«Μια χιονόλευκη ανθοδέσμη για τις δέσποινες του οίκου» ανακοίνωσα, χαμογελώντας πλατιά, τη στιγμή της προσφοράς. Τη δέχτηκε εγκάρδια, χωρίς έκπληξη πάντως, καθώς ήταν από μέρες κανονισμένο να μαγειρέψουμε μαζί μέσα στις γιορτές, ώστε να πειστεί επιτέλους η νεάνιδα κόρη της ότι η υγιεινή μαγειρική δεν είναι υποχρεωτικώς άνοστη. Οι σφιχτές ταξιανθίες είχαν κοπεί μόλις πριν από λίγες ώρες, διαπίστωσα μάλιστα ότι ήταν δυστυχώς από τις τελευταίες στη βραγιά. Το ερχόμενο φθινόπωρο σκοπεύω να προσφέρω περισσότερο χώρο στο κουνουπίδι, δεν θα την ξαναπατήσω όπως φέτος που, ειδικά αφότου ανακάλυψα τη σπουδαία βελουτέ σούπα που δίνει όταν συνδυάζεται με γάλα καρύδας, είδα τις γραμμές του να αραιώνουν ταχύτατα. Δεν σκοπεύαμε όμως να μαγειρέψουμε σούπα με τη φίλη μου, η κόρη της θα αρνιόταν πεισματικά να τη δοκιμάσει. Καταφύγαμε έτσι στη δοκιμασμένη λύση του βιεννέζικου παναρίσματος. Χωρίσαμε λοιπόν το κουνουπίδι σε μπουκετάκια και τα περάσαμε αρχικώς από αλεύρι, στη συνέχεια χρίστηκαν με αυγό που είχε χτυπηθεί μαζί με αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο και καυτερή πάπρικα, και στο τέλος τα βουτήξαμε στη γαλέτα. Τα ψήσαμε για είκοσι λεπτά σε φριτέζα αέρος (με γυάλινο δοχείο – η φίλη είναι ομοϊδεάτισσα), αφού αλείφτηκαν πρώτα με ελάχιστο ελαιόλαδο. Τα απολαύσαμε συνοδεία στραγγιστού γιαουρτιού στο οποίο προσθέσαμε αρκετό ψιλοκομμένο άνηθο. Η μικρή πράγματι ενθουσιάστηκε από τη νοστιμιά τους, έφαγε πολύ παραπάνω απ’ όσο συνηθίζει και επανειλημμένως με συνεχάρη. Ως μάγειρα βεβαίως μόνο, οι αγρότες παραμένουν εσαεί αθέατοι κομπάρσοι στη διαδικασία παραγωγής των εδεσμάτων. Παρότι πολύ περισσότερο χρόνο ξοδεύουν, υπέρμετρα μεγάλα ρίσκα παίρνουν και ελάχιστα αμείβονται σε σύγκριση με τους δαφνοστεφανωμένους σεφ. Ας το θυμόμαστε αυτό, ειδικά τώρα που παλεύουν για τα δίκια τους αλλά και για να διατηρηθεί (το ελπίζω, χωρίς πάντως πια να το πιστεύω) ζωντανή η πρωτογενής παραγωγή της χώρας μας.
Αν διαθέτετε κήπο ή έχετε μεγάλες γλάστρες, προμηθευτείτε φθινοπωριάτικα τα σπορόφυτά του.
Ανώνυμοι επίσης και καταφρονεμένοι από την ιστορία της ανθρώπινης διατροφής παραμένουν οι καλλιεργητές της Μικράς Ασίας και της Κύπρου, που πρώτοι κατόρθωσαν, μέσα από μια μακρά πορεία διασταυρώσεων και επιλογών, να μεγεθύνουν σημαντικά την ταξιανθία του πρώιμου κουνουπιδιού, που προέκυψε με φυσικό τρόπο από το άγριο λάχανο. Γνωρίζουμε πως στα μέσα του 15ου αι. είχε ήδη ριζώσει και ήταν πολύ αγαπητό στην Ιταλία και στη για αιώνες υπό αραβική κατοχή Ισπανία· από εκεί σιγά σιγά κατέκτησε και την υπόλοιπη Ευρώπη. Εκτός από την ευκολία της καλλιέργειάς του και την ωραία γεύση της κεφαλής του, υπέρ του σίγουρα λειτούργησε και η «αρχοντική» λευκότητά της, η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι σκεπάζεται από μεγάλα φύλλα, με συνέπεια ο σχηματισμός χρωστικών και χλωροφύλλης να είναι αδύνατος. Σήμερα, πάντως, παγκοσμίως κυκλοφορούν πλέον και πορτοκαλί, πράσινα και ιώδη κουνουπίδια, τα οποία άρχισαν εσχάτως να εμφανίζονται και στη δική μας αγορά. Υπάρχει, βεβαίως, και το καταπληκτικό romanesco, μια ποικιλία κουνουπιδιού (και όχι μπρόκολου, όπως πολλοί λανθασμένα υποθέτουν), το οποίο χάρη στο περίπλοκο συναρμολόγημα των μπουμπουκιών του αποτελεί έναν φράκταλ γρίφο φτιαγμένο για μαθηματικές διάνοιες. Οι καλοφαγάδες ωστόσο δεν πολυσκοτίζονται για τα μυστικά της όψης του, το μόνο που τους καίει είναι να ανακαλύπτουν διαρκώς νέους και ευφάνταστους τρόπους αξιοποίησης της σπουδαίας γεύσης που διαθέτει, καθώς και της ικανότητάς του να διατηρεί κατά το μαγείρεμα τη συνοχή του σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό από το κουνουπίδι. Ίσως είναι πια καιρός να αγαπηθεί και εδώ. Αν διαθέτετε κήπο ή είστε διατεθειμένοι να κοπιάσετε λίγο παραπάνω χρησιμοποιώντας μεγάλες γλάστρες, προμηθευτείτε φθινοπωριάτικα τα σπορόφυτά του από τις λιγοστές ακόμα ελληνικές ιστοσελίδες που τα διαθέτουν. Τα μόνα που αποστρέφεται είναι οι υψηλές θερμοκρασίες και η ξηρασία στο έδαφος, ενώ από εχθρούς κινδυνεύει κυρίως από την αδηφάγα κάμπια της πιερίδας, την οποία ωστόσο εύκολα αντιμετωπίζουμε βιολογικά ψεκάζοντας με τον παντοδύναμο βάκιλλο Θουριγγίας.
