Κόβω αβέρτα σπανάκι τούτο τον καιρό, τα φύλλα του φέτος μοιάζουν μεγαλύτερα και είναι νοστιμότερα από ποτέ.
Κανένα πρόβλημα δεν παρουσιάζουν από το ήδη δυνατό στα ορεινά κρύο, επειδή –τελικώς– μαθαίνω από τα λάθη μου και έσπειρα φθινοπωριάτικα δύο παλιές ποικιλίες (Winter Giant και Viroflay) που αντέχουν πολύ. Υπάρχουν φυσικά και υβρίδια με σοβαρές συστάσεις, αλλά δεν θα συμφιλιωθώ ποτέ με την ύπαρξή τους, για λόγους που οφείλω κάποτε να σας εκθέσω. Μόνο οι γυμνοσάλιαγκες μου έκαναν φέτος ζημιά, βρήκα μερικούς ένα πρωινό και ξαφνιάστηκα από το μέγεθός τους, φαίνεται ότι τους τονώνει πολύ το σπανάκι. Είναι τόση η ποσότητα που συγκομίζω, που μοιράζω διαρκώς τσάντες με τα μεγάλα φύλλα του αριστερά-δεξιά, το δέρμα μου στο τέλος θα πρασινίσει από την καθημερινή τους κατανάλωση. Ταΐζω όμως συχνά με αυτά τον αποξηραντή μου, σε περίπου πέντε ώρες τα φύλλα του ξεραίνονται εντελώς. Τα αλέθω ύστερα στον ηλεκτρικό μύλο και παραλαμβάνω έτσι μια σμαραγδένια σκόνη με υπέροχη γεύση και αξιομνημόνευτη (περίπου 30%) περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, πλούσια επίσης σε βιταμίνες, ίνες και αντιοξειδωτικά. Προσφέρεται για πασπάλισμα σε νωπές σαλάτες και βραστές πατάτες, δίνει επίσης ωραίο χρώμα όταν προστίθεται κιμπάρικα σε χυμούς, σούπες και σάλτσες.
Αν έχετε κήπο, μπορείτε φέτος τον Μάρτιο να το σπείρετε απευθείας σε γόνιμο και σκαλισμένο χώμα, σε σημείο που προστατεύεται κάπως από τον ήλιο.
Χαίρομαι που βρίσκουμε πλέον στην Ελλάδα σπόρους που παλαιότερα μόνο παραγγέλνοντας από το εξωτερικό μπορούσαμε να προμηθευτούμε. Αν αγαπάτε το σπανάκι και διαθέτετε έναν μικρό κήπο, μπορείτε φέτος τον Μάρτιο να το σπείρετε απευθείας σε γόνιμο και σκαλισμένο χώμα, σε σημείο που προστατεύεται κάπως από τον ήλιο. Προτείνω μια ποικιλία που έχω δοκιμάσει με επιτυχία, τη Matador, η οποία αντέχει πολύ στο πρώιμο σπόριασμα εξαιτίας της ζέστης. Σε διάστημα μόλις ενός μηνός από τη σπορά, δίνει μικρά, γευστικότατα φύλλα για νωπή χρήση, αν περιμένετε μερικές εβδομάδες ακόμα, σγουραίνουν αρκετά και γλυκαίνουν, καθιστώντας τα έτσι ιδανικά για μαγείρεμα.
