Ημέρα πρώτη. Ηλιόλουστη και, από τον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Mediterranean Palace, η θέα συγκλονιστική: ο χιονισμένος Όλυμπος στο βάθος και ο ακύμαντος Θερμαϊκός προκλητικός και υποσχόμενος.
Δεν θυμάμαι πόσα ακριβώς χρόνια συμμετέχω ως κριτής σε αυτόν τον διαγωνισμό, σίγουρα όμως περισσότερα από δέκα, ίσως και πολύ περισσότερα. Κάθε φορά η ίδια σιωπηλή διαδικασία, που διακόπτεται από τον ήχο των ποτηριών, η ίδια αίσθηση, το ίδιο σκηνικό: μπροστά μου παρατεταγμένα 17 ποτήρια με κόκκινο κρασί, «ανώνυμα», με έναν αριθμό μόνο γραμμένο με μαρκαδόρο στο πόδι τους. Με προκαλούν: «Για να δούμε… θα βρεις ποιο από μας είναι το καλύτερο;». Το μόνο που ξέρω γι’ αυτά είναι η κύρια ποικιλία τους, το Αγιωργίτικο στη συγκεκριμένη δοκιμή, και η χρονιά του τρύγου τους.
Η στιγμή της δοκιμής είναι μια άσκηση πειθαρχίας. Το χρώμα είναι το εύκολο, πριν περάσουμε στη μύτη. Η πρώτη εισπνοή είναι πάντα η πιο ειλικρινής: βύσσινα, κεράσια, μια γλύκα από ωραίο βαρέλι και η ποικιλία εμφανίζεται καθησυχαστική. Τα αρώματα συνεχίζονται στο στόμα, οι κομψές τανίνες μοιάζουν δαντελένιες, ο πλούτος και η ζεστασιά ισορροπούν με στιβαρότητα και βάθος. Τσεκάρω στην εφαρμογή βαθμολόγησης: πλούσιο φρούτο, ισορροπία, πολυπλοκότητα, ένταση, μακρά επίγευση. Ένα χρυσό βραβείο από μένα. Φτύνοντας το κρασί στο δοχείο –την πιο άχαρη, αλλά απαραίτητη κίνηση της δουλειάς μας–, κράτησα για λίγο την όμορφη ανάμνηση πριν περάσω στο επόμενο ποτήρι. Και κάπως έτσι πέρασαν τρεις ημέρες, δοκιμάσαμε περίπου 200 κρασιά ο καθένας, συγκρίναμε τις βαθμολογίες μας, δώσαμε πολλά βραβεία και καταλήξαμε ομόφωνα στο συμπέρασμα ότι τα κρασιά σε γενικές γραμμές ήταν πολύ καλά. Για μένα, ίσως καλύτερα από τις προηγούμενες φορές, ειδικά σε εμβληματικές ποικιλίες όπως το Αγιωργίτικο και το Ασύρτικο, που είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ανάμεσα σε άλλες. Μη σας εκπλήσσουν, λοιπόν, τα πολλά βραβεία. Δεν δίνονται χαριστικά, δίνονται γιατί τα κρασιά τα αξίζουν.
Θέλω να σταθώ και να επισημάνω την προσωπική μου θέση ως κριτή. Την αίσθηση ότι έγινα κοινωνός ενός αθόρυβου διαλόγου ανάμεσα στη φύση και στον άνθρωπο. Το κρασί δεν είναι απλώς ζυμωμένος χυμός σταφυλιού, είναι η γεωγραφία ενός τόπου, ο ιδρώτας του τρύγου, η γνώση και η υπομονή του παραγωγού, που εμφιαλώνει τους κώδικές του, περιμένοντας να τους αποκρυπτογραφήσουμε.
Γι’ αυτό να έχετε πάντα κατά νου ότι ένα μετάλλιο είναι μια καλή αρχή, αλλά η δική σας παλέτα είναι ο τελικός κριτής.
Συμπεράσματα
Τριάντα κριτές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, Masters of Wine και Master Sommeliers, οινολόγοι, οινοχόοι και δημοσιογράφοι οίνου, δοκίμασαν 974 κρασιά και 71 αποστάγματα από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.
Μετάλλια σε κρασιά: 101 χρυσά, 223 ασημένια, 422 χάλκινα.
Μετάλλια σε αποστάγματα: 5 χρυσά, 16 ασημένια, 28 χάλκινα.
Προτείνω να ανατρέξετε στην ιστοσελίδα tiwc.gr, να δείτε αναλυτικά τα φετινά αποτελέσματα, να διαλέξετε ανάλογα με το γούστο σας και να ξεκινήσετε να δοκιμάζετε, γιορτάζοντας την ποιότητα και την εξέλιξη των ελληνικών κρασιών!
