Μία από τις σημαντικές απολαύσεις που προσφέρει κάθε κήπος σε εκείνον που τον περιποιείται, φυσικά και στους οικείους του, είναι η ξενοιασιά που νιώθει καθισμένος σε μια ήσυχη γωνιά του. Ο χρόνος μοιάζει να κυλάει πιο αργά, οι περισπασμοί μειώνονται και τα άγχη εξανεμίζονται. Υπάρχει κάτι, άραγε, που μπορεί να διαταράξει τη γαλήνια αυτή συνθήκη, την ιδανική για ενδοσκόπηση ή μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με φίλους; Φοβούμαι πως ναι, είμαι παθών και γνωρίζω. Πρόκειται για τη γνώση, ή έστω την υποψία, πως το βλέμμα κάποιου αδιάκριτου γείτονα καταγράφει κάθε μας κίνηση. Σε έναν κόσμο όπου σχεδόν τα πάντα στον δημόσιο χώρο εποπτεύονται, οφείλουμε, θαρρώ, να υπερασπιζόμαστε τον απροσπέλαστο χαρακτήρα του μικρού, ιδιωτικού μας παραδείσου.
Το συγκεκριμένο είδος έχει απώτατη καταγωγή από την Αυστραλία, λόγω όμως του ευπροσάρμοστου χαρακτήρα του αυτοφύεται σε όλες τις ηπείρους, πλην Ευρώπης και Ανταρκτικής. Η καλλωπιστική ποικιλία του (var. purpurea), που συνήθως συναντάμε στα φυτώρια, δεν δυσκολεύεται να ψηλώσει μέχρι τα τρία μέτρα και να αγγίξει σε διάμετρο τα δύο, προσφέροντας έτσι χρήσιμες υπηρεσίες σε όσους θέλουν να προασπίσουν τον κήπο τους από της περιέργειας την επιβουλή. Ακόμα καλύτερο, φυσικά, αποτέλεσμα προσφέρει όταν φυτεύεται σε συστοιχίες, ενώ επίσης δείχνει μεγάλη προθυμία για ανάπτυξη στη γλάστρα. Η ρόδινη ανθοφορία του, που εμφανίζεται στα τέλη της άνοιξης, είναι μάλλον αφανής, οι πολυάριθμες όμως κοκκινωπές κάψες του που προκύπτουν από αυτήν είναι ασφαλώς μια καλοδεχούμενη πινελιά ενδιαφέροντος.
