για τα λαδερά, ένα κομψό ροζέ από Ξινόμαυρο, με αρώματα ντομάτας και κόκκινων φρούτων. Για τα θαλασσινά, Ασύρτικο, όχι μόνο από τη Σαντορίνη, αλλά και από την ηπειρωτική Ελλάδα, με λιγότερη ένταση, αλλά εξαιρετική φρεσκάδα. Για τον χαλβά, ένα γλυκό Σαμιώτικο, που κλείνει μέσα του όλο τον ήλιο του Αιγαίου, και ένα μοσχοβολιστό ηπειρώτικο τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο, φυσικά.
Tip: Επειδή η νηστεία κάνει τον οργανισμό πιο ευάλωτο στο αλκοόλ, προτιμήστε κρασιά με χαμηλότερο αλκοολικό τίτλο και πίνετε πάντα άφθονο νερό. Θυμηθείτε δε και τις Γραφές, που ορίζουν ότι όταν νηστεύεις το λάδι, νηστεύεις και το κρασί. Δεν είναι αυστηρότητα, είναι προστασία.
